Iniwan Ako ng Boyfriend Ko sa Malalim na Pool Para Bantayan ang Ate Ko—Pag-uwi, Binago Ko ang Kolehiyo at Buhay na Pinili Nila Para sa Akin

Tahimik ang buong sala.

Nakatingin si Bianca sa phone ko na parang may nakita siyang bagay na hindi dapat umiiral.

Agad itong inagaw ni Mama.

“Full scholarship?”

Lumapit si Papa.

“Priority admission?”

Hindi ko na kailangang magpaliwanag dahil tumawag si Ma’am Reyes.

Sinagot ko at inilagay sa speaker.

“Lia! Nakuha mo ba ang email? Kinumpirma na ng admissions office. Approved din ang recommendation para sa scholarship.”

Hindi umiimik ang pamilya ko.

Nagpatuloy si Ma’am Reyes.

“Congratulations. Deserve mo ‘yan. Ikaw ang isa sa pinakamataas ang entrance assessment sa batch natin.”

Parang unti-unting nag-iba ang hangin sa bahay.

“Ma’am,” biglang singit ni Mama, “sigurado po ba kayong si Lia?”

Tumahimik ang kabilang linya.

“Opo. Bakit naman hindi?”

Napatingin sa akin si Mama.

Kanina lang, sigurado silang bagsak ako.

Ngayon, parang hindi nila matanggap na ako ang tinutukoy.

Napatitig ako kay Bianca.

“Ate, bakit hindi mo sinabi sa akin na kinausap ka ni Ma’am tungkol sa scores ko?”

Namutla siya.

“Lia—”

“Alam mong mas mataas ang scores ko.”

“Hindi sa gano’n—”

“At sinabi mong huwag na niya akong kumbinsihing mag-apply sa ibang school.”

Biglang tumigas ang mukha ni Papa.

“Bianca?”

Napaluha agad ang ate ko.

“Gusto ko lang naman kaming magkakasama! Sabi natin dati sabay-sabay kaming magko-college.”

“Hindi ikaw ang may karapatang pumili para sa akin.”

“Lia, pamilya tayo!”

Napatawa ako.

Hindi dahil nakakatawa.

Dahil sa wakas malinaw na sa akin ang lahat.

“Pamilya?”

Itinuro ko ang pisngi kong namumula pa dahil sa sampal.

“Kanina pa ako nilalagnat. Wala man lang nagtanong kung okay ako. Pero dahil umiyak si Ate tungkol sa aircon, hinila n’yo ako palabas ng kama.”

Walang sumagot.

“Alam n’yo bang muntik na akong malunod kanina?”

Napatingin si Mama kay Bianca.

“Ano?”

Napalunok ang ate ko.

“Hindi naman gano’n kalala—”

“Wala akong malay nang hilahin ako ng lifeguard palabas ng tubig.”

Natahimik si Papa.

“Nasaan si Adrian?”

“Kasama ni Ate.”

Muling bumaling kay Bianca ang mga mata nilang dalawa.

Nagtaas siya ng boses.

“Hindi ko kasalanan! Sinabihan ko si Adrian na bumalik kay Lia kung nag-aalala siya!”

“Pero sinabi mo rin sa kanya na kaya kong iligtas ang sarili ko.”

Hindi siya nakasagot.

Sakto namang bumukas ang pinto.

Pumasok si Adrian.

“Anong nangyayari?”

Napansin niya agad ang mukha ko.

“Lia?”

Tiningnan ko siya.

“Alam mo bang muntik akong malunod?”

Parang natigilan siya.

“Ano?”

Sa expression niya pa lang, alam ko na.

Hindi niya alam.

“Sumigaw ako sa’yo.”

“Akala ko—”

“Narinig mo ako.”

Nanigas ang panga niya.

“Akala ko nagpa-practice ka lang. Sabi ni Bianca okay ka naman dahil tinuruan kitang umangat mula sa ilalim.”

Napangiti ako nang mapait.

“Isang technique lang ang itinuro mo sa taong hindi marunong lumangoy, tapos iniwan mo ako sa deep end.”

“Lia, hindi ko sinasadya—”

“Hindi rin sinasadya noong nasunog ako?”

Natahimik siya.

“Hindi rin sinasadya na tuwing birthday ko mango cake ang binibili n’yo kahit alam n’yong ayoko ng mangga?”

“Hindi rin sinasadya na maling pangalan ang nakaukit sa bracelet?”

“Hindi rin sinasadya na kada date natin, kasama si Ate?”

“Lia…”

“Hindi ako galit dahil mas close kayong dalawa.”

Huminga ako nang malalim.

“Pagod na lang akong magpanggap na ako ang girlfriend mo kapag siya naman talaga ang palagi mong pinipili.”

Nanlaki ang mga mata ni Bianca.

“Grabe ka naman!”

Tumingin ako sa kanya.

“Kanina sa pool, nagpalit ka ng swimsuit ko nang walang pahintulot.”

“Para maging confident ka!”

“Hindi confidence ang pagpilit sa taong ipakita ang bagay na matagal niyang pinaghihilom.”

Hindi siya nakaimik.

“Alam mong pinagtatawanan ako dahil sa peklat.”

Namasa ang mga mata ko.

“At alam mong galing ang peklat na ‘yon sa gabing kayong dalawa ang nagpasimula ng sunog.”

Bumaba ang tingin ni Adrian.

“Ako ang nasaktan noon. Pero hanggang ngayon, ako pa rin ang inaasahang mag-adjust para hindi kayo ma-guilty.”

Parang walang gustong huminga sa sala.

Maya-maya, nagsalita si Adrian.

“Sorry.”

Dalawang pantig lang.

Dati, baka sapat na iyon para patawarin ko siya.

Pero may mga sorry palang dumarating kapag ubos ka na.

“Break na tayo,” sabi ko.

“Lia, huwag naman ganito.”

“Nag-text na ako.”

“Hindi ko pa nababasa.”

“Hindi na kailangang basahin. Sinasabi ko na ngayon.”

Lumapit siya.

“Pwede nating ayusin.”

Umiling ako.

“Hindi ko gustong ayusin ang relasyon kung saan kailangan ko munang muntik mamatay bago mo mapansin na palagi mo akong iniiwan.”

Hindi na siya nakalapit pa.

Kinabukasan, bumalik ang technician na nagkabit ng aircon.

Humingi siya ng paumanhin.

“Ma’am, nagkapalit po talaga kami ng labels kahapon. Amin pong pagkakamali.”

Iyon lang.

Wala akong ginalaw.

Wala akong sinabotahe.

Wala akong ginawa kay Bianca.

Tumingin ako kina Mama at Papa.

Hinintay kong magsorry sila.

Walang nagsalita.

Sa halip, ang sabi ni Mama:

“Okay na pala. Papalitan na lang.”

Doon ko tuluyang naintindihan na may mga magulang na hindi humihingi ng tawad dahil mas importante sa kanila ang pagiging tama kaysa sa hindi pananakit sa anak.

Makalipas ang dalawang linggo, dumating ang admission documents ko.

Kasama roon ang scholarship package.

Tuition assistance.

Laboratory allowance.

At priority accommodation.

Halos wala akong babayaran.

Nang malaman nina Mama at Papa, bigla nilang gustong maghanda ng isa pang celebration.

“Magandang tingnan kung parehong may party kayo ng ate mo,” sabi ni Mama.

Napangiti ako.

“Hindi na kailangan.”

“Anong hindi kailangan? Nakakahiya sa mga kamag-anak kung malalaman nilang hindi ka natin ipinaghanda.”

Dati, masakit sigurong marinig iyon.

Ngayon, malinaw na sa akin.

Hindi sila nag-aalala sa nararamdaman ko.

Nag-aalala sila sa sasabihin ng ibang tao.

“Akala ko ba pangalan lang ni Ate ang nasa tarp?”

Hindi nakasagot si Mama.

Noong araw ng celebration ni Bianca, maraming bisita ang dumating.

Malaking banner ang nakasabit sa gate:

CONGRATULATIONS, BIANCA! FUTURE EDUCATOR!

Mula sa kuwarto ko, inilalagay ko ang mga damit ko sa maleta.

May orientation ako sa Pasay kinabukasan.

Plano kong manatili muna sa dorm.

Habang nagsasara ako ng bag, pumasok si Bianca.

“Talaga bang aalis ka?”

“Oo.”

“Dahil lang sa pool?”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi dahil lang sa pool.”

“Dahil sa university?”

“Hindi rin.”

“Ano pa ba?”

Tahimik akong tumingin sa ate ko.

“Dahil buong buhay ko, lahat ng gusto ko kailangan munang dumaan sa’yo.”

Napakunot ang noo niya.

“Hindi kita kinokontrol.”

“Talaga?”

“Ginagawa ko lang ang tingin kong makakabuti sa’yo.”

“Pati pagpili ng school ko?”

“Gusto ko lang magkasama tayo!”

“Bakit?”

Napahinto siya.

“Dahil magkapatid tayo.”

“Hindi.”

Lumapit ako.

“Gusto mong magkasama tayo dahil sanay kang ikaw ang mas magaling.”

“Lia!”

“Alam mong mas mataas ang scores ko. Kaya kinausap mo si Ma’am Reyes para tumigil siyang kumbinsihin ako.”

Namula ang mga mata niya.

“At ano ngayon? Masama bang matakot akong maiwan?”

Doon ako natahimik.

Sa wakas, may totoo rin siyang sinabi.

“Simula pagkabata, ikaw ang tahimik. Ako ang outgoing. Ako ang maraming kaibigan. Tapos biglang mas mataas grades mo. Mas mataas scores mo. Mas maraming options mo.”

Napayuko siya.

“Kapag umalis ka, paano ako?”

Masakit pa rin.

Pero sa unang pagkakataon, hindi galit ang nakita ko.

Takot.

Takot na hindi niya kayang mabuhay nang hindi ako nakatayo nang kalahating hakbang sa likod niya.

“Hindi mo kailangang sirain ang daan ko para hindi ka maiwan.”

Napaluha siya.

“Sorry.”

Hindi ko agad sinabi na okay lang.

Dahil hindi pa okay.

At ayokong gawing mura ang pagpapatawad.

“Umaasa akong balang araw, ibig mong sabihin talaga ‘yan.”

Lumabas ako ng kuwarto dala ang maleta.

Sa sala, naghihintay si Adrian.

“Hatid kita.”

“Hindi na.”

“Lia…”

May hawak siyang bagong bracelet.

Tama na ang pangalan ngayon.

LIA.

Tiningnan ko iyon.

Dati, baka naiyak ako sa saya.

Ngayon, wala na akong naramdaman.

“Mas mabuti sigurong ibigay mo sa taong hindi mo nakakalimutang bantayan.”

Parang may gustong sabihin si Adrian.

Pero tumalikod na ako.

Makalipas ang ilang buwan, nalaman kong magkasama pa rin sina Adrian at Bianca sa halos lahat ng lakad nila.

Hindi ko alam kung naging sila.

Hindi ko na rin tinanong.

Dahil sa unang pagkakataon, hindi na umiikot ang buhay ko sa dalawang taong iyon.

Sa college, walang nakakakilala sa akin bilang “nakababatang kapatid ni Bianca.”

Walang nakakakilala sa akin bilang “girlfriend ni Adrian.”

Ako lang si Lia.

Iyong babaeng mahilig tumitig sa eroplano.

Iyong estudyanteng handang magpuyat para sa engineering drawing.

Iyong kaklaseng takot pa rin sa swimming pool pero unti-unting natutong huwag ikahiya ang peklat sa binti.

Hindi ko biglang minahal ang peklat ko.

Hindi ganoon kasimple ang healing.

Pero hindi ko na rin ito tiningnan bilang patunay na may mali sa akin.

Patunay iyon na may nangyari sa akin.

At nakaligtas ako.

Minsan, tumatawag si Mama.

Minsan, nagme-message si Papa.

Mas maingat na sila ngayon sa pagsasalita.

Hindi ko alam kung nagbago na talaga sila o natatakot lang silang tuluyan akong mawalan ng gana umuwi.

Hindi ko muna pinilit alamin.

Natuto akong hindi lahat ng relasyon kailangang ayusin agad.

Minsan, kailangan muna ng distansya para malaman kung may relasyon pang karapat-dapat ayusin.

Isang gabi, habang naglalakad ako pauwi sa dorm, may eroplano sa malayo.

Huminto ako at tumingala.

Naalala ko ang araw na nasa gilid ako ng pool, basa, nanginginig, at halos walang lakas.

Akala ko noon, iyon ang pinakamasamang araw ng buhay ko.

Ngayon, naiintindihan ko.

Iyon pala ang araw na unang beses kong pinili ang sarili ko.

Hindi ko kailangang sumiksik sa mundong ginawa para sa tatlong tao kung ako naman ang laging tinutulak palabas.

Maaari akong gumawa ng sarili kong mundo.

Mas malawak.

Mas tahimik.

At may sapat na espasyo para makahinga.