Isinaksak ng kasamang tech assistant ng abogado ang USB sa malaking projector screen sa harapan ng simbahan—na dati ay ginagamit lamang para sa mga slideshow ng pumanaw, ngunit ngayo’y naglabas ng isang video file.

Umilaw ang screen. Bumungad ang mukha ni Marisol.

Payat siya, may mga pasa sa braso, at kitang-kita ang hirap ng kanyang pagbubuntis na tatlumpu’t limang linggo. Ngunit sa likod ng kanyang mga luha, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon.

“Kung pinapanood ninyo ang videong ito,” panimula ni Marisol sa video, ang kanyang boses ay malinaw at umalingawngaw sa buong simbahan, “ibig sabihin ay wala na ako. Ibig sabihin ay nagtagumpay na ang aking asawang si Marco at ang kabit niyang si Andrea sa pagpapatalsik sa akin sa mundong ito.”

Napaatras si Marco. Nagsimulang humagulgol si Andrea sa tindi ng takot at hiya habang nakaturo ang lahat ng mata ng mga tao sa kanila.

“Pitong taon kong tinago ang sakit,” patuloy ni Marisol sa video. “Pitong taon akong nagbulag-bulagan dahil minahal ko siya at pinrotektahan ang aming pamilya. Pero noong gabing iyon… hindi ako nadulas sa hagdan, Marco. Itinulak mo ako. Dahil nalaman mong pinirmahan ko na ang bagong testamento na nag-aalis sa iyo sa lahat ng ari-arian ng pamilya ko, at dahil gusto mo nang makuha ang milyun-milyong mana para maibigay kay Andrea.”

Nagkagulo ang buong simbahan. Ang mga kamag-anak ni Marco ay napasinghap sa gulat. Ang ama ko ay napatayo sa sobrang galit, habang ang mga pulis na lihim na ipinadala ni Atty. Villanueva ay lumakad papunta sa unahan at pinalibutan si Marco.

Pinagpatuloy ni Atty. Villanueva ang pagbasa ng huling testamento habang umiiyak ang buong pamilya namin sa sakit at hustisya.

“At para sa aking huling hiling,” pagtatapos ng video ni Marisol habang tumingin siya nang diretso sa camera, “ang lahat ng ari-arian, ang bahay, ang mga negosyo, at ang mga pondo ni Marco ay ililipat sa pangalan ng aking kapatid at ng pamilya ko. At ikaw, Marco… wala kang makukuhang kahit isang sentimo. Ang tanging naghihintay sa iyo ay ang rehas ng bilangguan.”

“Hindi! Hindi ‘to totoo!” sigaw ni Marco habang pinipilit tumakas, ngunit dalawang pulis ang dumakma sa kanya at pinosasan agad sa harap ng kabaong ng kanyang asawa. Si Andrea naman ay napaluhod sa sahig, umiiyak habang tinitignan ang kahihiyang sinapit nila.

Tahimik ang buong simbahan nang matapos ang video. Lumapit ako sa kabaong ng ate ko, hinawakan ang malamig na salamin nito, at bumulong:

“Panalo ka, Ate. Natapos na ang pagdurusa mo. Hayaan mo silang magbayad sa lahat ng ginawa nila sa iyo.”

Sa araw na iyon, sa gitna ng mga puting bulaklak at luha ng pamamaalam, hindi lamang namin inilibing si Marisol—inilibing din namin ang kasinungalingan, at isinilang ang hustisya.