SA IKALAWANG ANNIVERSARY NAMIN, PINAUPO AKO NG BOYFRIEND KO SA WAITING AREA PARA MAKASAMA ANG BABAENG MATAGAL NIYANG MINAHAL—AT NANG IBIGAY NIYA RITO ANG CAKE NA PARA SANA SA AMIN, TAHIMIK KONG INIHANDA ANG PAG-ALIS KO SA BUHAY NIYA
“Doon ka muna sa waiting area, babe. Kulang tayo sa upuan.”
Iyan ang sinabi ng boyfriend ko sa mismong gabi ng second anniversary namin.
Ako ang nagpareserba ng mesa. Ako ang nagbayad ng deposit. Ako rin ang nagpa-order ng espesyal na dessert na may nakasulat na “Happy 2nd Anniversary.”
Pero nang dumating siya kasama ang babaeng tatlong taon niyang niligawan noon, ako pa ang pinaalis niya sa sarili naming anniversary dinner.
At ang pinakamasakit? Habang mag-isa akong naghihintay, nakita kong sa ibang babae niya ipinahiling ang dapat sana’y para sa aming dalawa.
Ako si Mikaela Santos, 28 taong gulang. Dalawang taon na kaming nagsasama ng boyfriend kong si Adrian Reyes sa isang inuupahang condo sa Mandaluyong.
Noong una, akala ko siya na ang lalaking makakasama ko habang-buhay.
Maalaga si Adrian noon. Kapag sumasakit ang tiyan ko, siya mismo ang nagluluto ng lugaw. Kapag kumakain kami sa labas, lagi niyang inaalis ang sili sa pagkain ko dahil alam niyang hindi ako mahilig sa maanghang.
Minsan, sinabi pa niya sa akin, “Mika, kapag nakaipon na tayo, bibili tayo ng sariling bahay. Ayokong habang-buhay tayong nangungupahan.”
Pinaniwalaan ko iyon.
Kaya nang papalapit na ang ikalawang anniversary namin, nagpareserba ako sa isang sikat na hotpot restaurant sa BGC.
Isang linggo ko iyong pinagplanuhan.
Pinili ko ang mesang katabi ng malaking bintana, kung saan tanaw ang mga ilaw ng lungsod. Apat ang kapasidad ng mesa, pero dalawa lang kaming kakain.
Bandang alas-siyete ng gabi, nag-message si Adrian.
“Babe, male-late ako nang konti. Order ka na muna.”
Ngumiti ako at sumagot.
“Okay, love. Ingat ka. Happy anniversary!”
Wala siyang reply.
Makalipas ang dalawampung minuto, nakita ko siyang papalapit sa restaurant.
Pero hindi siya nag-iisa.
Kasama niya ang dalawang matalik niyang kaibigan na sina Marco at Jethro.
At sa gitna nila, nakahawak sa braso ni Adrian, ay si Bianca Villanueva.
Si Bianca.
Ang childhood friend nilang tatlo.
Ang babaeng tatlong taon na niligawan ni Adrian bago niya ako nakilala.
Ang babaeng palaging sinasabi niyang, “Parang kapatid ko na lang siya ngayon.”
Namumugto ang mga mata ni Bianca. Halatang kagagaling lang sa pag-iyak.
Pagdating nila sa mesa, agad na lumapit ang waiter.
“Sir, sorry po. Four persons lang po ang allowed dito. Hindi rin po puwedeng magdagdag ng chair dahil mahaharangan ang emergency exit.”
Akala ko sasabihin ni Adrian na sa ibang mesa na lang uupo ang mga kaibigan niya.
Pero tumingin siya sa akin.
“Babe, puwede bang sa waiting area ka muna?”
Napatitig ako.
“Ano?”
“Sandali lang naman. Samahan lang muna namin si Bianca.”
Napatingin ako sa tatlo.
“Adrian, anniversary natin ngayon.”
Biglang kumunot ang noo niya.
“Alam ko. Pero kaka-cancel lang ng kasal ni Bianca. Iniwan siya ng fiancé niya. Hindi mo ba kayang umintindi kahit ngayong gabi?”
Napayuko si Bianca.
“Ay, huwag na lang. Ako na lang ang aalis. Ayokong maging dahilan ng away ninyo.”
Pero agad siyang hinawakan ni Marco.
“Bianca, huwag kang ganyan. Kailangan mo kami ngayon.”
Sumang-ayon si Jethro.
“Tsaka si Mika naman, understanding iyan.”
Tumingin si Adrian sa akin.
“Narinig mo naman. Please, babe. Huwag ka nang gumawa ng eksena.”
Wala akong nasabi.
Dahan-dahan akong tumayo at kinuha ang handbag ko.
Umupo ako sa waiting area, ilang metro lang mula sa mesa namin.
Mula roon, kitang-kita ko silang apat.
Nagtatawanan sina Marco at Jethro habang inaalo si Bianca.
Si Adrian naman, abalang nagluluto ng shrimp balls.
Paborito ko iyon.
Ako ang nag-order niyon.
Pero nang maluto, isa-isa niyang inilagay ang mga iyon sa mangkok ni Bianca.
“Dahan-dahan, Bianca. Mainit pa.”
Nanikip ang dibdib ko.
Dati, sa akin niya sinasabi iyon.
Makalipas ang tatlumpung minuto, lumapit ang waitress.
“Ma’am, iyong anniversary dessert ninyo, ready na po. Ihahain na po ba namin?”
Tumingin ako sa mesa.
“Pakidala na lang po roon.”
Ilang sandali, dumating ang maliit na chocolate cake na may kandila.
Nakasulat sa ibabaw:
HAPPY 2ND ANNIVERSARY, MIKA & ADRIAN.
Nakita kong saglit na natigilan si Adrian.
Pero sa halip na tawagin ako, kinuha niya ang lighter.
Sinindihan niya ang kandila.
Pagkatapos, itinulak niya ang cake palapit kay Bianca.
“Make a wish, Bi. Sana makalimutan mo na ang sakit na nararamdaman mo.”
Pumikit si Bianca.
Pumalakpak sina Marco at Jethro.
At ako?
Tahimik kong pinanood ang kandilang dapat sana’y simbolo ng dalawang taon naming pagmamahalan.
Nang buksan ni Bianca ang mga mata niya, siya mismo ang humiwa sa cake.
Hindi man lang binasa ni Adrian ang nakasulat.
Doon ko naintindihan ang isang bagay.
Hindi ako nawalan ng upuan.
Matagal na pala akong nawalan ng lugar sa puso niya.
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang moving company na naka-save sa contacts ko mula noong huli kaming nagplano ni Adrian na lumipat.
“Hello, ma’am. Available po kami bukas, nine in the morning,” sabi ng kausap ko.
“Okay. Please be on time.”
Pagkatapos, binuksan ko ang email ng condo administrator.
Nandoon ang renewal contract namin.
Isang taon na namang paninirahan kasama si Adrian.
Isang taon na naman ng pag-aadjust.
Isang taon na naman ng pagiging babaeng laging kailangang umintindi.
Pinindot ko ang reply.
“I will not renew my lease. I will vacate the unit tomorrow.”
Pagkatapos, tinawag ko ang waitress.
“Miss, puwede ko na bang bayaran ang bill nila?”
Nagulat siya.
“Ma’am, hindi pa po sila tapos.”
“Okay lang. Last treat ko na sa kanila.”
Habang nagbabayad ako, nag-vibrate ang cellphone ko.
Message mula kay Adrian.
“Tapos ka na bang magtampo? Bumalik ka na rito. Huwag kang mag-inarte.”
Hindi ako sumagot.
Maya-maya, isa pang message.
“Special case ngayon. Kawawa si Bianca. Sana maintindihan mo.”
Tumayo ako at naglakad palabas.
Pero bago ako makarating sa pinto, hinabol ako ni Adrian.
“Mika! Saan ka pupunta?”
“Uuwi.”
“Seriously? Gagawin mong malaking issue ang simpleng dinner?”
Tiningnan ko siya.
“Adrian, dalawang taon nating anniversary ngayon.”
“Alam ko nga! Bibilhan na lang kita ng ibang cake bukas!”
Umiling ako.
“Hindi cake ang problema.”
“Ano ba talaga ang gusto mo?”
Matagal ko siyang tinitigan.
Dati, marami akong gustong sabihin.
Gusto kong piliin niya ako.
Gusto kong maalala niyang ako ang girlfriend niya.
Gusto kong huwag niya akong ituring na taong puwedeng isantabi kapag may ibang nangangailangan.
Pero pagod na akong magpaliwanag.
Kaya ngumiti ako nang bahagya.
“Wala na, Adrian.”
Pagkatapos, umalis ako.
Hindi niya ako sinundan.
Pagdating ko sa condo, inilabas ko ang dalawang malalaking maleta.
Habang nag-iimpake, nakita ko ang lumang kahon ng mga litrato namin.
Sa ilalim nito, may isang maliit na velvet box.
Engagement ring.
May nakadikit na resibo.
At isang sulat-kamay na card.
“For Bianca. I should have chosen you two years ago.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil ang petsa sa resibo…
Tatlong linggo lamang ang nakalipas.
PART 2 — WEBSITE FULL
Tatlong linggo.
Iyon ang paulit-ulit na umiikot sa isip ko habang hawak ang maliit na velvet box.
Hindi lumang alaala ang singsing.
Hindi iyon bagay na binili ni Adrian bago niya ako nakilala.
Tatlong linggo pa lang ang nakalipas mula nang bilhin niya iyon.
Binuksan ko ang kahon.
Isang simpleng diamond ring ang laman. Sa loob ng band, may nakaukit na dalawang letra.
A & B.
Adrian at Bianca.
Napaupo ako sa gilid ng kama.
Sa loob ng dalawang taon, akala ko ako ang babaeng kasama niyang bumuo ng kinabukasan.
Pero habang pinag-iipunan namin ang sarili naming bahay, may ibang babae pala siyang pinaglalaanan ng pangarap.
Hindi ako umiyak.
Hindi dahil hindi masakit.
Kundi dahil pakiramdam ko, naubos ko na ang lahat ng luha ko sa restaurant.
Kinuhaan ko ng litrato ang kahon, ang card, at ang resibo. Pagkatapos, maingat kong ibinalik ang lahat sa dating puwesto.
Hindi ko pag-aari ang singsing.
At lalong hindi ko na gustong makipag-agawan sa babaeng para roon.
Bandang alas-onse ng gabi, bumukas ang pinto.
Dumating si Adrian.
Amoy hotpot at alak.
“Mika?” tawag niya.
Nakita niya ang dalawang maleta sa sahig.
Napakunot ang noo niya.
“Ano na naman ito?”
“Maglilipat ako bukas.”
Napatawa siya.
“Wow. Dahil lang sa nangyari kanina, mag-iimpake ka na?”
“Hindi lang dahil sa kanina.”
Lumapit siya.
“Babe, ilang beses ko bang sasabihin? Kaka-break lang ni Bianca. Kailangan niya ng kaibigan.”
“Tapos na ba kayong kumain?”
Napahinto siya.
“Ha?”
“Masarap ba iyong cake?”
Hindi siya agad sumagot.
“Mika, huwag ka ngang sarcastic.”
Tumango ako.
“Okay.”
Bumalik ako sa pagtitiklop ng damit.
Hinawakan niya ang braso ko.
“Stop. Hindi tayo maghihiwalay dahil lang sa isang upuan.”
Tumingin ako sa kamay niya.
“Pakawalan mo ako.”
“Mika—”
“Pakawalan mo ako, Adrian.”
Dahan-dahan niyang binitiwan ang braso ko.
Doon niya unang napansin na hindi ako umiiyak.
At tila mas kinabahan siya roon kaysa kung sinigawan ko siya.
“Fine. Matulog ka muna. Bukas, kapag kalmado ka na, pag-usapan natin.”
Pumasok siya sa banyo.
Habang naliligo siya, inayos ko ang mga dokumento ko.
Ang condo ay nakapangalan sa akin sa lease contract. Ako ang nagbayad ng security deposit at advance rent noong lumipat kami.
Si Adrian ang nagbabayad ng internet at bahagi ng utilities.
Hindi ko kinuha ang anumang gamit niya.
Ang mga damit ko, laptop, libro, ilang kagamitan sa kusina na ako ang bumili, at mga personal na dokumento lang ang isinama ko.
Nag-email ako sa landlord para kumpirmahin ang turnover at ang proseso ng pagsasauli ng deposito matapos ang inspection.
Pagkatapos, nag-message ako sa kaibigan kong si Rhea.
“Puwede ba akong tumuloy sa spare room mo habang naghahanap ako ng apartment?”
Agad siyang tumawag.
“Mika, anong nangyari?”
Sa unang pagkakataon noong gabing iyon, bumigay ang boses ko.
“Rhea, napagod na akong maging pangalawa.”
Hindi siya nagtanong pa.
“Halika rito. Nandito lang ako.”
Kinabukasan, eksaktong alas-nuwebe, dumating ang moving truck.
Nasa kusina si Adrian, nagtitimpla ng kape.
Nang makita niya ang dalawang lalaking may dalang mga kahon, halos mabitawan niya ang tasa.
“Sandali. Totoo ito?”
“Oo.”
“Hindi mo man lang ako kinausap!”
“Kinausap kita kagabi.”
“Hindi iyon usapan! Nagdedesisyon ka lang mag-isa!”
Tumingin ako sa kanya.
“Gaya ng pagdedesisyon mong ako ang aalis sa mesa natin?”
Natahimik siya.
Maya-maya, lumambot ang boses niya.
“Mika, sorry na. Mali ako. Pero hindi naman kailangang umabot dito.”
“Hindi lang tungkol sa mesa ang lahat, Adrian.”
“E ano pa?”
Gusto kong itanong ang tungkol sa singsing.
Pero pinili kong hintayin siyang magsabi ng totoo.
“May iba ka pa bang kailangang sabihin sa akin?”
Tinitigan niya ako.
“Wala.”
Isang salita.
Isang pagkakataong pinakawalan niya.
Tumango ako.
“Okay.”
Pagkatapos ng ilang oras, nailipat ang lahat ng gamit ko.
Bago umalis, iniwan ko sa mesa ang listahan ng mga kailangang ayusin sa condo, kasama ang petsa ng inspection at contact number ng landlord.
“Hanggang katapusan ng buwan ang paid occupancy,” sabi ko. “Kung gusto mong manatili, kausapin mo ang landlord tungkol sa bagong kontrata. Hindi ako pipirma para sa iyo.”
Namula ang mukha niya.
“Paano naman ako?”
Napatingin ako sa kanya.
Ilang taon kong inuuna ang tanong na iyon.
Paano si Adrian kapag pagod siya?
Paano si Adrian kapag wala siyang pera?
Paano si Adrian kapag nalulungkot si Bianca?
Pero minsan lang akong nagtanong kung paano naman ako.
At kahit minsan, wala siyang sagot.
“Matanda ka na, Adrian. Kaya mo na iyan.”
Isinara ko ang pinto.
Hindi ako lumingon.
Ang katotohanang hindi niya kayang sabihin
Tatlong araw matapos akong umalis, nakatanggap ako ng message mula kay Jethro.
“Mika, puwede ba tayong mag-usap? May dapat kang malaman.”
Ayoko sanang sumagot.
Pero may kasunod siyang mensahe.
“Hindi ko alam na may singsing si Adrian. Nalaman ko lang kahapon.”
Napahawak ako sa cellphone.
Nagkita kami sa isang coffee shop sa Ortigas.
Halatang hindi mapakali si Jethro.
“Mika, una sa lahat, sorry. Noong gabing iyon, nakisabay ako sa pang-aasar. Akala ko simpleng tampuhan lang.”
Tahimik akong nakinig.
Huminga siya nang malalim.
“Alam mo namang matagal nang may gusto si Adrian kay Bianca.”
“Alam ko.”
“Pero ang hindi mo alam, noong nalaman niyang engaged na si Bianca, sobrang naapektuhan siya.”
Tumingin ako sa kanya.
“Kailan?”
“Mga isang buwan na ang nakalipas. Doon nagsimula silang mag-usap ulit nang halos araw-araw.”
Unti-unting luminaw ang lahat.
Ang mga gabing bigla siyang lumalabas para raw tulungan ang kaibigan.
Ang mga tawag na hindi niya sinasagot kapag katabi niya ako.
Ang mga pagkakataong sinasabi niyang pagod siya para makipag-date sa akin, pero may lakas siyang bumiyahe papunta kay Bianca.
“Alam ba niyang may fiancé pa si Bianca noon?” tanong ko.
Tumango si Jethro.
“Sinabi niya sa amin na hindi raw masaya si Bianca sa engagement. Umaasa siyang baka magkaroon siya ng pagkakataon.”
Napalunok ako.
“At ang singsing?”
Nagulat si Jethro.
“Alam mo?”
“May nakita ako sa condo.”
Napayuko siya.
“Kahapon, nag-inuman kami. Lasing si Adrian. Sinabi niyang bumili siya ng singsing dahil balak niyang aminin kay Bianca ang nararamdaman niya kung tuluyan itong makikipaghiwalay sa fiancé.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Pero noong gabing nasa hotpot tayo,” pagpapatuloy ni Jethro, “hindi pa alam ni Adrian kung tatanggapin siya ni Bianca. Kaya raw hindi muna niya sinabi sa iyo.”
Napangiti ako nang mapait.
“Kung hindi siya tanggapin ni Bianca, ako pa rin ang girlfriend niya?”
Hindi sumagot si Jethro.
Hindi na niya kailangan.
Bago kami maghiwalay, sinabi niya ang isa pang bagay.
“Mika, may dapat din akong linawin. Totoong kinansela ng fiancé ni Bianca ang kasal. Pero hindi noong anniversary ninyo. Limang araw na silang hiwalay noon.”
Napapikit ako.
Limang araw.
Hindi pala emergency ang gabing iyon.
Pinili lang nilang gawing sentro ng gabi namin ang problema niya.
At ako ang pinakamadaling alisin.
Ang paghaharap
Kinagabihan, tumawag si Adrian.
Sinagot ko.
“Mika, nasaan ka?”
“Bakit?”
“Kailangan nating mag-usap.”
“Sabihin mo.”
“Hindi sa phone.”
“Adrian, wala na tayong kailangang ayusin maliban sa mga natitirang bayarin.”
Natahimik siya.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi, “Alam mo na ba ang tungkol kay Bianca?”
“Alin doon? Ang araw-araw ninyong pag-uusap? O ang engagement ring?”
Narinig kong napasinghap siya.
“Mika, kaya kong ipaliwanag.”
“Makikinig ako.”
Ilang segundo siyang tahimik.
“Matagal ko na siyang minahal. Pero noong naging tayo, sinubukan kong kalimutan iyon.”
“Sinubukan?”
“Minahal din naman kita.”
“Pero?”
“Pero noong nalaman kong hindi na sila masaya ng fiancé niya, bumalik iyong mga dating nararamdaman ko.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Hindi na ako nagulat.
Pero iba pa rin kapag mismong taong mahal mo ang umamin.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Dahil ayokong mawala ka.”
Napatawa ako nang mahina.
“Hindi mo gustong mawala ako habang hinihintay mong malaman kung may pag-asa ka sa kanya?”
“Mika, hindi ganoon kasimple.”
“Simple lang, Adrian. Gusto mong hawakan ang kamay ko habang nakatingin ka sa ibang babae.”
Wala siyang naisagot.
“Hindi ako galit dahil may nakaraan kayo. Galit ako dahil ginawa mo akong pansamantalang tahanan habang hinihintay mong buksan niya ang pinto.”
“Mika, please. Nagkamali ako.”
“Alam ko.”
“Puwede pa ba nating ayusin?”
Matagal akong tumahimik.
Naalala ko ang unang gabing lumipat kami sa condo. Wala pa kaming dining table noon, kaya sa sahig kami kumain ng takeout habang nagtatawanan.
Naalala ko ang mga pangakong binitawan namin.
At naalala ko rin ang apat na taong masayang kumakain sa hotpot habang mag-isa akong nakaupo sa waiting area.
“Hindi na, Adrian.”
“Mahal pa rin kita.”
“Baka mahal mo ang pagiging nandiyan ko. Pero hindi mo ako pinili noong kailangan ko iyon.”
Pinutol ko ang tawag.
At sa unang pagkakataon, hindi ko hinintay na tumawag siya ulit.
Nang hindi siya piliin ng babaeng pinili niya
Lumipas ang dalawang linggo.
Unti-unti akong nasanay sa bagong buhay.
Nakatira muna ako kay Rhea. Mas maliit ang kuwarto, pero payapa.
Walang kailangan hulaan.
Walang kailangang pag-agawan ng atensyon.
Isang gabi, nag-message si Marco.
“Mika, sorry sa ginawa namin noon. Hindi mo deserve iyon.”
Hindi ko sana papansinin.
Pero may kasunod siyang mensahe.
“Nag-away sina Adrian at Bianca. Akala kasi ni Adrian, kapag single na si Bianca, magiging sila na.”
Makalipas ang ilang araw, nalaman ko rin ang buong nangyari mula sa pag-amin ni Adrian mismo sa isang huling pag-uusap tungkol sa condo.
Inamin daw niya kay Bianca ang nararamdaman niya.
Ipinakita niya ang singsing.
Pero hindi ito tinanggap ni Bianca.
“Adrian, hindi kita minahal nang ganoon,” ang sinabi raw niya.
At nang malaman nitong nakipaghiwalay ako dahil sa nangyari sa restaurant, mas lalo siyang lumayo.
Hindi dahil bigla siyang naging inosente sa nangyari.
Kundi dahil ayaw niyang maging dahilan ng mas malaking gulo.
Si Adrian, na buong gabing pinaupo ako sa labas para hindi masaktan si Bianca, ay siya namang naiwan na naghihintay sa sagot na hindi niya makukuha.
Pero hindi ako natuwa.
Walang saya sa pagkakitang nasaktan ang taong minsan mong minahal.
Ang naramdaman ko lang ay kalungkutan para sa dalawang taong sinayang ang isang relasyong puwede sanang maging maganda kung naging tapat sila.
Ang huling anniversary gift
Isang buwan matapos ang gabing iyon, nakahanap ako ng maliit na studio apartment sa Pasig.
Hindi ito kasingganda ng dati naming condo.
Walang malaking sala.
Walang mamahaling furniture.
Pero may bintanang dinadaanan ng araw tuwing umaga.
At higit sa lahat, walang taong magpaparamdam sa akin na bisita lang ako sa sarili kong buhay.
Habang inaayos ko ang mga gamit, may dumating na package.
Galing kay Adrian.
Sa loob ay isang maliit na cake box at isang sulat.
“Mika, alam kong huli na. Pero sana matanggap mo ito. Happy belated anniversary. Sorry dahil hindi kita pinili noong gabing dapat ikaw ang pinakamahalaga.”
Binuksan ko ang kahon.
Chocolate cake.
May nakasulat:
“I’m sorry, Mika.”
Matagal ko itong tinitigan.
Pagkatapos, kumuha ako ng maliit na plato at tinikman ang isang piraso.
Masarap.
Pero wala na akong naramdamang pagnanais na ibalik ang dati.
Nag-message ako sa kanya.
“Natanggap ko ang cake. Salamat. Sana matutunan mong maging tapat sa susunod na taong mamahalin mo.”
Agad siyang sumagot.
“May chance pa ba tayo?”
Tumingin ako sa bintana.
Sa labas, unti-unting lumulubog ang araw.
“Wala na, Adrian. Masaya na ako rito.”
Hindi na siya sumagot.
At hindi ko na rin hinintay.
Makalipas ang ilang buwan, tuluyan nang naayos ang turnover ng dati naming condo. Naibalik ang natitirang bahagi ng deposit matapos ibawas ang mga kailangang bayaran, at na-settle na rin namin ang huling utilities.
Wala nang kontratang nag-uugnay sa amin.
Wala nang susi.
Wala nang dahilan para bumalik.
Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, nagplano ako ng birthday dinner para sa sarili ko.
Kasama ko sina Rhea at dalawa pang kaibigan.
Apat kami.
Nagpareserba ako ng mesa sa isang maliit na restaurant sa Kapitolyo.
Nang dumating kami, sinabi ng waiter, “Ma’am, four-seater po ito.”
Napangiti ako.
“Perfect.”
Umupo kaming apat.
Nagkuwentuhan.
Nagtawanan.
Walang naghintay sa labas.
Walang pinakiusapang umintindi.
Nang dumating ang dessert, may maliit na kandila sa ibabaw.
“Make a wish!” sigaw ni Rhea.
Pumikit ako.
Pero sa pagkakataong iyon, wala akong hiniling na bumalik ang sinuman.
Wala akong hiniling na mahalin ako ng taong hindi kayang pumili sa akin.
Ang tanging hiling ko ay huwag ko nang kalimutang mahalin ang sarili ko.
Pagmulat ko, pinatay ko ang kandila.
At napangiti ako nang buong puso.
Dahil sa wakas, nasa tamang mesa na ako.
At hindi ko na kailangang ipagpilitan ang sarili ko para magkaroon ng upuan.
MENSAHE NG KUWENTO
Hindi sukatan ng tunay na pagmamahal ang dami ng beses na kaya mong magtiis. Hindi mo kailangang maging palaging understanding kung ang kapalit naman ay unti-unting pagkawala ng respeto sa sarili mo.
May mga taong sanay na nandiyan ka, kaya nakakalimutan nilang maaari ka ring mapagod at umalis.
Tandaan mo: ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi ka ituturing na ekstrang upuan na maaaring alisin kapag may ibang dumating.
At kung dumating ang araw na kailangan mong mamili sa pagitan ng isang taong paulit-ulit kang isinasantabi at ng sarili mong dignidad, sana magkaroon ka ng lakas ng loob na piliin ang sarili mo.