TATLONG ARAW NA LANG ANG BUHAY KO: NANG NGUMITI ANG AKING BIYENAN AT ASAWA SA AKING KAMATAYAN, HINDI NILA ALAM NA INIHANDA KO NA ANG KANILANG IMPYERNO!

Malamig at tila walang buhay ang boses ng doktor nang bitiwan niya ang mga salitang dumurog sa aking mundo. Nakaupo ako sa loob ng puting silid ng ospital, nanginginig ang mga kamay habang nakikinig sa hatol ng tadhana: isang bihirang sakit sa puso, at mayroon na lamang akong tatlong araw para mabuhay.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinipigilan ang mga luhang nagbabadyang tumulo. Nilingon ko ang aking asawang si Carlos at ang kanyang inang si Doña Matilda, umaasang makakita ng pag-aalala, pagmamahal, o kahit kapiranggot na awa. Inaasahan kong yayakapin ako ng lalaking pinangakuan ko ng aking buhay sa harap ng altar. Ngunit ang bumungad sa akin ay isang eksenang kailanman ay hindi ko makakalimutan.

Walang luha sa kanilang mga mata. Sa halip, isang nakakakilabot at mapanuyang ngiti ang gumuhit sa mga labi ng aking biyenan. Lumapit siya sa aking asawa at bumulong, ngunit sapat ang lakas nito upang marinig ng aking naghihingalong pandinig. “Mabuti naman! Sa wakas, ang mansyong iyon ay magiging pormal na pag-aari na natin!”

Tila pinasabugan ng granada ang aking dibdib. Ngunit mas masakit ang naging reaksyon ni Carlos. Mahina siyang tumawa, hindi man lang nag-abala na itago ang kanyang kaligayahan, at sumagot, “Tama ka, Ma. At sa wakas, malaya na rin akong pakasalan si Jennifer nang walang kahati sa yaman!”

Namanhid ang buong katawan ko. Si Jennifer. Ang bago niyang sekretarya. Matagal ko nang naririnig ang mga bulung-bulungan tungkol sa kanila, ngunit palagi kong pinipiling magbulag-bulagan dahil mahal ko ang asawa ko. Sa loob ng walong taon, ibinigay ko ang lahat. Ako ang nagpondo ng mga negosyo ni Carlos mula sa perang ipinamana ng aking mga yumaong magulang. Ako ang nagbayad ng milyun-milyong utang ni Doña Matilda sa sugal. At ang mansyong tinitirhan namin ay ipinangalan ko sa aming dalawa bilang patunay ng aking walang-hanggang tiwala.

Ngayon, habang ako ay nagbibilang ng aking mga huling oras, sila ay nagdiriwang. Inakala nilang mahina na ako. Inakala nilang mananahimik na lamang ako at hihintayin ang aking kamatayan.

Hindi nila alam na sa sandaling iyon, ang natitirang tatlong araw ng aking buhay ay hindi ko gagamitin para umiyak. Gagamitin ko ito upang sunugin ang mundong ipinagmamalaki nila.

Pag-uwi namin sa mansyon, nagpanggap ako na walang narinig. Nagkulong ako sa aking kwarto, pinalabas na ako ay pagod at hinang-hina. Ngunit pagkasarang-pagkasara ng pinto, kinuha ko ang aking laptop at palihim na tinawagan si Atty. Mendoza, ang pinakamatapat na abogado ng aking pamilya.

Ikinuwento ko sa kanya ang lahat, at inutusan ko siyang ihanda ang lahat ng mga dokumento bago sumikat ang araw. Ginamit ko ang aking absolute authority sa aming mga joint accounts. Dahil ako ang primary depositor, inilipat ko ang lahat ng daan-daang milyong piso patungo sa isang offshore trust fund na ipapamahagi sa mga bahay-ampunan at pondo para sa mga batang may sakit sa puso.

Kinabukasan, ang aking ikalawang araw. Wala sina Carlos at Doña Matilda sa bahay. Sinabi nila na kailangan nilang asikasuhin ang mga “dokumento sa ospital,” ngunit alam kong nagpunta sila kay Jennifer upang ipagdiwang ang nalalapit kong kamatayan. Ginamit ko ang pagkakataong iyon upang papuntahin si Atty. Mendoza sa mansyon.

Dala ng abogado ang mga huling papeles. Dahil ang lupang kinatatayuan ng aming mansyon ay nagmula sa aking inheritance bago pa kami ikasal, may bisa ang pre-nuptial agreement namin na maaari ko itong ibenta nang walang pahintulot ni Carlos. Ibinenta ko ang buong mansyon at ang mga mamahaling sasakyan sa isang kilala at walang-awang real estate developer sa halagang kalahati ng orihinal na presyo, sa kondisyong papaalisin nila ang mga nakatira dito sa loob ng dalawampu’t apat na oras.

Eksaktong alas-tres ng hapon sa aking ikatlo at huling araw. Nakahiga ako sa malaking kama, pilit na pinapakalma ang aking isip. Bumukas ang pinto at pumasok sina Carlos, Doña Matilda, at ang hindi ko inaasahang bisita—si Jennifer. Nakasuot ang kabit ng aking asawa ng isang pulang damit na tila handang-handa na para sa isang piging.

“Oh, Elena, buhay ka pa pala?” nakangising bungad ni Doña Matilda, walang kahit anong bahid ng awa o respeto. “Nandito si Jennifer para sukatin sana ang kwartong ito. Siya na kasi ang gagamit nito bukas.”

Lumapit si Carlos sa paanan ng aking kama. “Huwag ka nang magpanggap, Elena. Tanggapin mo na lang ang kapalaran mo. Gusto ko sanang maging payapa ang pag-alis mo, pero dahil malapit ka na rin namang mawala, aaminin ko na. Hindi kita minahal. Ginamit ko lang ang pera mo.”

Sa halip na umiyak, dahan-dahan akong umupo mula sa aking pagkakahiga. Tinitigan ko silang tatlo nang may malamig at nakakamatay na ngiti. Ang kalmadong reaksyon ko ay nagdulot ng pagkalito sa kanilang mga mukha.

Kinuha ko ang isang itim na folder sa gilid ng aking unan at inihagis ito sa sahig, eksakto sa paanan ng aking asawa. “Basahin mo,” malamig kong utos.

Nanginginig na pinulot iyon ni Carlos. Nang mabasa niya ang unang pahina, tila naubusan ng dugo ang kanyang mukha. Nanlaki ang kanyang mga mata at nabitawan niya ang papel.

“A-Ano ito?! Zero balance?! Nasaan ang pera sa mga bangko?!” nagpapanic na sigaw ni Carlos.

Hinablot ni Doña Matilda ang mga dokumento. Nang makita rin niya ang kopya ng Deed of Sale at ang Eviction Notice, napasigaw siya. “I-Ibinenta mo ang mansyon?! Baliw ka ba?! Saan kami titira?!”