Ako si Gabriel, dalawampu’t pitong (27) taong gulang. Bilang isang senior architect sa isang malaking firm sa New York, nagtrabaho ako araw at gabi, walang pahinga, upang mabigyan ng mala-prinsesang buhay ang pinakamamahal kong asawa na si Maya, dalawampu’t tatlong (23) taong gulang.

Nang magpakasal kami ni Maya, marami ang tumutol, lalo na ang aking ina na si Doña Carmela, limampu’t limang (55) taong gulang, at ang nakababata kong kapatid na si Beatrice, dalawampu’t limang (25) taong gulang. Mahirap lamang si Maya, samantalang kami ay galing sa angkan ng mga kilalang negosyante. Ngunit ipinaglaban ko siya. Bago ako umalis patungong Amerika, ipinagkatiwala ko si Maya sa aking ina at kapatid.

Sa loob ng dalawang taon, nagpadala ako ng kabuuang Limampung Milyong Piso (50 Million Pesos) sa bank account ng aking ina. Ang utos ko: gamitin ang pera pampatayo ng aming dream mansion at ibigay ang lahat ng luho at pangangailangan ni Maya. Sa tuwing magka-video call kami ni Maya, palagi siyang nakangiti, kahit palaging nakasuot ng bonnet at jacket, sinasabing malamig lang daw sa bahay nila. Inakala kong nasa mabuti siyang kalagayan.

Ngayong gabi, matapos kong matapos ang aking kontrata nang mas maaga, nagdesisyon akong umuwi sa Pilipinas nang walang pasabi. Gusto kong surpresahin ang asawa ko sa bagong mansyon na ipinatayo ko gamit ang padala kong pera.

Umuulan nang malakas nang dumating ang taxi ko sa tapat ng napakalaki at marangyang mansyon. Kumikislap ang mga mamahaling ilaw nito. Binuksan ko ang gate gamit ang aking sariling susi. Dahan-dahan akong pumasok sa malaking pintuan, may hawak na isang pumpon ng mamahaling rosas at diamond necklace para kay Maya.

Ngunit ang ngiti sa aking mga labi ay mabilis na naglaho. Ang halimuyak ng mga rosas ay napalitan ng amoy ng malansa at maruming basahan.

Mula sa kusina, nakarinig ako ng malakas na tawanan, kasunod ang tunog ng isang malutong na sampal! PAK!

“Bilisan mo ang pagkayod ng sahig, basurang babae! Linisan mo ‘yan gamit ang dila mo kung kailangan!”

Boses iyon ng kapatid kong si Beatrice!

Kumabog nang napakalakas ang dibdib ko. Binitawan ko ang mga bulaklak sa gilid ng pinto at tahimik ngunit mabilis na naglakad patungo sa kusina. Sumilip ako sa gilid ng malaking pader.

At ang eksenang bumulaga sa aking mga mata ay parang isang libong matatalim na kutsilyo na paulit-ulit na itinarak sa aking puso at kaluluwa!

Sa malamig at basang marmol na sahig ng kusina, nakaluhod ang isang payat na payat na babae. Suot niya ay punit-punit na sako na ginawang damit. Puno ng malalaking pasa at sugat ang kanyang mga braso at binti. At ang pinakanakakadurog ng puso… ang kanyang mahaba at napakagandang buhok na palagi kong sinusuklay noon ay wala na. Kinalbo siya nang sapilitan, puno ng kalmot ang kanyang anit!

Nang iangat niya ang kanyang nanginginig na mukha upang magmakaawa… gumuho ang buong mundo ko.

Si Maya! Ang pinakamamahal kong asawa! Ang babaeng pinag-alayan ko ng buhay ko!

“M-Ma… p-parang awa niyo na po… dalawang araw na po akong hindi kumakain,” umiiyak, nanginginig, at paos na pagmamakaawa ni Maya, nakahawak sa laylayan ng mamahaling silk dress ng aking ina. “K-Kahit panis na kanin lang po…”

PAK! Isang malakas na tadyak ang ibinigay ng sarili kong ina sa balikat ng asawa ko, dahilan upang sumubsob ang mukha ni Maya sa basang sahig!

“Huwag mo akong matawag-tawag na Ma! Hayop ka!” nanggagalaiting sigaw ni Doña Carmela habang humihigop ng mamahaling kape. “Mabuti nga at kinalbo ka namin ng kapatid mo para hindi ka na makalandi at magmukha kang halimaw! Akala mo ba bibigyan ka namin ng kahit isang kusing sa 50 Million na pinadala ng tanga kong anak?! Pera namin ‘yon! At ikaw? Isa ka lang alipin dito sa mansyon namin!”

“Tama!” matinis at malademonyong halakhak ng kapatid kong si Beatrice. Kumuha siya ng isang platito ng tirang buto ng manok at inihagis ito sa sahig na parang nagpapakain ng aso. “Ayan! Pulutin mo ‘yan gamit ang bibig mo kung gusto mong kumain! Wala na si Gabriel para protektahan ka! At kapag umuwi siya, sasabihin naming ikaw ang nagnakaw ng pera at nagtanan kasama ng ibang lalaki!”

Parang pinasabugan ng isang milyong bomba ang utak ko! Ang 50 Milyong pisong pinaghirapan ko, ninakaw ng sarili kong pamilya para magpakasarap sa buhay, habang ang asawang pinangakuan ko ng langit ay ginawa nilang aso sa sarili naming bahay?! Kaya pala laging naka-bonnet si Maya sa video call—dahil tinatago niya ang kalbo niyang ulo at mga pasa dahil binabantaan nila ang buhay niya!

Ang mga luha ng sakit, pighati, at pangungulila ay mabilis na natuyo sa aking mga mata. Ang pagmamahal ko bilang anak at kapatid ay tuluyang namatay sa gabing iyon. Ang pumalit ay isang napakalamig, madilim, at naglalagablab na poot na kayang manunog ng buong impyerno.

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagwala. Dahil ang totoong galit ay walang tunog.

Dahan-dahan akong humakbang mula sa dilim patungo sa maliwanag na kusina. Ang mabibigat kong mga hakbang ay umalingawngaw sa buong kwarto.

Tug. Tug. Tug.

Tumigil sa pagtawa sina Doña Carmela at Beatrice. Sabay silang lumingon sa aking direksyon, naiinis kung sino ang nangahas na pumasok.

Ngunit nang makita nila ang mukha ko… nang makita nila akong nakatayo sa kanilang harapan, nakasuot ng itim na coat, basang-basa ng ulan, at may mga matang kasinglamig at kasingtalim ng patalim… literal na nanigas ang kanilang mga katawan!

Bumagsak ang mamahaling tasa ng kape mula sa nanginginig na kamay ng aking ina. CRASH! Naging kasing-puti ng papel ang kanyang mukha!

“G-G-Gabriel…?!” nanginginig, nauutal, at halos mawalan ng hiningang tili ni Doña Carmela. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang nakakita ng multo.

“K-Kuya?! K-Kailan ka pa dumating?!” panlalamig at panginginig ng boses ng kapatid kong ahas na si Beatrice, pilit na itinatago sa likod niya ang latigong ginamit niya pampalo sa asawa ko.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Maya mula sa sahig. Nang makita niya ako, bumuhos ang mga luha sa kanyang mga mata, at isang mahina at nakakadurog na hikbi ang lumabas sa kanyang mga labi. “G-Gabriel… m-mahal ko…”

Mabilis akong lumuhod sa sahig, walang pakialam kung madumihan ang aking damit. Niyakap ko nang napakahigpit ang nanginginig, kalbo, at sugatang katawan ng aking asawa. Hinalikan ko ang kanyang noo, ang kanyang mga sugat, habang tahimik na tumutulo ang aking mga luha sa kanyang mukha. “Patawad, mahal ko… Nandito na ako. Hindi ka na nila sasaktan.”

Binuhat ko si Maya at maingat na inihiga sa malambot na sofa sa sala. Pagkatapos, dahan-dahan akong lumingon sa dalawang demonyong nakatayo sa kusina.

“G-Gabriel, anak… p-paliwanagan ko ‘to,” umiiyak na palusot ng nanay ko, lumuluhod na rin sa takot dahil sa nakikita niyang nakakamatay na awtoridad sa aking mga mata. “S-Siya ang nauna! B-Baliw ang asawa mo—”

“TUMAHIMIK KA!”

Isang napakabagsik at nakakabinging sigaw ko na tila nagpayanig sa buong mansyon! Napatalon sa takot ang ina at kapatid ko.

“Inakala ninyong mananakaw ninyo ang bilyun-bilyon ko? Inakala ninyong magpapakasarap kayo matapos ninyong tratuhing hayop ang asawa ko?!” malamig, madiin, at nakakapanindig-balahibong bulong ko habang naglalakad papalapit sa kanila. “Ang hindi ninyo alam, lahat ng perang ipinadala ko sa account ninyo ay naka-flag bilang ‘Trust Fund’. At ang lupang kinatatayuan ng mansyong ito? Nakapangalan iyan nang buo kay Maya!”

Nanlaki ang mga mata ng mag-ina at halos himatayin sila sa sobrang gulat!

“At dahil sinubukan ninyong patayin ang asawa ko…” Kinuha ko ang aking cellphone at ipinakita sa kanila ang screen. “Naka-live broadcast ang lahat ng ginawa ninyo mula nang pumasok ako sa pinto. Nakikita na ngayon ng buong Pilipinas, ng lahat ng kaibigan at negosyong pamilya ninyo, kung anong klaseng mga demonyo kayo.”