Part 2 NAGPANGGAP NA BULAG ANG BILYONARYO

Ako si Alexander, dalawampu’t siyam (29) na taong gulang, ang CEO at nag-iisang tagapagmana ng Montenegro Empire. Anim na buwan na ang nakalipas, naaksidente ako sa isang car crash na naging dahilan ng pansamantala kong pagkabulag. Sa loob ng panahong iyon, naranasan ko ang pinakamasaklap na katotohanan: ang mga taong nakapaligid sa akin ay mga linta.

Isang buwan na ang nakararaan, palihim na bumalik ang aking paningin. Ngunit nagdesisyon akong panatilihin itong lihim. Nagpanggap akong bulag upang makita kung sino ang mga tunay na ahas sa aking mansyon. At hindi ako nagkamali. Nakita ko kung paano nakikipaglandian ang fiancée kong si Vanessa (26) sa sarili kong bodyguard sa mismong sala. Nakita ko kung paano unti-unting ninanakaw ng aking mga tiyuhin ang pondo ng kumpanya.

Ngunit sa gitna ng mga traydor, may isang taong nanatiling tapat—ang bago naming personal na katulong, si Maya, dalawampu’t tatlong (23) taong gulang.

Araw-araw, inaalagaan ako ni Maya nang may labis na pagmamahal at pag-iingat. Siya ang nagbabasa ng mga paborito kong libro para makatulog ako, nagpapahid ng gamot sa mga peklat ko, at nagtitiyagang ipaliwanag ang paligid ko kahit inakala niyang hindi ko ito nakikita. Mabait siya, tahimik, at laging nakayuko. Ngunit bilang isang negosyanteng punong-puno ng pagdududa, gusto kong malaman: Totoo ba ang kabaitan niya, o naghihintay lang siya ng pagkakataon para pagnakawan ako?

Ang Patibong

Isang gabi, naghanda ako ng isang patibong. Inilapag ko sa ibabaw ng aking nightstand ang Blue Empress—isang pambihirang kwintas na gawa sa purong asul na diyamante na nagkakahalaga ng Dalawampung Milyong Piso (₱20,000,000).

Ang kwintas na ito ay hindi lamang alahas; ito ay may napakalalim na kahulugan sa akin. Labinlimang taon na ang nakalipas, noong ako ay katorse anyos, nakidnap ako ng isang sindikato. Isang matapang na walong-taong gulang na batang babae ang tumulong sa akin upang makatakas mula sa nasusunog na warehouse. Bilang pasasalamat, isinuot ko sa kanya ang Blue Empress na pamana ng aking ina, at nangakong babalikan ko siya. Ngunit nawalay kami, at ang kwintas ay ninakaw ng kanyang malupit na tiyahin at ibinenta sa black market. Kamakailan lang ay nabili ko ito muli sa isang auction, umaasang magiging susi ito upang mahanap ko ang batang babaeng nagligtas sa buhay ko.

Humiga ako sa aking kama, pumikit, at nagkunwaring tulog nang pumasok si Maya sa aking kwarto upang maglinis.

Mula sa siwang ng aking mga mata, pinanood ko ang bawat galaw niya. Tahimik siyang nag-ayos ng aking mga kumot at kinuha ang mga basong pinaginuman ko. Nang lumingon siya, dumapo ang kanyang paningin sa kumikinang na kwintas sa ibabaw ng lamesa.

Kumabog ang dibdib ko. Kukunin ba niya? Ibinubulsa ba niya nang palihim?

PART 2

Nakapako ang paningin ko kay Maya mula sa siwang ng aking mga mata. Huminto siya sa pag-aayos ng kwarto. Dahan-dahan siyang lumapit sa nightstand kung saan nakalatag ang Blue Empress.

Nanginginig ang kanyang mga kamay habang iniabot niya ang kwintas. Akala ko sa sandaling iyon ay isasuot niya ito sa kanyang bulsa o tatakas sakay ng milyun-milyong kayamanan. Ngunit nagkamali ako.

Kinuha niya ang kwintas, niyakap ito nang mahigpit sa kanyang dibdib, at saka siya napaupo sa gilid ng sahig. At doon… nagsimula siyang humagulgol nang tahimik.

“Bakit hanggang ngayon… ikaw pa rin ang nasa isip ko?” bulong ni Maya habang nanginginig ang boses, basang-basa ng luha ang mga mata.

Hindi na ako nakapagpigil pa. Agad akong bumangon mula sa kama, hindi na nag-abuting magpanggap na bulag.

Nang marinig ni Maya ang paggalaw ko, mabilis niyang pinunasan ang kanyang mga luha at ibinalik ang kwintas sa lamesa. Namumutla siyang lumingon sa akin, nanginginig sa takot na baka isipin kong ninakaw niya ito. “A-Sir Alexander… gising po kayo? Patawarin niyo po ako, nilinis ko lang po ang mesa… Hindi ko po sinasadyang hawakan—”

“Maya,” basag ko sa kanyang sasabihin. Dahan-dahan akong tumayo, lumapit sa kanya nang walang tungkod, at diretso kong tiningnan ang kanyang mga mata.

Nanlaki ang mga mata ni Maya. Natigilan siya. “S-Sir… nakakita na po kayo? Akala ko ba… bulag kayo?”

Hindi ko sinagot ang kanyang tanong tungkol sa aking paningin. Sa halip, yumuko ako, kinuha ang lumang litrato na nahulog sa kanyang lapad, at ipinakita ko sa kanya ang isa pang bahagi ng kwento. Kinuha ko ang Blue Empress at dahan-dahan itong isinuot sa kanyang leeg—eksaktong-eksaktong ginawa ko labinlimang taon na ang nakalipas.

“Hindi kita nakalimutan, Maya,” pabulong at basag ang boses ko habang tumutulo ang mga luha sa aking mga mata. “Ikaw ang batang nagligtas sa akin mula sa apoy noon… at ikaw rin ang nagligtas sa puso ko mula sa kadiliman ngayon.”

Napatakip si Maya ng kanyang mga kamay sa kanyang mukha habang bumuhos ang masaganang luha sa kanyang mga mata. Sa wakas, pagkatapos ng labinlimang taong paghihirap, pagtatrabaho sa iba’t ibang pasanin, at pag-alala sa nakaraan, nagtagpo na rin kami.

Makalipas ang ilang araw, hindi na nagtagal sa mansyon sina Vanessa at ang aking mga tiyuhin. Agad kong ibinunyag ang lahat ng kanilang panloloko at pandaraya gamit ang mga ebidensyang nakalap ko habang nagpapanggap akong bulag. Pinalayas ko sila at kinasuhan sa batas.

Ang mansyon na dating puno ng mga ahas at traydor ay napuno ng tunay na liwanag at pagmamahal. At si Maya—ang aking tapat na katulong at ang tunay kong bayani—ay hindi na nag-isa kailanman. Siya na ngayon ang reyna ng aking buhay at ang tagapagmana sa tabi ko.