Ang Lalaking Ayaw Kong Makasama sa Isang Blind Date

Noong labing-walong taong gulang ako, nakita ko ang pinakasikat na lalaki sa aming paaralan sa loob ng CR ng mga babae.

Hindi siya nag-iisa.

May kasama siyang isang estudyanteng babae, at kitang-kita kong tinutulungan niya itong ayusin ang pagkakakabit ng bra sa likod ng damit.

Limang taon ang lumipas, siya ang lalaking ipinakilala sa akin ng nanay ko bilang magiging asawa ko.

At ang pinakanakakagulat? Nang sabihin kong ayaw ko sa kanya, ngumiti lang siya at sinabing, “Matagal na kitang hinihintay, Mara.”

Ang pangalan ko ay Mara Villanueva, dalawampu’t tatlong taong gulang, isang graphic designer sa Makati.

Hindi ako naniniwala sa arranged marriage. Para sa akin, ang pag-aasawa ay hindi dapat desisyon ng mga magulang, gaano man kayaman o kaguwapo ang lalaking ipinapakilala nila.

Pero iba ang pananaw ng nanay ko.

“Mara, isang dinner lang naman! Hindi naman kita pinipilit magpakasal agad,” sabi niya habang inaayos ang buhok ko.

“Ma, ilang beses ko bang sasabihin na hindi pa ako naghahanap ng boyfriend?”

“Eh paano kung siya na talaga?”

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko alam na ang simpleng dinner na iyon ang magbubukas ng isang lihim na limang taon kong dala.

Pagdating ko sa isang eleganteng restaurant sa Bonifacio Global City, nakita ko agad ang lalaking nakaupo malapit sa bintana.

Naka-white long sleeves siya, maayos ang buhok, at tahimik na nagbabasa ng menu.

Nang marinig niya ang mga yabag ko, dahan-dahan siyang tumingala.

At halos tumigil ang tibok ng puso ko.

“Adrian?”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Long time no see, Mara.”

Si Adrian Monteverde.

Ang dating campus heartthrob ng aming senior high school sa Quezon City.

Valedictorian. Varsity captain. Anak ng isang kilalang negosyante. At ngayon, isa nang matagumpay na arkitekto na may sariling design firm.

Noong high school kami, halos lahat ng babae ay may crush sa kanya.

Kasama na ako.

Pero may isang pangyayaring tuluyang nagpabago sa tingin ko sa kanya.

Isang hapon, noong Grade 12 kami, pumasok ako sa girls’ restroom para kunin ang naiwan kong cellphone.

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Adrian.

Nakatayo siya sa likod ng isang babaeng estudyante.

Bahagyang nakayuko ang babae habang inaayos ni Adrian ang clasp ng bra nito sa likod ng uniporme.

Namumula ang kanyang mukha.

Halatang kinakabahan siya.

Hindi nila ako napansin.

Agad akong umatras at tahimik na umalis.

Hindi ko alam kung ano ang relasyon nila. Hindi rin ako nagtanong.

Pero mula noon, tuwing naririnig ko ang pangalan ni Adrian, iyon ang unang pumapasok sa isip ko.

Kaya ngayong nakaupo siya sa harap ko, isa lang ang gusto kong gawin.

Umalis.

“Okay ka lang?” tanong niya.

“Oo. Nagulat lang ako.”

“Hindi sinabi sa’yo ng mama mo kung sino ang makikita mo?”

“Hindi.”

“Good thing na dumating ka pa rin.”

Napatingin ako sa kanya.

Bakit parang masaya siya?

Umorder kami ng pagkain.

Habang hinihintay ang order, tinanong niya ang tungkol sa trabaho ko, pamilya, at mga plano ko sa buhay.

Sumasagot naman ako, pero maikli lang.

Nang dumating ang pagkain, napansin kong walang cilantro ang order ko.

“Paano mo nalaman na ayaw ko ng cilantro?”

“Naalala ko.”

“Limang taon na tayong hindi nagkikita.”

“May mga bagay na hindi madaling makalimutan.”

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaiba sa paraan ng pagkakasabi niya.

Sa wakas, nagpasya akong maging diretso.

“Adrian, puwede ba tayong maging honest?”

“Sige.”

“Hindi ako interesado sa arranged marriage. At sa tingin ko, hindi tayo bagay.”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

“Hindi mo ako gusto?”

“Hindi sa ganoon. Hindi lang tayo close.”

“Then we can get to know each other.”

Napakunot ang noo ko.

“Adrian, seryoso ako.”

“Ako rin.”

“Maraming babae ang magkakagusto sa’yo. Bakit ako pa?”

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos, sinabi niya ang isang bagay na hindi ko inaasahan.

“Dahil hindi naman ibang babae ang gusto kong makilala.”

Hindi ako nakasagot.

Pagkatapos ng dinner, nagpaalam ako at umuwi.

Akala ko roon na matatapos ang lahat.

Pero kinabukasan, tumawag ang nanay ko.

“Anak! Sobrang saya ng mama ni Adrian!”

“Bakit naman?”

“Sabi niya, gustong-gusto ka raw ni Adrian. Gusto ka pa niyang makita ulit!”

“Mama!”

“Ano?”

“Sinabi ko nang hindi kami bagay!”

“Eh bakit parang seryoso siya sa’yo?”

Hindi ko rin alam ang sagot.

Kaya nag-message ako kay Adrian.

Mara: Adrian, salamat sa dinner. Pero mas mabuting huwag na tayong magkita ulit.

Mabilis ang sagot niya.

Adrian: May nagawa ba akong mali?

Mara: Wala. Hindi lang talaga tayo close.

Adrian: Kung iyon lang ang problema, puwede naman nating baguhin.

Mara: Bakit ba ang kulit mo?

Ilang minuto bago siya sumagot.

Adrian: Dahil may pagkakataong pinalampas ako noon. Ayokong maulit.

Napahinto ako.

Anong pagkakataon?

Bago pa ako makapagtanong, may sumunod na mensahe.

Adrian: Mara, may gusto sana akong sabihin sa’yo tungkol sa nangyari noong senior high tayo.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Mara: Anong nangyari?

Adrian: Noong araw na nakita mo ako sa girls’ restroom.

Nanlamig ang mga daliri ko.

Alam niya?

Limang taon kong inakalang hindi niya ako napansin.

Pero bago ko pa ma-type ang sagot ko, tumunog ang cellphone ko.

Si Adrian ang tumatawag.

Nanginginig ang kamay kong sinagot iyon.

“Hello?”

Narinig ko ang malalim niyang boses.

“Mara, alam kong nakita mo kami noon.”

Hindi ako nakapagsalita.

Pagkatapos, mahina niyang idinagdag:

“Pero ang hindi mo alam… ikaw ang dahilan kung bakit ako nandoon.”

At nang sabihin niya kung sino talaga ang babaeng kasama niya, halos mabitawan ko ang cellphone ko.

PART 2 — WEBSITE
Ang Katotohanang Limang Taong Itinago

“Anong ibig mong sabihin na ako ang dahilan?” tanong ko.

Tahimik ang kabilang linya.

Pagkatapos, narinig ko ang mahinang buntong-hininga ni Adrian.

“Mara, naaalala mo ba si Bianca Reyes?”

Napakunot ang noo ko.

Si Bianca.

Isa sa mga kaklase naming tahimik, mahiyain, at bihirang sumali sa mga school activity.

“Bakit?”

“Siya ang babaeng nakita mo sa restroom.”

Napaupo ako nang tuwid.

“Girlfriend mo siya noon?”

“Hindi.”

“Then bakit mo siya tinutulungan sa ganoong bagay?”

“Dahil may nangyari sa kanya bago ka dumating.”

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong kinabahan.

“Anong nangyari?”

“May ilang estudyanteng pinagtripan siya.”

Tahimik akong nakinig.

Ayon kay Adrian, noong araw na iyon, nagkaroon ng problema si Bianca sa uniporme matapos siyang paglaruan ng ilang kaklase. Nasira ang isang kawit ng kanyang damit, at sa pagmamadaling ayusin iyon, natanggal din ang clasp ng bra niya.

Nagtago siya sa restroom dahil nahihiya siyang lumabas.

Nagkataong dumaan si Adrian sa hallway nang marinig niyang may umiiyak.

Noong una, hindi niya alam kung sino iyon.

Tinawag niya ang isang babaeng class officer para tumulong, ngunit nasa faculty room ito.

“Sinabi kong tatawag ako ng teacher,” paliwanag ni Adrian. “Pero nakiusap si Bianca na huwag muna. Takot siyang pagtawanan ulit.”

“Pero bakit ikaw mismo ang pumasok?”

“Dahil sinabi niyang wala siyang ibang mapagkakatiwalaan noon.”

Tahimik akong napatingin sa sahig.

“Tinulungan ko siyang ayusin ang damit habang nakatalikod siya at nakasuot pa rin ng uniporme. Tinanong ko muna kung okay lang sa kanya. Pagkatapos, sinamahan ko siya papunta sa guidance office.”

Biglang bumalik sa alaala ko ang eksenang nakita ko.

Ang nanginginig na kamay ni Adrian.

Ang pamumula ng mukha niya.

Ang babaeng nakayuko.

Sa loob ng limang taon, iba ang naging kahulugan ng lahat sa isip ko.

“Bakit hindi mo sinabi sa iba?” tanong ko.

“Dahil hindi naman kuwento ko iyon para ikalat.”

Napapikit ako.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Pagkatapos, may isa pa akong naalala.

“Pero sinabi mong ako ang dahilan kung bakit ka nandoon.”

“Dahil hinahanap kita.”

“Hinahanap mo ako?”

“Oo.”

“Bakit?”

Sandali siyang tumahimik.

“Mara, may gusto na ako sa’yo noon.”

Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid ko.

“Ha?”

“Grade 11 pa lang, gusto na kita.”

Hindi ako makapaniwala.

Si Adrian Monteverde?

Ang lalaking halos buong batch namin ay hinahangaan?

May gusto sa akin?

“Hindi ka seryoso.”

“Seryoso ako.”

“Pero halos hindi naman tayo nag-uusap!”

“Dahil tuwing lalapit ako, lagi kang may ibang ginagawa. At aminado akong hindi rin ako marunong manligaw noon.”

Napahawak ako sa noo.

“Adrian, parang imposible naman.”

“Naalala mo noong Foundation Day, ikaw ang gumawa ng poster para sa school fair?”

“Oo.”

“Ako ang unang bumili ng raffle tickets sa booth ninyo.”

“Maraming bumili noon.”

“Dalawampu ang binili ko. Kahit isa lang ang kailangan.”

Bigla akong napangiti.

Naalala ko ang isang lalaking bumili ng napakaraming raffle ticket, pero hindi ko naalala kung sino.

“At noong nawawala ang sketchbook mo?”

Napalingon ako sa bintana.

“Sandali. Ikaw ang nakakita noon?”

“Oo.”

Akala ko noon, may mabait lang na estudyanteng nagbalik ng sketchbook ko sa classroom.

Hindi ko alam na si Adrian pala.

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Dahil mas gusto kong matuwa ka na bumalik ang gamit mo kaysa malaman mong ako ang nagbalik.”

Napatawa ako nang mahina.

“Ang corny mo pala.”

Narinig ko ang pagtawa niya sa kabilang linya.

“Ngayon mo lang nalaman?”

Pero hindi pa rin ako lubos na kumbinsido.

“Kung gusto mo talaga ako noon, bakit hindi mo sinabi?”

“Susubukan ko sanang sabihin sa’yo noong graduation rehearsal.”

“Anong nangyari?”

“Nakita kitang papalayo sa restroom. Tinawag kita, pero hindi ka lumingon.”

Biglang sumikip ang dibdib ko.

Naalala ko iyon.

May tumawag nga sa pangalan ko noon.

Pero dahil sa nakita ko, nagmadali akong umalis.

“Akala ko ayaw mo sa akin,” sabi niya.

Hindi ako nakasagot.

“Pagkatapos ng graduation, lumipat ka ng unibersidad. Hindi na tayo nagkita.”

“Bakit hindi ka nag-message?”

“Gusto ko. Pero hindi tayo close, at ayokong guluhin ka.”

“Pero ngayon, pumayag ka sa blind date?”

“Oo.”

“Bakit?”

“Dahil nang sabihin ni Mama ang pangalan mo, naisip kong baka ito na ang pagkakataong hindi ko dapat palampasin.”

Matagal kaming natahimik.

Sa wakas, sinabi ko:

“Adrian, kailangan kong mag-isip.”

“Alam ko.”

“Hindi mo ako pipilitin?”

“Hindi kailanman.”

At sa unang pagkakataon mula nang magkita kami, naramdaman kong hindi ko kailangang tumakas.

Kinabukasan, may natanggap akong mensahe mula sa isang hindi pamilyar na account.

Hello, Mara. Ako si Bianca Reyes. Puwede ba tayong mag-usap?

Nanlaki ang mga mata ko.

Si Bianca?

Paano niya nakuha ang number ko?

Ipinaliwanag niyang kinausap siya ni Adrian tungkol sa posibilidad na maungkat ang lumang pangyayari. Hindi raw sinabi ni Adrian ang mga detalye ng aming pag-uusap, ngunit siya mismo ang nagpasiyang makipag-ugnayan.

Pumayag akong magkita kami sa isang coffee shop sa Quezon City.

Pagdating ko, halos hindi ko siya nakilala.

Hindi na siya ang mahiyain at tahimik na dalagitang naaalala ko.

Maayos siyang manamit, may kumpiyansa sa sarili, at masayahin ang mga mata.

“Mara?”

“Bianca?”

Nagyakapan kami nang bahagya.

Pagkaupo namin, siya agad ang nagsalita.

“Alam ko kung bakit ka nandito.”

Napayuko ako.

“Pasensya na kung awkward.”

Ngumiti siya.

“Actually, gusto kitang pasalamatan.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ako? Bakit?”

“Dahil hindi mo ikinalat ang nakita mo noon.”

Hindi ko inaasahan ang sinabi niya.

“Hindi ko naman alam kung ano ang nangyari.”

“Exactly. Hindi ka gumawa ng kuwento.”

Sandali siyang tumahimik.

Pagkatapos, sinabi niya ang isang bagay na nagpabigat sa dibdib ko.

“Noong panahong iyon, sobrang takot akong pumasok sa school.”

Ikinuwento niyang ilang kaklase ang paulit-ulit na nang-aasar sa kanya dahil sa kanyang hitsura at pananamit.

Noong araw na iyon, lumala ang kanilang pang-aasar.

“Pakiramdam ko, wala akong kakampi,” sabi niya.

“Pero dumating si Adrian.”

Tumango siya.

“Hindi niya ako pinagtawanan. Hindi niya ako pinagalitan. Tinanong lang niya kung kailangan ko ng tulong.”

Napakagat ako sa labi.

“Akala ko noon…”

“Na may relasyon kami?”

Namula ako.

Tumawa siya nang mahina.

“Hindi ka nag-iisa. May iba ring nag-isip noon. Pero wala kaming relasyon.”

Pagkatapos, inilabas niya ang kanyang cellphone.

May ipinakita siyang lumang litrato.

Graduation day namin.

Nakatayo si Adrian sa isang sulok ng covered court, hawak ang isang maliit na paper bag.

“Naalala mo ito?” tanong niya.

Umiling ako.

“Regalo niya sana sa’yo.”

“Regalo?”

“Oo. May sketching pens at isang maliit na notebook.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Mahilig akong mag-drawing noong high school.

Pero halos walang nakakaalam kung gaano ko gustong maging designer.

“Paano mo nalaman?”

“Dahil tinulungan ko siyang pumili.”

Napatakip ako sa bibig.

“Hindi niya naibigay?”

“Hindi. Umalis ka agad pagkatapos ng ceremony.”

Bumigat ang pakiramdam ko.

Limang taon.

Limang taon kong inakalang may isang lihim na relasyon si Adrian.

Samantalang ang totoo, may isang binatang tahimik na naghintay ng pagkakataong lumapit sa akin.

Bago kami maghiwalay ni Bianca, hinawakan niya ang kamay ko.

“Mara, mabuting tao si Adrian. Pero hindi ibig sabihin noon, kailangan mo siyang gustuhin.”

Ngumiti ako.

“Alam ko.”

“Ang gusto ko lang, makilala mo siya nang hindi dala ang maling impresyon.”

Pag-uwi ko, matagal kong tinitigan ang conversation namin ni Adrian.

Sa wakas, nag-message ako.

Mara: Free ka ba bukas?

Mabilis siyang sumagot.

Adrian: Para sa’yo? Oo.

Mara: Huwag kang OA.

Adrian: Sorry. Saan tayo magkikita?

Mara: Sa coffee shop malapit sa office ko.

Adrian: Date ba ito?

Napangiti ako.

Mara: Depende kung magiging maayos kang kausap.

Adrian: I’ll do my best.

Kinabukasan, nauna siyang dumating.

May dala siyang dalawang kape.

Isa para sa kanya.

Isa para sa akin.

“Iced latte, less sugar,” sabi niya.

Napataas ang kilay ko.

“Pati kape ko, alam mo?”

“Sinabi mo noong high school na mas gusto mo ang kape kaysa milk tea.”

“Adrian, nakakatakot na ang memorya mo.”

Tumawa siya.

“Promise, hindi ko kabisado ang lahat tungkol sa’yo.”

“Good.”

“Pero gusto kong matutunan.”

Napayuko ako para itago ang ngiti ko.

Nag-usap kami nang halos tatlong oras.

Tungkol sa trabaho.

Sa pamilya.

Sa mga pangarap na hindi namin natupad.

Nalaman kong hindi pala laging madali ang buhay niya.

Kahit mayaman ang pamilya niya, pinili niyang magtayo ng sariling design firm dahil gusto niyang patunayan na kaya niyang gumawa ng pangalan nang hindi umaasa sa apelyido niya.

Nalaman din niyang hindi ako masaya sa kasalukuyan kong trabaho.

“Bakit hindi ka mag-apply sa ibang company?” tanong niya.

“Takot akong magsimula ulit.”

“Pero hindi ba mas nakakatakot ang manatili sa lugar na hindi ka masaya?”

Napatingin ako sa kanya.

Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita ang campus heartthrob na dating hinahangaan ng lahat.

Nakita ko ang isang lalaking marunong makinig.

At marunong umunawa.

Lumipas ang tatlong buwan.

Hindi naging madali ang lahat.

May mga pagkakataong hindi kami nagkakasundo.

Minsan, nainis ako dahil hindi siya nakasipot sa dinner namin matapos magkaroon ng emergency sa isang construction project.

Minsan naman, nasaktan siya nang bigla kong kanselahin ang plano namin dahil sa trabaho.

Pero sa halip na magtampo nang matagal, natuto kaming mag-usap.

Hindi niya ako minadali.

Hindi niya ginamit ang kagustuhan ng aming mga magulang para pilitin akong sumagot.

At nang sabihin kong gusto kong lumipat ng trabaho, siya pa ang unang nag-encourage sa akin.

Isang gabi, habang naglalakad kami sa Bonifacio High Street, bigla siyang huminto.

“Mara.”

“Hm?”

“May itatanong ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ito marriage proposal, promise.”

Napatawa ako.

“Good. Masyado pang maaga.”

Ngumiti siya.

“Puwede ba kitang ligawan nang seryoso?”

Sandali akong natahimik.

Pagkatapos, tinanong ko:

“Hindi mo ba ako nililigawan nitong nakaraang tatlong buwan?”

“Nililigawan. Pero gusto kong malinaw na pareho nating gusto.”

Naramdaman kong uminit ang mga pisngi ko.

“Adrian.”

“Yes?”

“Ang tagal mong naghintay, ano?”

“Five years.”

“Hindi ka napagod?”

“May mga panahong inisip kong wala nang pagkakataon. Pero ngayong nandito ka, gusto kong subukan—kung gusto mo rin.”

Ngumiti ako.

“Then yes.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“Yes?”

“Oo, Adrian. Puwede mo akong ligawan.”

Sa unang pagkakataon, nakita kong nawala ang pagiging kalmado niya.

Napahawak siya sa batok, tumawa nang mahina, at halos hindi malaman kung ano ang sasabihin.

“Bakit?” natatawa kong tanong.

“Wala. Hindi lang ako makapaniwala.”

“At saka,” dagdag ko, “may gusto rin akong aminin.”

“Ano iyon?”

“Crush kita noong high school.”

Natigilan siya.

“Talaga?”

“Oo.”

“Bakit hindi mo sinabi?”

Napailing ako.

“Dahil may nakita akong hindi ko naintindihan.”

Matagal siyang tumingin sa akin.

Pagkatapos, pareho kaming natawa.

“Sayang,” sabi niya.

“Bakit?”

“Kung nag-usap lang tayo noon, baka mas maaga tayong nagkakilala nang maayos.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Pero nandito naman tayo ngayon.”

Mahigpit ngunit banayad niyang hinawakan ang kamay ko pabalik.

At sa gabing iyon, alam kong nagsisimula pa lang ang kuwento namin.

Makalipas ang isang taon, natanggap ako sa isang design studio na matagal ko nang pangarap pasukan.

Hindi iyon dahil sa koneksiyon ni Adrian.

Sarili kong portfolio, pagsisikap, at lakas ng loob ang nagdala sa akin doon.

Pero siya ang unang taong tinawagan ko nang matanggap ko ang offer.

“Adrian! I got the job!”

Narinig ko ang masayang tawa niya.

“I knew you could do it!”

Nang gabing iyon, dinala niya ako sa parehong restaurant kung saan kami unang nag-blind date.

Pareho pa rin ang mesa.

Pareho pa rin ang tanawin sa bintana.

Pero ibang-iba na ang nararamdaman ko.

“Naalala mo ang unang sinabi mo sa akin dito?” tanong niya.

“Na hindi tayo bagay?”

Tumango siya.

“Ang sakit noon, ha.”

Napatawa ako.

“Sorry na.”

“Okay lang. Worth it naman.”

Pagkatapos, may inilabas siyang maliit na paper bag.

Hindi kahon ng singsing.

Isang lumang notebook at isang set ng sketching pens.

“Adrian…”

“Ito dapat ang graduation gift ko sa’yo limang taon na ang nakalipas.”

Dahan-dahan kong binuksan ang notebook.

Sa unang pahina, may sulat-kamay.

Para kay Mara,

Sana balang araw, makita mo ang sarili mo sa paraang nakikita kita—isang taong puno ng talento, tapang, at magagandang pangarap.

Huwag mong hayaang may magsabi sa’yong hindi mo kaya.

—Adrian

Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko.

“Tinago mo talaga ito?”

“Oo.”

“Bakit?”

“Dahil kahit hindi ko naibigay noon, ayokong itapon ang isang bagay na ginawa ko para sa’yo.”

Tumingin ako sa kanya.

“Adrian, may gusto akong sabihin.”

Kinabahan siya.

“Ano iyon?”

“Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa atin sa susunod na limang taon.”

Tahimik siyang nakinig.

“Pero alam kong gusto kong subukan. Hindi dahil gusto ng mga magulang natin. Hindi dahil mayaman ka o matagumpay ka.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Kundi dahil sa loob ng isang taon, ipinakita mo kung sino ka talaga.”

Namula ang mga mata niya.

“Mara…”

Ngumiti ako.

“At kung darating ang araw na handa na tayong magpakasal, gusto kong tayo mismo ang magdesisyon.”

Tumango siya.

“Wala akong ibang hihilingin.”

Sa labas ng restaurant, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod.

At habang magkahawak-kamay kaming naglalakad pauwi, naalala ko ang sarili ko noong labing-walong taong gulang.

Ang dalagitang mabilis na gumawa ng konklusyon batay sa isang eksenang hindi niya naunawaan.

Hindi ko pinagsisihang naging maingat ako noon.

Pero nagpapasalamat akong binigyan ko ang sarili ko ng pagkakataong malaman ang katotohanan.

Dahil kung minsan, ang taong akala nating kilala na natin ay may kuwento palang hindi pa natin naririnig.

At ang pag-ibig ay hindi palaging nagsisimula sa unang tingin.

Minsan, nagsisimula ito sa ikalawang pagkakataon.

Sa isang pag-uusap.

Sa isang katotohanang sa wakas ay nabigyan ng pagkakataong marinig.

At sa dalawang taong piniling kilalanin ang isa’t isa nang walang pagmamadali.

MENSAHE NG KUWENTO:

Huwag agad husgahan ang isang tao batay sa isang tagpong nakita mo lamang. Maaaring may mas malalim na katotohanan sa likod ng iyong mga akala. Ngunit tandaan din: ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa tagal ng paghihintay, kundi sa respeto, katapatan, at kalayaang ibinibigay natin sa taong mahal natin.

Dahil ang tunay na pag-ibig ay hindi namimilit. Nagbibigay ito ng pagkakataong makilala, maunawaan, at kusang piliin ang isa’t isa.

PART 3