Iniwan Ako ng Boyfriend Ko sa Isang Banyagang Bansa Kasama ang Walong Maleta Para Alagaan ang Babaeng Lagi Niyang Inuuna—Pero Nang Gamitin Niya ang Passport Ko Para Pilitin Akong Sumunod, Isang Desisyon Ko ang Nagpabago sa Lahat

BAHAGI 2 — WEBSITE

Ang Passport na Ginamit Niya Para Kontrolin Ako ang Naging Dahilan ng Pagkawala Niya sa Buhay Ko

“Sinong opisyal ang sinasabi mo?” halos pasigaw na tanong ni Nathan.

“Humingi ako ng tulong sa guesthouse at sa local tourist assistance desk,” mahinahon kong sagot. “Ipinaliwanag kong hawak mo ang passport ko at ayaw mong ibalik maliban kung susundin ko ang gusto mo.”

Sandaling natahimik ang kabilang linya.

Pagkatapos ay narinig ko si Bianca.

“Nathan, sabihin mo sa kanya na tumigil na! Nakakahiya naman!”

Napangiti ako nang mapait.

Nakakahiya?

Hindi sila nahiya noong iniwan nila ako sa madilim na kalsada.

Hindi sila nahiya noong pinagbuhat nila ako ng walong maleta.

Pero ngayong may ibang taong nakaaalam sa ginawa nila, biglang nakakahiya?

“Alyssa,” muling nagsalita si Nathan, “huwag mo nang palakihin ito. Susunduin ka namin.”

“Hindi mo kailangang sunduin ako. Ibalik mo lang ang passport ko.”

“Paano ang mga maleta?”

“Nasa ligtas na lugar. Maaari ninyong kunin bukas.”

“Hindi puwede! Kailangan ni Bianca ang gamit niya!”

Doon ako tuluyang natawa.

“Nathan, hindi ako delivery service.”

Ibinaba ko ang tawag.

Ilang minuto ang lumipas bago may kumatok sa pintuan.

Ang may-ari ng guesthouse, isang babaeng nasa edad singkuwenta na nagpakilalang si Madam Mali, ang nakatayo roon.

May dala siyang maliit na first-aid kit.

“Your hands,” sabi niya, sabay turo sa aking mga palad.

Napayuko ako.

Namumula ang balat ko at may mga sugat na nagsisimula nang mamaga.

Pinaupo niya ako sa tabi ng mesa at tinulungan akong linisin ang mga sugat.

Habang ginagawa niya iyon, tinanong niya kung may pamilya akong maaaring tawagan.

Doon ko naalala ang ate kong si Camille sa Quezon City.

Halos alas-onse na ng gabi sa Thailand, pero sinubukan ko pa rin siyang tawagan.

Dalawang ring pa lang, sumagot na siya.

“Lyss? Bakit? Okay ka lang?”

Sa unang pagkakataon mula nang dumating kami sa Thailand, hindi ko napigilan ang sarili kong umiyak.

“Ate, gusto ko nang umuwi.”

Hindi siya agad nagtanong.

Hinayaan niya muna akong umiyak.

Pagkatapos, mahinahon niyang sinabi, “Sabihin mo sa akin kung nasaan ka. Tutulungan kitang makauwi.”

Ikinuwento ko ang lahat.

Mula sa walong maleta hanggang sa passport na ayaw ibalik ni Nathan.

Nang matapos ako, ilang segundo siyang natahimik.

“Alyssa,” sabi niya, “matagal na kitang gustong tanungin nito. Masaya ka pa ba talaga sa relasyon ninyo?”

Hindi ako nakasagot.

Dahil sa loob ng tatlong taon, palagi kong ipinagtatanggol si Nathan.

Kapag hindi siya dumarating sa aming date, sinasabi kong busy lang.

Kapag inuuna niya si Bianca, sinasabi kong mabuti siyang kaibigan.

Kapag nasasaktan ako, sinasabi kong baka masyado lang akong sensitibo.

Pero ngayong tinanong ako ng ate ko, wala akong maibigay na dahilan.

“Hindi na, Ate,” bulong ko.

“Kung ganoon, umuwi ka. Hindi mo kailangang manatili sa isang lugar na paulit-ulit kang sinasaktan.”

Kinabukasan, maaga akong bumangon.

Tinulungan ako ni Madam Mali na makipag-ugnayan sa tourist assistance office. Ipinaliwanag ko ang sitwasyon at ipinakita ang mga mensahe ni Nathan.

Nilinaw sa akin na hindi maaaring gamitin ng ibang tao ang aking passport bilang kapalit ng pagsunod ko sa kanilang kagustuhan.

Pinayuhan akong makipagkita sa isang ligtas at pampublikong lugar upang mabawi ito, at kung patuloy itong ipagkakait, maaari akong humingi ng karagdagang tulong sa lokal na awtoridad at sa Philippine Embassy.

Bandang alas-diyes, dumating ang mensahe ni Nathan.

Nathan: “Nasa lobby kami ng hotel. Dalhin mo ang mga gamit.”

Hindi ako sumagot.

Sa halip, nagpadala ako ng mensahe sa manager ng kanilang homestay.

Ipinaliwanag kong handa akong kunin ang passport ko sa reception area, sa presensya ng staff.

Sumang-ayon ang manager.

Nag-ayos ako ng sasakyan sa tulong ni Madam Mali at iniwan muna ang mga maleta sa secured storage ng guesthouse, matapos kong makumpirmang maaari silang kunin ng mga may-ari sa pamamagitan ng maayos na koordinasyon.

Pagdating ko sa homestay, nakita ko agad silang apat.

Nakaupo si Bianca sa sofa, nakayakap sa pusa niyang si Mochi.

Si Marco ay abala sa cellphone.

Si Jethro naman ay may hawak na kape.

At si Nathan?

Nakatayo siya sa tabi ng reception desk, halatang inis.

“Alyssa!” sigaw niya. “Nasaan ang mga maleta?”

Hindi ako lumapit agad.

“Nasaan ang passport ko?”

Napatingin siya sa manager na nakatayo malapit sa amin.

“Ano ba? Ibibigay ko naman!”

“Kung ganoon, ibigay mo na.”

Kinuha niya ang isang maliit na pouch mula sa kanyang backpack.

Binuksan iyon at inilabas ang passport ko.

Pero bago niya iabot, bigla siyang nagsalita.

“Mag-sorry ka muna.”

Napakurap ako.

“Ano?”

“Mag-sorry ka kay Bianca. Nasira ang unang gabi ng bakasyon dahil sa pag-iinarte mo.”

Hindi ako makapaniwala.

Sa harap ng ibang tao, pagkatapos ng lahat ng nangyari, ang gusto pa rin niya ay humingi ako ng tawad.

Lumapit si Bianca.

“Alyssa, huwag ka nang maging selfish. Lahat naman tayo napagod kahapon.”

Tiningnan ko siya.

“Bianca, ilang maleta ang binuhat mo kagabi?”

Napahinto siya.

“Ha?”

“Ilang maleta?”

“Hindi naman iyon ang punto—”

“May nag-iwan ba sa iyo sa isang lugar na hindi mo kabisado? Pinaglakad ka ba nang dalawampung kilometro? May kumuha ba ng passport mo para pilitin kang sumunod?”

Wala siyang naisagot.

Sumingit si Marco.

“Grabe ka naman. Hindi naman namin sinadyang iwan ka.”

“Pero alam ninyong naiwan ako.”

Natahimik siya.

Humarap ako kay Jethro.

“At ikaw, ilang beses mo akong minadali kagabi dahil inaantok na si Bianca?”

Umiwas siya ng tingin.

Pagkatapos ay bumaling ako kay Nathan.

“Alam mo kung ano ang pinakamasakit?”

Humigpit ang hawak ko sa strap ng bag.

“Hindi ang walong maleta. Hindi ang sugat sa kamay ko. Hindi kahit ang paglalakad ko sa dilim.”

Huminga ako nang malalim.

“Ang pinakamasakit, alam mong nahihirapan ako. Pero pinili mong huwag akong tulungan.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Alyssa, sobra ka lang mag-isip.”

Umiling ako.

“Hindi. Matagal na akong kulang sa pag-iisip tungkol sa sarili ko.”

Tumingin ako sa passport na hawak niya.

“Ibigay mo na.”

Marahil dahil napansin niyang nakatingin ang manager at receptionist, sa wakas ay iniabot niya iyon.

Agad kong sinuri ang passport at inilagay sa bag ko.

Para akong nakahinga nang maluwag matapos ang napakahabang gabi.

Pero hindi pa roon natapos ang lahat.

“Alyssa,” sabi ni Nathan, “okay na. Kunin na natin ang mga maleta at ituloy ang bakasyon.”

Tinitigan ko siya.

“Hindi na ako sasama.”

Napakunot ang noo niya.

“Ano na naman?”

“Uuwi na ako sa Pilipinas.”

“Dahil lang dito?”

“Hindi dahil lang dito, Nathan. Dahil sa lahat ng pagkakataong pinili mong hindi ako piliin.”

Natahimik ang paligid.

Pagkatapos ay nagsalita si Bianca.

“Kung gusto mong umalis, umalis ka. Pero huwag mong sisihin si Nathan dahil sensitive ka.”

Napatingin ako sa kanya.

Sa pagkakataong iyon, wala na akong naramdamang galit.

Pagod na lang.

“Bianca, hindi ikaw ang boyfriend ko. Wala kang pangakong binitawan sa akin. Siya ang nangakong aalagaan niya ako.”

Pagkatapos ay humarap ako kay Nathan.

“At ngayon, binabawi ko na ang pangakong maghihintay ako habang lagi mong inuuna ang iba.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“Makikipag-break ka?”

“Oo.”

“Tatlong taon tayo, Alyssa!”

“Alam ko. Tatlong taon kong sinubukang maging sapat.”

Napatingin siya kay Bianca, saka bumalik sa akin.

“Kaibigan ko lang siya!”

“Hindi ko kailangang patunayang may relasyon kayo. Sapat nang alam kong wala akong lugar sa relasyon natin.”

Wala siyang naisagot.

Kinuha ko ang cellphone ko at ipinakita ang resibo ng mga accommodation.

“Ako ang nagbayad ng unang homestay at ng dalawang gabing reservation dito. Hindi ko hihilinging ibalik ninyo ang lahat ngayon. Pero ipapadala ko ang malinaw na breakdown ng mga gastos na napagkasunduan nating paghahatian.”

Napasimangot si Marco.

“Pera na naman?”

“Hindi ito tungkol sa pagiging madamot. Tungkol ito sa pananagutan.”

Nagsalita ang manager at ipinaliwanag na maaari nilang ayusin nang hiwalay ang mga booking at bayarin ayon sa mga kondisyon ng reservation.

Hindi na ako nakipagtalo.

Bago ako umalis, muling nagsalita si Nathan.

“Alyssa, kapag umalis ka ngayon, huwag ka nang babalik.”

Lumingon ako.

“Hindi naman na ako babalik.”

At sa pagkakataong iyon, totoo ang bawat salitang sinabi ko.

Pagbalik ko sa guesthouse, agad akong nag-book ng flight pauwi sa Maynila para sa susunod na araw.

Habang naghihintay, inayos ko ang aking mga gamit at tinulungan ang guesthouse na makipag-ugnayan sa grupo tungkol sa natitirang mga maleta.

Hindi ko itinapon ang mga gamit nila.

Hindi ko rin sinira ang kahit ano.

Ibinigay ko ang tamang address at ang proseso ng pagkuha.

Dahil ayaw kong maging katulad nila.

Kinagabihan, sunod-sunod ang tawag ni Nathan.

Hindi ko sinagot.

Pagkatapos, may dumating na mahabang mensahe.

Nathan: “Alyssa, sorry. Hindi ko alam na ganito kabigat sa iyo. Akala ko okay ka lang kasi lagi mong kinakaya. Hindi ko naisip na nasasaktan ka na pala.”

Matagal kong binasa iyon.

May panahon na ang simpleng paghingi niya ng tawad ay sapat na para bumalik ako.

Pero ngayon, may isang bagay na malinaw sa akin.

Hindi ibig sabihin na kaya mong tiisin ang isang bagay ay dapat mo na itong tiisin habambuhay.

Sumagot ako.

Alyssa: “Nathan, hindi mo kailangang hulaan kung nasasaktan ako. Sinabi ko sa iyo kagabi. Sinabi ko rin noong birthday ko. Sinabi ko noong iniwan ninyo ako sa bundok. Narinig mo ako. Hindi mo lang piniling makinig.”

Wala siyang agarang sagot.

Makalipas ang ilang minuto, nag-message siya ulit.

Nathan: “Mahal pa rin kita.”

Napaluha ako.

Dahil may bahagi pa rin sa akin na mahal siya.

Pero hindi na sapat iyon.

Alyssa: “Mahal din kita noon. Pero kailangan ko nang mahalin ang sarili ko.”

Pagkatapos, pinatay ko ang cellphone.

Kinabukasan, bago ako umalis, lumapit si Madam Mali.

Iniabot niya sa akin ang isang maliit na paper bag.

May laman itong tinapay, tubig, at isang pares ng malambot na guwantes.

“For your journey,” sabi niya.

Napangiti ako habang pinipigilan ang luha.

“Thank you. You helped me so much.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Take care of yourself.”

Simple lang ang mga salitang iyon.

Pero mas naramdaman ko ang pag-aalaga mula sa isang estranghero kaysa sa lalaking tatlong taon kong minahal.

Pagdating ko sa Ninoy Aquino International Airport, nakita ko agad si Ate Camille.

Nakatayo siya sa arrival area, may hawak na maliit na karton.

Nakasulat doon:

“WELCOME HOME, ALYSSA. HINDI MO NA KAILANGANG MAGBUHAT MAG-ISA.”

Napatawa ako habang umiiyak.

Niyakap niya ako nang mahigpit.

“Ang payat mo,” sabi niya.

“Ate, tatlong araw lang ako nawala.”

“Tatlong araw, pero parang tatlong taon ang pagod mo.”

Sabay kaming natawa.

Pagkatapos ay kinuha niya ang maleta ko.

“Ako na.”

Napatingin ako sa kanya.

Dalawang simpleng salita.

Ako na.

Mga salitang hindi ko narinig kay Nathan noong kailangan ko ang tulong niya.

At sa wakas, may taong nagsabi nito nang hindi ko kailangang magmakaawa.

Lumipas ang dalawang buwan.

Hindi naging madali ang lahat.

May mga gabing nami-miss ko si Nathan.

May mga umagang gusto kong tawagan siya at itanong kung kumain na ba siya.

Pero sa tuwing nanghihina ako, tinitingnan ko ang litrato ng mga sugat sa aking mga kamay noong gabing iyon.

Hindi para manatiling galit.

Kundi para maalala kung bakit ako umalis.

Isang araw, nagpadala si Nathan ng huling mensahe.

Sinabi niyang hindi na raw sila gaanong nag-uusap nina Marco, Jethro, at Bianca pagkatapos ng bakasyon.

Nagkaroon daw sila ng pagtatalo tungkol sa mga gastusin, responsibilidad, at sa nangyari sa akin.

Ngayon lang daw niya naunawaan kung gaano niya ako binalewala.

Humingi siyang muli ng tawad.

At sa pagkakataong iyon, pinatawad ko siya.

Pero hindi ako bumalik.

Dahil natutuhan kong puwedeng patawarin ang isang tao nang hindi muling ibinibigay sa kanya ang pagkakataong saktan ka.

Makalipas ang ilang buwan, nagplano ako ng panibagong bakasyon.

Sa pagkakataong iyon, kasama ko si Ate Camille.

Bago kami umalis, tinanong niya ako, “Handa ka na?”

Ngumiti ako.

“Oo, Ate.”

“Kumpleto ang gamit?”

“Oo.”

“Passport?”

Inilabas ko iyon mula sa sarili kong bag.

“Nasa akin.”

At pareho kaming natawa.

Habang papunta kami sa boarding gate, naalala ko ang gabing nakatayo ako sa isang madilim na kalsada sa Thailand, napapalibutan ng walong maleta.

Noon, akala ko katapusan na ng lahat.

Ngayon, naiintindihan ko na.

Hindi pala iyon ang katapusan ng kuwento ko.

Iyon ang simula ng buhay na hindi ko na kailangang ipagpilitan ang sarili ko sa mga taong ayaw akong bigyan ng lugar.

Mensahe ng Kuwento

Hindi nasusukat ang tunay na pagmamahal sa tagal ng relasyon, kundi sa paraan ng pagtrato sa iyo, lalo na sa mga sandaling mahina ka at nangangailangan ng tulong.

Hindi porke’t matatag ka ay wala ka nang karapatang alagaan. Hindi porke’t palagi kang umiintindi ay ikaw na lang ang dapat magparaya.

May mga pagkakataong ang pinakamalaking pagmamahal na maibibigay mo sa sarili mo ay ang lakas ng loob na lumayo.

Dahil ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi ka iiwan sa gitna ng dilim para lamang mapagaan ang buhay ng ibang tao.