NOONG GABI NG AMING KASAL, IKINULONG AKO NG BAYAW KO SA ISANG NAPAKAINIT NA SAUNA PARA AGawin ANG KOTSENG REGALO NG MGA MAGULANG KO—PERO NANG MARINIG NG LAHAT ANG TUNAY NA UGALI NG PAMILYA NG ASAWA KO, BIGLANG NAGBAGO ANG LAHAT

PART 2 —

Pagkasabi ko ng mga salitang iyon, narinig ko ang mahinang ugong mula sa mikropono.

Hindi ko alam kung gumagana pa talaga ang koneksiyon.

Ngunit sa labas ng sauna, biglang tumigil ang tawanan.

“Ano’ng ginagawa mo?” tanong ni Kevin.

Hindi ako sumagot.

Inilapit ko pang lalo ang mikropono sa bibig ko.

“Ma… Pa… kung naririnig ninyo ako, nasa sauna ako sa basement. Nakakandado ang pinto. Hindi nila ako pinapalabas hangga’t hindi ko ibinibigay ang kotse.”

“Bella!” sigaw ni Adrian. “Patayin mo iyan!”

Doon ko nalaman na gumagana nga.

Narinig nila.

At kung narinig nila, malamang narinig din ng mga bisita sa itaas.

Sa reception hall, huminto ang musikang tumutugtog.

Ang mga bisitang kanina lamang ay masayang nagkukuwentuhan ay sabay-sabay na napatingin sa mga speaker.

Sa gitna ng kanilang katahimikan, umalingawngaw ang boses ni Doña Lourdes.

“Bella, huwag kang gumawa ng eksena! Isang kotse lang ang hinihingi namin!”

Pagkatapos, ang boses ni Kevin.

“Kung ibinigay mo na sana ang susi, matagal ka nang nakalabas!”

Hindi nila napansing bawat salita nila ay naririnig sa buong ballroom.

Tumayo si Papa mula sa kanyang upuan.

“Ano’ng nangyayari sa anak ko?”

Tumakbo siya patungo sa sound technician.

“Nasaan ang mikroponong iyan?”

Nanginginig na sumagot ang technician.

“Sir, kay Ma’am Bella po. Naka-connect pa po sa main system.”

Sumigaw si Mama.

“Isabella! Anak!”

Kinuha ni Papa ang mikropono ng host.

“Bella, kung naririnig mo kami, sabihin mo kung nasaan ka!”

Sa loob ng sauna, halos mawalan na ako ng lakas.

Ngunit nang marinig ko ang boses ni Papa sa maliit na speaker ng corridor, pilit akong sumagot.

“Basement… spa area… sauna sa dulo…”

Pagkatapos ay bumagsak ako sa aking mga tuhod.

Sa labas, nagkagulo ang pamilya ni Adrian.

“Patayin mo ang mikropono niya!” sigaw ni Doña Lourdes.

Sinubukan ni Kevin na buksan ang pinto, ngunit nanginginig ang mga kamay niya.

“Nasaan ang susi?” tanong ni Adrian.

“Nasa akin!”

“Kung ganoon, buksan mo na!”

“Sandali lang!”

“Kevin!”

Ngunit bago pa niya maipasok ang susi, dumating ang dalawang security guard kasama ang spa supervisor.

Kasunod nila sina Papa, Mama, at ilang bisita.

Nang makita ni Papa ang nakasarang sauna, agad siyang sumigaw.

“Buksan ninyo iyan!”

Tinangka ni Kevin na magsalita.

“Sir, biro lang naman po—”

Hinawakan ni Papa ang balikat niya.

“BIRO? Anak ko ang nasa loob!”

Agad na pinatay ng supervisor ang heating system at ginamit ang master key upang buksan ang pinto.

Pagkabukas nito, bumungad ako sa kanila.

Nakasandal ako sa dingding, namumutla, at halos hindi na makadilat.

“BELLA!”

Lumuhod si Mama sa tabi ko.

Tinulungan nila akong makalabas sa mainit na silid at dinala sa mas malamig na lugar.

Tinawag agad ang emergency medical team.

Habang inaasikaso ako, narinig kong umiiyak si Mama.

“Anak, tingnan mo si Mama. Huwag mong ipikit ang mga mata mo.”

Gusto kong sabihin na ayos lang ako.

Pero hindi ko magawang magsalita.

Ang huling nakita ko bago ako mawalan ng malay ay ang mukha ni Adrian.

Nakatayo siya sa likuran ng mga security guard.

Hindi siya lumalapit.

At sa unang pagkakataon, hindi ko na siya hinanap.

Nagising ako sa ospital kinabukasan.

May nakakabit na IV sa kamay ko.

Nasa tabi ko si Mama, habang si Papa ay nakaupo sa may bintana.

“Pa…” mahina kong tawag.

Agad siyang lumapit.

“Anak, salamat sa Diyos.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Sinabi ng doktor na nakaranas ka ng matinding heat exhaustion at dehydration. Buti na lang at nailabas ka agad.”

Napapikit ako.

Naalala ko ang nakasarang pinto.

Ang mga tawanan.

Ang boses ng asawa kong humihiling na ibigay ko na lang ang kotse.

“Nasaan si Adrian?”

Nagkatinginan ang mga magulang ko.

Pagkatapos ay inilabas ni Papa ang kanyang cellphone.

“Bella, may kailangan kang makita.”

Ipinakita niya sa akin ang isang video mula sa wedding reception.

Kuha iyon ng pinsan kong si Patricia.

Makikita sa video ang mga bisitang biglang tumahimik nang marinig ang boses ko sa mga speaker.

May mga tumayo.

May mga napaiyak.

At may mga nagmamadaling tumakbo palabas.

Narinig din doon ang boses ni Doña Lourdes.

“Isang kotse lang ang hinihingi namin! Bakit napakadamot mo?”

Pagkatapos, ang boses ni Adrian.

“Bella, pumayag ka na muna para matapos na.”

Napahawak ako sa dibdib ko.

Hindi pala panaginip ang lahat.

Totoo.

Ang lalaking pinakasalan ko ay mas natakot na suwayin ang kanyang ina kaysa sa posibilidad na mapahamak ako.

“Pa, saan galing ang video?”

“Maraming nakakuha, anak. May mga bisitang nagre-record habang nagsasalita ka.”

Huminga nang malalim si Papa.

“Pero hindi lang iyan ang ebidensiya.”

May isa pa siyang ipinakita.

Security footage mula sa hallway ng resort.

Malinaw na makikita roon si Kevin na umaakay sa akin papunta sa sauna.

Pagkatapos, ang bigla niyang pagtulak sa akin sa loob.

Ang pagsasara ng pinto.

At ang pagdating ng kanyang ina ilang sandali pagkatapos.

“Humingi kami ng kopya sa resort para sa reklamo,” sabi ni Papa. “Nakipag-ugnayan na rin kami sa pulisya.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Pa, ayokong magkaroon kayo ng problema dahil sa akin.”

Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko.

“Bella, hindi ikaw ang gumawa ng masama. Hindi mo kailangang protektahan ang mga taong nanakit sa iyo.”

At doon ako tuluyang umiyak.

Bandang tanghali, dumating si Adrian sa ospital.

May dala siyang bulaklak.

Nang makita niya akong gising, agad siyang lumapit.

“Bella, salamat at okay ka na.”

Hindi ko kinuha ang bulaklak.

Tahimik lamang akong tumingin sa kanya.

“Bakit hindi mo binuksan ang pinto?”

Natigilan siya.

“Bella, hindi ko alam na ganoon kainit sa loob.”

“Sinabi ko sa iyo.”

“Akala ko kasi—”

“Sinabi kong hindi ako makahinga, Adrian.”

Napayuko siya.

“Alam ko. Mali ako.”

“Mali ka?” ulit ko.

Naramdaman kong nanginginig ang boses ko.

“Tatlong taon tayong magkasintahan. Ilang oras pa lang tayong kasal. Narinig mong humihingi ako ng tulong, pero ang sinabi mo, ibigay ko na lang ang kotse.”

“Hindi ko gustong makipag-away kay Mama sa harap ng pamilya.”

Napatawa ako nang mapait.

“Kaya hinayaan mong ako ang magdusa?”

Hindi siya sumagot.

Pagkatapos ng mahabang katahimikan, lumuhod siya sa tabi ng kama.

“Bella, patawarin mo ako. Pangako, hindi na mauulit.”

Tinitigan ko siya.

“Adrian, kung hindi gumana ang mikropono ko, kailan mo ako ilalabas?”

Biglang namutla ang mukha niya.

Wala siyang maisagot.

At ang katahimikang iyon ang pinakamalinaw na sagot na natanggap ko.

Hindi pa kami tapos mag-usap nang bumukas ang pinto.

Pumasok si Doña Lourdes kasama si Kevin.

May dala silang basket ng prutas.

“Bella, anak!” malambing na bati ng biyenan ko. “Mabuti naman at maayos ka na.”

Hindi ako sumagot.

Lumapit siya sa kama.

“Alam mo, nagulat din kami sa nangyari. Akala namin simpleng biruan lang.”

“Biruan?” tanong ni Mama.

“Alam mo naman ang mga kabataan ngayon. Mahilig magbiro.”

Tumayo si Papa.

“Mrs. Mendoza, may video kami ng ginawa ng anak ninyo.”

Nawala ang ngiti ni Doña Lourdes.

“Video?”