BINUHUSAN AKO NG MARUMING TUBIG SA HARAP NG LAHAT DAHIL SA PAGIGING BUNTIS AT MAHIRAP, HINDI NILA ALAM AKO ANG TUNAY NA MAY-ARI NG LAHAT NG YAMAN NILA!

Bumukas ang malalaking pintuan ng mansyon nang walang pasabi.

Pumasok ang 6 na lalaking nakasuot ng pormal na itim na barong at may mga hawak na dokumento.

Nangunguna sa kanila si Atty. Victoriano Gomez, kasama ang hepe ng corporate security na si Kapitan Mercado.

Napatayo si Julian mula sa hapag-kainan, bakas ang galit sa kanyang mukha.

“Sino kayo?! Bakit kayo basta-basta pumapasok sa pamamahay ko?! Guards! Tawagin ninyo ang mga gwardya sa labas!” sigaw ni Julian.

Lumapit si Kapitan Mercado at tumayo nang tuwid sa harap ko.

Yumukod siya nang 90 degrees.

“Magandang gabi po, Chairwoman Clarisse Montemayor. Handa na po ang medical team sa labas para asikasuhin ang inyong kalagayan.”

Natahimik ang buong bulwagan.

Nalaglag ang hawak na tinidor ni Bianca.

Namilog ang mga mata ni Donya Remedios habang nakatingin sa akin, tila hindi maiproseso ng kanyang isip ang narinig.

“A-Ano ang ibig sabihin nito?” tanong ni Donya Remedios habang nanginginig ang mga labi. “Chairwoman? Ang hampaslupang ito?”

Humakbang pasulong si Atty. Victoriano Gomez at inilapag ang 3 makakapal na folder sa ibabaw ng marangyang hapag-kainan.

“Magandang gabi sa inyo, Gng. Remedios Valderama at Ginoong Julian Valderama,” pormal na wika ng abogado.

“Ako ang punong abogado ng Montemayor Holding Corporation. Narito kami upang ipatupad ang agarang kautusan mula sa aming may-ari.”

“Kalokohan!” bulyaw ni Julian. “Ang Montemayor Group ang pinakamalaking kliyente ng kumpanya namin! Sila ang nagmamay-ari ng 85% ng share sa Valderama Logistics! Imposibleng ang babaeng ito ang may-ari niyan!”

“Hindi ninyo kailanman binasa nang buo ang inyong corporate charter, Ginoong Julian,” sagot ni Atty. Gomez nang may malamig na boses.

Binuksan ng abogado ang unang folder na may numerong 1 sa gilid.

“Ayon sa Article 4 ng kontrata sa pagitan ng Montemayor Holdings at Valderama Logistics na nilagdaan 3 taon na ang nakalipas, ang buong pondo, mga sasakyan, warehouse sa Subic, at mga opisina sa Makati ay pag-aari ng nag-iisang tagapagtatag: si Madam Clarisse Montemayor.”

Kinuha ni Julian ang papel.

 

Nang makita niya ang orihinal na pirma ko at ang opisyal na corporate seal, nagsimulang mamutla ang kanyang mukha.

“H-Hindi maaari ito…” bulong ni Julian.

“Pangalawa,” pagpapatuloy ni Atty. Gomez habang binubuksan ang pangalawang folder.

“Ang mansyong ito kung saan kayo nakatira ay nakapangalan sa Montemayor Real Estate. Ipinahiram lamang ito sa pamilya Valderama bilang bahagi ng corporate housing benefits para sa inyong posisyon.”

“Teka muna!” sigaw ni Donya Remedios habang hawak ang kanyang dibdib. “Kaming mga Valderama ang kilalang pamilya sa alta sosyedad! Hindi mo kami mapapaalis dito!”

“Maaari po namin kayong paalisin, ginang,” sagot ng abogado.

“Dahil sa ilalim ng Protocol 9, pinapawalang-bisa ang lahat ng benepisyo, sahod, allowances, at karapatan sa tirahan ng sinumang opisyal na mapatunayang lumabag sa code of ethics ng kumpanya.”

Tumingin ako kay Julian.

Nakatayo pa rin ako roon, basa ang damit, ngunit hindi na ako ang babaeng tinitiis ang kanilang pang-aabuso.

“Julian,” mahinahon ngunit mariin kong sabi.

“Binigyan kita ng 2 taon para ipakita kung sino ka talaga. Naniwala ako na mahal mo ako nang walang kinalaman ang estado ko sa buhay. Pero ano ang ginawa mo?”

Lumingon ako kay Bianca na ngayon ay nanginginig na sa takot sa tabi ng upuan.

“Nang marinig mong anak siya ng isang may-ari ng maliit na construction firm, agad mo akong itinapon. Pumayag ka pa na tratuhin ako ng nanay mo na parang hayop.”

“Clarisse… mahal ko…” lumapit si Julian at akmang hahawakan ang aking kamay.

Agad na humarang ang 2 security officers ni Kapitan Mercado.

“Huwag mong lalapitan ang Chairwoman,” banta ng security chief.

“Clarisse, makinig ka muna sa akin!” nagmamakaawang sabi ni Julian. “Nagkamali lang kami! Hindi namin alam! Si Mama lang naman ang may gawa nito! Wala akong kinalaman sa pagbuhos ng tubig!”

“Tumahimik ka, Julian!” galit na sigaw ni Donya Remedios sa kanyang anak. “Bakit ka nagmamakaawa sa kanya?!”

Ngunit bago pa makapagsalita muli ang matanda, tumunog ang telepono ni Julian.

Nanginginig niyang sinagot ito at inilagay sa loudspeaker dahil sa taranta.

“Sir Julian!” sigaw ng bise presidente ng bangko mula sa kabilang linya. “Tumatawag ako mula sa Metro Central Bank! Lahat ng corporate credit cards ninyo ay opisyal nang na-freeze! Ang inyong personal account na may balanseng ₱12,000,000 ay pansamantalang naka-hold dahil sa audit ng Montemayor Holdings! Wala na po kayong access sa pondo!”

Hindi pa natatapos ang tawag nang tumunog naman ang cellphone ni Bianca.

“Hello, Papa?” sagot ni Bianca habang umiiyak.

“Bianca! Ano ang ginawa mo?!” sigaw ng kanyang ama mula sa telepono. “Kanselado ang ₱50,000,000 supply contract natin sa Montemayor Group! Sinabihan ako ng board of directors na tanggalin kaagad sa pamilya natin ang sinumang nambastos sa Chairwoman nila! Wasak na ang negosyo natin!”

Ibinaba ni Bianca ang telepono at napaupo sa sahig.

Tiningnan niya ako nang may luha sa mga mata.

“Patawarin mo ako, Ma’am Clarisse… hindi ko sinasadya… si Julian ang nagsabi sa akin na wala kang kwenta…”

Hindi ko siya pinansin.

Binalingan ko si Donya Remedios na ngayon ay napakapit sa mesa dahil sa panghihina ng tuhod.

“Donya Remedios,” sabi ko habang itinuturo ang basang sahig.

“Sinabi mo kanina na kahit paano ay naligo ako sa wakas. Sinabi mo ring huwag kong dungisan ang imported tiles mo.”

Lumapit si Atty. Gomez at inabot sa akin ang isang dokumento.

“Ito ang notice of eviction. Mayroon kayong 24 oras para ilabas ang lahat ng inyong personal na gamit mula sa bahay na ito. Ang mga sasakyan, kabilang ang 2 luxury cars sa garahe, ay kukunin ng kumpanya ngayong gabi.”

“Hindi mo magagawa ito sa amin!” sigaw ni Donya Remedios habang umiiyak. “Matanda na ako! Saan kami pupunta?!”

“Sa barung-barong sa Tondo,” malamig kong sagot, gamit ang parehong mga salitang sinabi ni Julian sa akin kanina.

“Doon ninyo mararanasan kung paano mabuhay nang walang inaapakang kapwa.”

Lumuhod si Julian sa basang sahig, sa mismong lugar kung saan bumagsak ang maruming tubig.

Wala na ang kanyang kayabangan.

Nanginginig ang kanyang buong katawan habang nakatingin sa akin.

“Clarisse, parang awa mo na… ang anak natin… isipin mo ang anak natin! Pamilya tayo!” pagsusumamo ni Julian.

Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata.

“Wala nang pamilya, Julian. Ang anak ko ay magdadala ng apelyidong Montemayor. Hinding-hindi siya hahawak ng kahit isang sentimo mula sa isang amang walang paninindigan at walang galang.”

Inilabas ni Atty. Gomez ang pangatlong folder.

“Ito ang legal separation at sole custody papers. Pipirmahan mo ito ngayon, Julian, o haharapin mo ang kasong estafa dahil sa ₱25,000,000 na nawawalang pondo sa departamento mo nitong nakaraang 6 na buwan.”

Namilog ang mga mata ni Julian.

Alam niyang totoo ang ebidensya.

Nanginginig ang kanyang kamay nang kunin niya ang ballpen mula kay Atty. Gomez.

Isa-isa niyang nilagdaan ang 4 na pahina ng dokumento habang umaagos ang luha sa kanyang mukha.

Nang matapos siyang pumirma, kinuha ni Atty. Gomez ang mga papel at maingat itong itinago sa bag.

“Maayos na po ang lahat, Madam,” wika ng abogado.

Lumapit ang isang babaeng doktor mula sa medical team at marahang naglagay ng makapal at mainit na tuwalya sa aking balikat.

“Madam Clarisse, kailangan na po nating pumunta sa ospital para masuri ang kalusugan ninyo at ng inyong sanggol,” magalang na paalala ng doktor.

Tumango ako.

Tumingin ako sa huling pagkakataon sa hapag-kainan ng mga Valderama.

Nakahandusay sa sahig si Bianca habang umiiyak.

Nakatulala sa kawalan si Donya Remedios habang hawak ang kanyang ulo.

At nakaluhod pa rin si Julian sa putik at maruming tubig na kanina lamang ay ibinuhos nila sa akin.

“Kapitan Mercado,” utos ko.

“Siguraduhing walang mailalabas na gamit ng kumpanya mula sa mansyong ito. Pagkatapos ng 24 oras, palitan ang lahat ng kandado.”

“Masusunod po, Chairwoman.”

Tinalikuran ko sila at dahan-dahang naglakad palabas ng mansyon patungo sa naghihintay na ambulansya at convoy ng mga sasakyan.

Habang umaandar ang sasakyan papalayo sa Forbes Park, naramdaman ko ang muling pagsipa ng aking anak.

Hinaplos ko ang aking tiyan nang may ngiti sa aking mga labi.

Tapos na ang panahon ng pagtitiis.

Mula sa gabing iyon, magsisimula ang isang bagong buhay kung saan walang sinuman ang makakatapak muli sa aming dangal.