BAHAGI 2: ANG PAGBANGON MULA SA SARILING LIBINGAN
Mabigat ang hangin sa loob ng grand memorial chapel ng aming pamilya. Puno ng mamahaling puting bulaklak ang bawat sulok—mga puting liryo at rosas na labis kong kinamumuhian dahil alam kong binili ang mga iyon gamit ang perang ipinamana sa akin ng aking yumaong ama. Sa gitna ng altar ay nakatayo ang isang gintong kabaong na walang laman, at sa ibabaw nito ay ang isang malaking larawan ko na may itim na laso: mukha akong inosente, masaya, at nagtitiwala sa mundo.
Nasa pinakalikurang hanay ako, nakatayo sa anino ng mataas na haligi. Nakasuot ako ng itim na trench coat, itim na sumbrero na may manipis na belo, at madilim na salamin sa mata. Sa ilalim ng aking coat, mahigpit kong hawak ang aking sanggol na si Gabriel. Mahimbing siyang natutulog, walang kamalay-malay sa dumi ng mundong pilit pumatay sa kanya bago pa man siya huminga ng hangin.
Sa unahan, nakaupo si Roman. Nakasuot siya ng mamahaling itim na Armani suit, nakayuko, at paminsan-minsan ay nagpupunas ng panyo sa kanyang mukha habang nanginginig ang mga balikat. Sa paningin ng mga media, ng mga kasosyo sa negosyo, at ng aming mga kaibigan, siya ang huwarang asawa—ang nagdadalamhating biyudo na nawalan ng asawa at anak sa isang kalunos-lunos na trahedya sa bundok ng yelo.
Ngunit nakita ko ang hindi nakikita ng iba.
Nang tumalikod ang pari upang simulan ang misa, inalis ni Roman ang panyo sa kanyang mukha. Walang bakas ng luha. Sa halip, isang palihim at malademonyong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Sa tabi niya ay nakaupo si Tiffany—ang aking dating matalik na kaibigan at personal assistant. Nakasuot ito ng masikip na itim na bestida, may mamahaling brilyanteng hikaw, at nakapatong ang kamay nito sa ibabaw ng hita ni Roman sa ilalim ng kanilang mga itim na amerikana. Nagkatinginan silang dalawa. Nakita ko ang marahang pagpisil ni Tiffany sa kamay ng aking asawa, isang kilos na nagsasabing: Nagawa natin. Sa atin na ang bilyun-bilyon.
“Celeste, aking mahal na asawa…” panimula ni Roman nang umakyat siya sa pulpito para magbasa ng kanyang pamamaalam. Basag ang boses niya, perpektong acting ng isang sira-ulong mamamatay-tao. “Napakalupit ng tadhana. Kinuha ka sa akin, kinuha ang ating panganay. Wala nang saysay ang aking buhay kung wala kayo. Araw-araw kong dadalhin ang sakit na hindi man lang kita naisalba sa nagyeyelong bangin na iyon…”
Ilang bisita sa unahan ang humagulgol sa awa. Pinanood ko siya habang unti-unting kumukulo ang dugo sa bawat ugat ng aking katawan. Ang binti kong nabali ay kumikirot pa rin, ngunit ang sakit na iyon ay walang-wala kumpara sa apoy ng poot na nagliliyab sa aking dibdib.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako sumugod na parang baliw. Ang paghihiganti ay isang putaheng pinakamainam ihain nang malamig—kasing lamig ng yelong pinagbagsakan ko.
Nang matapos ang seremonya at magtipon ang mga bisita sa malawak na lobby ng kapilya para sa pormal na pakikiramay, lumapit ang isang lalaking naka-amerikana. Si Attorney Salvador, ang punong kinatawan ng pinakamalaking insurance conglomerate sa bansa. Hawak niya ang isang leather briefcase.
“Ginoong Roman,” marahang sabi ng abogado. “Narito na ang mga dokumento para sa pag-claim ng limampung milyong dolyar na Life Insurance Policy ng iyong yumaong asawa. Dahil pormal nang inilabas ng korte ang Certificate of Presumptive Death bunsod ng ulat ng pulisya sa bundok, maaari mo nang pirmahan ang huling authorization release.”
Nagliwanag ang mga mata ni Roman. Halos hindi niya maitago ang pananabik sa kanyang tinig. “Salamat, Attorney. Walang halaga ng pera ang makakatumbas sa aking asawa, ngunit gagamitin ko ito upang magtayo ng foundation sa kanyang alaala.”
“Napakabuti mo talaga, Roman,” bulong ni Tiffany habang nakakapit sa braso nito, kunwari’y nagpipigil ng luha ngunit ang mga mata ay nakapako sa mga papeles.
Inabot ni Roman ang mamahaling gintong pluma upang lumagda sa dokumento. Ang pluma ay lumapat na sa papel. Isang guhit na lamang ng tinta ang naghihiwalay sa kanya sa limampung milyong dolyar.
“Huwag mong pipirmahan iyan, Roman.”
Isang boses ang umalingawngaw sa buong bulwagan. Hindi ito pasigaw, ngunit may taglay itong lamig at awtoridad na nagpatahimik sa lahat ng naroroon. Biglang huminto ang bulungan. Ang tunog ng mga yabag ng aking takong sa marmol na sahig ay parang pagpalo ng martilyo sa isang silid ng kamatayan.
Huminto ang kamay ni Roman. Nanigas ang kanyang buong katawan. Kilala niya ang boses na iyon. Kahit sa kanyang bangungot, hinding-hindi niya malilimutan ang tinig na iyon.
Dahan-dahan siyang lumingon. ganoon din si Tiffany, ang abogado, at ang mahigit isang daang panauhin.
Naghawi ang mga tao habang naglalakad ako patungo sa unahan. Sa bawat hakbang ko, lumalakas ang tibok ng puso ng mga nagtaksil sa akin. Nang makatapat ko ang dalawa, dahan-dahan kong inangat ang aking itim na belo at inalis ang aking shades.
Nalaglag ang gintong pluma mula sa nanginginig na mga daliri ni Roman at gumulong sa marmol na sahig.
“C-Celeste…?” halos walang boses na usal ni Roman. Biglang nawalan ng kulay ang kanyang mukha. Naging kasing puti siya ng bangkay. Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa matinding sindak na parang nakakita ng multong umahon mula sa pinakailalim ng lupa.
Napasigaw si Tiffany at napaatras nang dalawang hakbang, hawak ang kanyang dibdib. “H-Hindi maaari… Patay ka na! Nahulog ka sa bangin! Walang nakakaligtas doon!”
Isang malamig at mapang-uyam na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. “Pasensya na kung nabigo ko ang inyong inaasahan,” sabi ko nang buong diin.
Pagkatapos ay dahan-dahan kong binuksan ang aking makapal na trench coat. Sa aking dibdib, nakatitig sa kanila ang malulusog at nagniningning na mga mata ng aking sanggol.
“Buhay ako, Roman. At buhay ang tagapagmana ng buong kayamanan ng pamilya ko. Hindi mo ba babatiin ang iyong asawa… at ang anak mong sinubukan mong patayin?”
Nabalot ng nakabibinging katahimikan ang buong kapilya, bago ito napalitan ng sunod-sunod na pagkislap ng mga kamera ng media at bulungan ng matinding pagkagimbal ng mga tao.
“Imposible!” sigaw ni Roman, nanginginig ang buong katawan habang sinusubukang bawiin ang kanyang kontrol. Lumapit siya, pilit na ngumiti ngunit nanginginig ang kanyang labi. “C-Celeste! Mahal ko! Buhay ka! Diyos ko, isa itong himala! Inakala kong nawala ka na sa akin!” Akmang yayakapin niya ako, ngunit bago pa man dumampi ang kanyang maruruming kamay sa akin, iniangat ko ang aking kanang kamay upang pigilan siya.
“Huwag mo akong hahawakan, Roman. Ang kamay na iyan ang mismong nagtulak sa akin sa bangin.”
“Ano bang pinagsasabi mo?!” singit bigla ni Tiffany, nanginginig ang boses sa pagitan ng takot at galit habang pilit na sumasalba. “Nabaliw ka na yata dahil sa aksidente, Celeste! Si Roman ay nagluksa nang husto para sa iyo! Paano mo siya maaakusahan ng ganyan sa harap ng maraming tao?”
Tumingin ako kay Tiffany nang may matinding pandidiri. “Aksidente? O isang planadong pagpatay na pinag-usapan ninyong dalawa sa penthouse na binili ko gamit ang sarili kong pera?”
Mula sa bulsa ng aking coat, inilabas ko ang isang maliit na silver flash drive at iniabot ito kay Attorney Salvador, na nakatayo pa ring tulala sa aking tabi.
“Attorney Salvador, pakisaksak ito sa projector ng chapel,” kalmado ngunit mariin kong utos. “Bago mo i-release ang kahit isang sentimo ng aking pera, dapat makita ng buong mundo kung anong klaseng hayop ang lalaking ito.”
Agad na kumilos ang abogado kasama ang technical team ng kapilya.
“Huwag! Huwag ninyong pakikinggan ang babaeng ‘yan! Baliw siya!” sigaw ni Roman, papalapit upang agawin ang drive, ngunit hinarangan siya ng dalawang armadong security guard na kasama ng aking abogado.
Bumukas ang malaking screen sa likod ng altar. Nawala ang larawan ng aking “burol” at pinalitan ito ng isang malinaw na video recording mula sa dashboard camera ng luxury snowmobile na nirentahan ni Roman sa bundok, pati na ang CCTV footage mula sa terrace ng cabin bago kami umalis patungo sa bangin.
Sa screen, malinaw na maririnig ang boses ni Tiffany sa telepono habang kausap si Roman: ‘Siguraduhin mong hindi na siya makakabalik, Roman. Ang sabi ng doktor, manganganak na siya sa susunod na linggo. Kapag nailabas niya ang bata nang buhay, mapupunta sa bata ang trust fund at barya lang ang matitira sa atin. Itulak mo siya sa bangin kung saan walang makakahanap sa katawan niya.’
At ang sagot ni Roman sa video, habang tinitingnan ang insurance policy: ‘Huwag kang mag-alala, honey. Isang tulak lang sa yelo, aksidente ang lalabas. Pagkatapos nito, ang $50 Million ay atin na. Magpapakasal tayo sa Paris at kalilimutan na nabuhay ang bobong babaeng iyon.’
Hindi pa natapos doon ang ebidensya. Kasunod na lumabas sa screen ang kumpletong bank statements na nagpapatunay ng palihim na paglipat ni Roman ng milyun-milyong pondo mula sa kumpanya ng aking ama patungo sa offshore accounts na nakapangalan kay Tiffany, ilang araw pa bago ang aming biyahe sa bundok.
Nalaglag ang panga ng lahat ng panauhin sa kapilya. Ang mga flash ng camera ay naging walang tigil. Ang mga dating kaibigan at kasosyo sa negosyo na nakikiramay kay Roman ay umatras palayo sa kanya na parang may nakahahawang sakit.
“H-Hindi totoo ‘yan… Fake video ‘yan! AI generated!” histerikal na sigaw ni Roman. Tumingin siya kay Tiffany, ngunit nang makita ni Tiffany na wala nang kawala, bigla itong lumayo kay Roman.
“Wala akong kinalaman dito!” sigaw ni Tiffany habang umiiyak nang peke. “Si Roman ang nagplano ng lahat! Siya ang nagpumilit na patayin ka, Celeste! Pinilit lang niya ako!”
“Ikaw na ahas ka!” singhal ni Roman, at sa harap ng lahat ng tao at media, sinunggaban niya si Tiffany sa leeg. Nagsimula silang magsabunutan at magsigawan sa gitna ng marmol na sahig ng kapilya—dalawang demonyong nag-aagawan sa sarili nilang kasalanan habang unti-unting lumulubog sa impyerno.
Bumukas ang malaking pintuan ng kapilya.
Pumasok ang isang pangkat ng mga pulis mula sa National Bureau of Investigation kasama ang mga opisyal ng pulisya mula sa probinsya kung saan naganap ang krimen. Sa unahan nila ay ang matandang mountain ranger na nagligtas sa akin at sa aking anak, suot ang kanyang ranger uniform, may hawak na sinumpaang salaysay.
“Roman Castillo at Tiffany Perez,” deklara ng punong imbestigador habang mabilis na pinalibutan at pinaghiwalay ng mga pulis ang dalawa. “Inaaresto kayo sa salang Frustrated Murder, Multiple Counts of Corporate Fraud, Forgery, at Conspiracy to Commit Murder. Wala kayong karapatang magsalita, ang anumang sasabihin ninyo ay maaaring gamitin laban sa inyo sa hukuman.”
Nang lumapat ang malamig na bakal ng posas sa mga kamay ni Roman, lumingon siya sa akin. Bumagsak siya sa kanyang mga tuhod sa harap ko, umiiyak at nagmamakaawa.
“Celeste… patawarin mo ako! Mahal kita! Ginawa ko lang ‘yon dahil nalulugi ako! Isipin mo ang anak natin! Kailangan niya ng ama!”
Tiningnan ko siya mula sa itaas hanggang sa ibaba nang walang kahit katiting na awa.
“Wala siyang ama, Roman,” malamig kong wika habang hinahaplos ang pisngi ng aking sanggol. “Namatay ang ama niya sa mismong araw na itinulak mo kami sa bangin. At tungkol naman sa limampung milyong dolyar na insurance…”
Lumingon ako kay Attorney Salvador, na agad namang nag-abot sa akin ng isang panibagong legal document na agad kong pinirmahan sa harap ng media.
“Ang buong insurance policy at lahat ng ari-ariang ninakaw ninyo ay pormal nang nailipat sa isang irrevocable trust fund na eksklusibong pag-aari ng aking anak na si Gabriel. At ang mga kumpanya ng aking ama? Pormal ko nang binawi ang buong pamamahala simula sa araw na ito.”
Hinarap ko muli si Roman habang hinihila siya ng mga pulis palabas.
“Mabubulok kayo sa kulungan habambuhay. At sa bawat gabi na maranasan mo ang ginaw ng rehas, alalahanin mo ang gabing iniwan mo ako sa yelo. Dahil mas gugustuhin ko pang yakapin ang pinakamalamig na nyebe sa bundok kaysa sa isang halimaw na tulad mo.”
Pinanood ko silang kaladkarin palabas ng simbahan sa ilalim ng nakabubulag na liwanag ng mga camera ng media. Wala nang luha sa aking mga mata. Natapos na ang pagluluksa.
Tumingin ako sa labas ng bintana ng kapilya. Maliwanag ang sikat ng araw, natutunaw ang mga nalalabing yelo sa kalsada. Mahigpit kong niyakap si Gabriel. Buhay kami, malaya, at hawak ang bukas.