Ako si Sofia, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Pitong araw pa lamang ang nakalipas mula nang isilang ko ang aming unang anak ng asawa kong si Enrico, dalawampu’t pitong (27) taong gulang. Limang araw pa lamang mula nang tahiin ang aking tiyan dahil sa isang emergency C-section. Sariwa pa ang aking mga sugat, umiiyak pa ako sa matinding sakit sa tuwing gagalaw ako, at hawak-hawak ko ang aking napakaliit at napakarupok na sanggol.

Nang pakasalan ko si Enrico, itinago ko ang tunay kong pagkatao. Nagpanggap akong isang simpleng probinsyana na ulila na sa mga magulang. Ang totoo, ako ang nag-iisang anak na babae ni General Arturo Macaraeg, ang kinatatakutang Chief Commander ng Elite Presidential Bodyguards na nagbabantay sa pinakamataas na opisyales ng bansa. Ginawa ko ito dahil gusto kong makahanap ng lalakeng magmamahal sa akin nang totoo, hindi dahil sa yaman at kapangyarihan ng pamilya ko.

Gamit ang sarili kong “ipon”, palihim kong binili ang isang 8-Million Peso Luxury SUV at ipinangalan ko kay Enrico upang tumaas ang kanyang kumpiyansa bilang lalaki ng tahanan. Inakala kong isa siyang mabuting asawa.

Ngunit ngayong araw ng aking discharge sa ospital, lumabas ang tunay na demonyo sa kanyang pagkatao.

Nakaupo ako sa wheelchair sa lobby ng ospital. Nanginginig ang buong katawan ko sa lamig, mahigpit na yakap ang aking sanggol na binalot ko sa makapal na kumot. Naghihintay ako na sunduin kami ni Enrico gamit ang aming SUV.

Makalipas ang dalawang oras, dumating si Enrico… ngunit hindi siya nag-iisa. Kasama niya ang kanyang matapobre at mukhang-perang ina na si Doña Rosa, limampu’t limang (55) taong gulang. Nakasuot ang biyenan ko ng mga pekeng alahas at makapal na make-up.

Sa halip na kunin ang mga bagahe ko at buhatin ang anak namin, lumapit si Enrico at walang-awang inihagis sa aking kandungan ang anim na daang piso (600 Pesos / $12).

“Ano ‘to, Enrico?” nanginginig at naguguluhan kong tanong habang nakatingin sa lukot na pera.

“Pamasahe mo,” malamig at walang-kahihiyang sagot ng asawa ko. “Mag-bus ka na lang pauwi, o kaya mag-jeep. Tutal sanay ka namang maghirap, ‘di ba?”

Nanlaki ang mga mata ko. Parang pinukpok ng maso ang aking dibdib. “E-Enrico… limang araw pa lang mula nang hiwain ang tiyan ko! Sariwa pa ang tahi ko, dumudugo pa! At ang anak natin, napakaliit pa niya para maalikabukan at mausukan sa pampublikong bus! Nasaan ang SUV natin?!”

Bago pa man makasagot si Enrico, humalakhak nang napakalakas at nakapandidiri ang biyenan kong si Doña Rosa.

“Aba, nag-iinarte pa ang patay-gutom!” matinis na bulyaw ni Doña Rosa, itinuturo ako sa harap ng mga nurses at ibang pasyente. “Hoy, Sofia! Hindi niyo pwedeng sakyan ang luxury SUV ng anak ko! Bago ‘yon! Madudumihan lang ang mamahaling leather seats dahil sa dugo mo, at tsaka amoy gamot at amoy ihi ‘yang anak mong iyakin! Gagamitin namin ni Enrico ang sasakyan dahil isasama niya ako sa isang 5-Star Luxury Buffet para i-celebrate ang pag-promote niya sa trabaho!”

“Enrico… asawa mo ako. Anak mo ‘to,” umiiyak kong pagmamakaawa, umaasang may natitira pang awa sa puso niya. “Parang awa mo na, hindi ko kayang maglakad. Bumubuka ang tahi ko…”

Tiningnan lamang ako ni Enrico na parang isang maruming insekto.

“Huwag kang pabuhat, Sofia. Nabigyan na kita ng pera, mag-commute ka. Hinihintay na kami sa restaurant,” malamig niyang sabi, at walang lingon-likod na naglakad palabas ng ospital kasama ang humahalakhak niyang ina. Sumakay sila sa SUV na AKO MISMO ANG BUMILI at pinaharurot ito palayo, iniwan kami ng anak ko sa malamig na lobby.

Habang nakatingin ako sa papalayong sasakyan, ang mga luha ng matinding sakit, pighati, at awa sa aking sarili ay biglang tumigil.

Ang babaeng mahina at sunud-sunuran kay Enrico ay tuluyan nang namatay sa malamig na sementong iyon. Ang pumalit ay ang dugo ng isang anak ng Heneral. Isang napakalamig, madilim, at naglalagablab na poot na kayang manunog ng buong siyudad ang bumalot sa aking kaluluwa.

Gusto nilang magsaya gamit ang sasakyan ko habang pinaputok nila ang tahi ko at pinag-bus ang anak ko? Pwes, ibibigay ko sa kanila ang pinakamadugong bangungot ng buhay nila.

Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bag. Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, idinial ko ang isang espesyal na numero na matagal ko nang itinago.

Dalawang ring pa lamang, may sumagot na. Isang malalim at baritonong boses na nag-uumapaw sa awtoridad.

“Sofia, anak ko?”

“Papa…” matigas at malamig kong bulong, habang mahigpit na yakap ang aking sanggol. “Nasa ospital ako. Gusto ko nang umuwi. At Papa… pakidala ang buong batalyon.”

Makalipas lamang ang labinlimang minuto, nayanig ang buong kalsada sa labas ng ospital!

Sampung (10) itim na armored bulletproof Suburbans na may mga wangwang ang sabay-sabay na pumarada sa harap ng lobby! Bumaba ang limampung (50) heavily-armed elite bodyguards na nakasuot ng itim na tactical gear at may bitbit na high-powered rifles. Nagulat at nanginig sa takot ang buong ospital!

Mula sa gitnang sasakyan, bumaba ang aking ama, si General Arturo. Nang makita niya ang dugo sa aking damit at ang hawak kong 600 pesos, umusok ang ilong niya sa matinding galit na parang isang bulkang sasabog.

Samantala, sa isang eksklusibo at napakamahal na buffet restaurant sa kabilang bahagi ng siyudad…

Tuwang-tuwa sina Enrico at Doña Rosa. Ibinigay ni Enrico ang susi ng aking 8-Million Peso SUV sa valet attendant nang may matinding pagmamayabang.

“Ingatan mo ‘yan, ha! Bago ‘yan!” aroganteng sigaw ni Enrico.

“Tingnan mo nga naman, anak, ang sarap talaga ng buhay mayaman! Hayaan mo ang basurang asawa mo na magdusa sa bus!” humahalakhak na sabi ni Doña Rosa habang humihigop ng mamahaling wine.

Ngunit bago pa man nila hiwain ang kanilang mamahaling steak… nayanig ang buong restaurant!

WEE-WOO-WEE-WOO!

Umalingawngaw ang nakakabinging mga sirena! Sa isang iglap, pinalibutan ng sampung itim na armored vehicles ang buong luxury restaurant! Nawasak ang malalaking glass doors nang sabay-sabay na pumasok ang limampung armadong elite guards, ikinasa ang kanilang mga baril, at pinalibutan ang lamesa nina Enrico at Doña Rosa!

Napasinghap at nagsigawan ang mga bilyonaryong kustomer! Napatayo si Enrico, namumutla na parang bangkay. Si Doña Rosa ay nabitiwan ang kanyang tinidor, nanginginig ang mga tuhod sa matinding takot!

“A-A-Anong ibig sabihin nito?! S-Sino kayo?!” nauutal at pinagpapawisan ng malamig na tili ni Enrico habang nakatutok ang limang laser ng baril sa kanyang dibdib.

Dahan-dahang nahati ang linya ng mga armadong gwardiya. At mula sa gitna, naglakad ako papasok.

Nakaupo ako sa isang mamahaling automated wheelchair na itinutulak mismo ni General Arturo. Suot ko ang isang mainit at mamahaling fur coat upang protektahan ang sanggol ko. Isang napakalamig at nakakapanindig-balahibong ngisi ang gumuhit sa aking mga labi habang tinititigan ko silang mag-ina na halos maihi na sa kanilang pantalon sa matinding takot.

“S-Sofia…?!” nanginginig, nauutal, at halos lumabas ang mga mata ni Enrico nang makita niya akong kasama ang mismong Chief ng Armed Bodyguards!

“Kamusta ang lunch ninyo, Enrico?” malamig kong boses na umaalingawngaw sa buong tahimik na restaurant. Kinuha ko ang lukot na 600 pesos mula sa aking bulsa at inihagis ito sa mukha niya. “Inakala ninyong isa lamang akong walang-kwentang ulila na pwede ninyong itapon sa kalsada?”