Ako si Isabella, dalawampu’t tatlong (23) taong gulang. Nang bawian ng buhay ang aking tunay na ina na si Doña Carmela dahil sa isang misteryosong sakit, tuluyan na ring namatay ang kaligayahan ko. Hindi pa man lumilipas ang apatnapung araw ng pagluluksa, nag-uwi na agad ang aking ama na si Don Arturo, limampu’t limang (55) taong gulang, ng bago niyang asawa—ang kanyang matagal na palang kabit na si Clara, apatnapu’t walong (48) taong gulang, at ang anak nitong linta na si Beatrice, dalawampu’t apat (24) na taong gulang.

Mula sa pagiging prinsesa ng sarili naming mansyon, ginawa nila akong pinakamababang uri ng alipin. Inagaw nila ang kwarto ko, ang mga alahas ng ina ko, at higit sa lahat, inagaw ni Beatrice ang pangarap ko.

Isang napakahusay na arkitekto ang aking ina, at minana ko ang kanyang talento. Sa loob ng dalawang taon, pinagpuyatan kong iguhit ang isang “Masterpiece Luxury Resort Design”. Ngunit palihim itong ninakaw ni Beatrice, ipinasa sa isang sikat na kumpanya sa Amerika gamit ang kanyang pangalan, at nanalo siya ng “Architectural Design of the Year” na may kasamang pabuya na limang milyong dolyar!

Upang ipagdiwang ang ninakaw na tagumpay, nagplano ang tatlong demonyo na magbakasyon sa New York, USA sa loob ng isang buwan. Ngunit bago sila umalis, ginawa nila ang pinakawalang-hiya at pinakakarumal-dumal na krimen sa akin.

Gabi bago ang kanilang flight, habang nag-iimpake ako ng aking mga gamit upang tumakas, biglang pumasok si Don Arturo sa kwarto ko. Hinablot niya ang buhok ko at kinaladkad ako pababa ng hagdan patungo sa pinakamalalim at pinakamadilim na basement ng aming mansyon!

“Papa! Nasasaktan po ako! Ano pong ginagawa ninyo?!” umiiyak at nagwawalang sigaw ko habang pilit na kumakawala sa kanyang mahigpit na hawak.

Ibinato niya ako sa malamig at basang semento ng basement. Dumiretso ang mukha ko sa sahig, pumutok ang aking labi.

Pumasok din sina Clara at Beatrice, nakasuot ng mga mamahaling fur coats at kumikislap na diyamante na pag-aari ng aking ina. Humalakhak sila nang nakapandidiri habang pinapanood akong nakadapa at umiiyak sa sahig.

“Diyan ka babagay, Isabella! Sa dilim at kasama ng mga daga!” nanggagalaiting sigaw ng sarili kong ama, tinapakan ang aking daliri. “Ikukulong kita rito sa loob ng tatlumpung araw! Para masigurado kong hindi ka makakapunta sa media para sirain ang tagumpay ng kapatid mo! Kapag umuwi kami mula sa New York, tsaka lang kita palalabasin!”

“Papa, mamatay ako rito! Wala akong pagkain! Wala akong tubig! Parang awa niyo na!” umiiyak kong pagmamakaawa, lumuluhod at nakahawak sa kanyang sapatos.

PAK! Isang malakas na sipa ang ibinigay sa akin ni Beatrice.

“Wag kang mag-inarte, hampaslupa!” matinis na tawa ni Beatrice. Inihagis niya ang dalawang malaking supot ng mumurahing tinapay at isang galon ng tubig sa tabi ko. “Ayan! Pagkasyahin mo ‘yan sa loob ng isang buwan! Siguraduhin mong buhay ka pa pag-uwi namin para makita mo ang mga bagong Prada at Chanel bags na bibilhin ko gamit ang pera mo!”

“Enjoy the rats, sweetie!” malademonyong ngisi ni Clara.

BLAG!

Isinara nila ang dambuhalang pintong bakal ng basement. Narinig ko ang mabigat na tunog ng pag-ikot ng tatlong kandado, at ang malakas na pagbagsak ng makapal na kadena. Kasunod nito ay ang tuluyang pagpatay ng ilaw.

Binalot ako ng napakalamig at nakakabinging dilim. Ikinulong ako ng sarili kong ama upang magpakasarap sila gamit ang pinaghirapan ko. Sa unang tatlong araw, naubos ang luha ko sa pag-iyak. Kumakain ako ng kapiraso ng tinapay habang nanginginig sa takot sa mga naririnig kong kaluskos ng mga daga.

Inakala nilang mababaliw ako. Inakala nilang hihina ang katawan at utak ko hanggang sa mamatay ako sa depresyon.

Ngunit hindi nila alam… ang pagkulong nila sa akin sa basement na ito ang magiging katapusan ng kanilang maliligayang araw.

Sa ikalimang araw, habang kinakapa ko ang pader upang maghanap ng butas para sa hangin, napansin ko ang isang bahagi ng batong pader na guwang at mahina. Gamit ang isang lumang tubo na nakita ko sa sahig, buong lakas kong pinukpok ang pader. Gumuho ang ilang bato, at tumambad sa akin ang isang lihim na kwarto na hindi ko kailanman nakita!

Ito pala ang lumang secret office ng aking lolo bago pa ipamana ang mansyon sa aking ina!

Pumasok ako sa loob at binuhay ang emergency generator na nakatago roon. Umilaw ang kwarto. At ang nakita ko sa ibabaw ng maalikabok na lamesa ay nagpahinto sa pagtibok ng aking puso. May isang malaking vault na bukas, at sa loob nito ay mga dokumento ng kumpanya, isang lumang laptop na may diretsong koneksyon sa underground internet line ng mansyon, at higit sa lahat… ang TUNAY NA LAST WILL AND TESTAMENT NG AKING INA!

Nang basahin ko ang dokumento, nanlaki ang mga mata ko. Ang 100% ng kumpanya, ang mansyon, at ang bilyun-bilyong pondo sa bangko ay awtomatikong ililipat SA AKIN sa araw na tumuntong ako ng 23 taong gulang—na nangyari tatlong buwan na ang nakalipas! Walang karapatan si Don Arturo kahit isang kusing!

Pina-peke lamang ng demonyo kong ama ang mga papeles upang nakawin ang yaman ko!

Ang mga luha sa aking mga mata ay mabilis na natuyo, parang tubig na pumatak sa kumukulong langis. Ang takot at gutom ay biglang naglaho, napalitan ng isang napakalamig, madilim, at naglalagablab na poot. Inakala niyo mamatay ako rito? Pwes, sisiguraduhin kong sa impyerno ang bagsak ninyong tatlo.

Sa tulong ng laptop na may internet, kinontak ko ang pinakapinagkakatiwalaang law firm ng aking ina sa Switzerland at ang Anti-Fraud Division ng NBI. Mula sa loob ng madilim na basement, palihim kong sinimulan ang pinakamadugong pagbawi. Ipinakita ko sa mga abugado ang orihinal na titulo.

Sa ika-25 araw ng pagkakakulong ko, dumating ang mga NBI agents at mga abugado nang palihim sa mansyon. Sinira nila ang kandado ng basement at inilabas ako. Ngunit hindi ako tumakas. Naghanda ako.

Palihim naming ipina-freeze ang LAHAT ng bank accounts ni Don Arturo sa New York. Kinansela ko ang lahat ng credit cards nila na magte-take effect lamang eksakto sa araw ng kanilang pag-uwi. At higit sa lahat, binili ko ang lahat ng utang ni Clara sa mga loan sharks.

Fast forward sa ika-30 araw. Araw ng kanilang pag-uwi.

Narinig ko ang paghinto ng isang mamahaling limousine sa labas ng mansyon. Pumasok sa main door sina Arturo, Clara, at Beatrice. Tawa sila nang tawa, nakasuot ng mga nagkikislapang damit mula sa New York, at may bitbit na tone-toneladang shopping bags.

“Napakasarap ng buhay sa New York, Arturo! Lalo na at umabot sa Limang Daang Milyon (P500 Million) ang pumasok sa account natin dahil sa kumpanya!” malademonyong tawa ni Clara.

“Buksan mo na ang basement, Papa! Gusto ko nang makita kung naging kalansay na ba si Isabella! O baka kinain na siya ng mga daga!” matinis na halakhak ni Beatrice.

Narinig ko ang paglakad ni Arturo patungo sa pinto ng basement. Pilit niyang ipinapasok ang susi, ngunit napansin niyang sira na ang mga kandado at nakatanggal na ang kadena.

“A-Ano ‘to? Bakit sira ang kandado?!” naguguluhang sigaw ni Arturo.

Malakas niyang itinulak ang dambuhalang pintong bakal. Bumukas ito nang maluwang. Pumasok ang liwanag sa loob ng basement. Inaasahan nilang makakakita ng isang payat, patay, at nabubulok na katawan.

Ngunit ang bumulaga sa kanila ay isang WALANG LAMAN na kwarto. Walang Isabella. Walang bangkay.

“P-Papa… n-nasaan siya?! Nakatakas ba ang hayop na ‘yon?!” kinakabahang tili ni Beatrice.

“Wala siyang matatakasan! Ako ang batas sa bahay na ‘to!” nanggagalaiting bulyaw ni Arturo, lumingon pabalik sa sala.

Ngunit pagtalikod nila mula sa basement, literal na nanigas ang kanilang mga katawan. Naging kasing-puti ng papel ang kanilang mga mukha. Bumagsak ang mga mamahaling shopping bags ni Beatrice mula sa kanyang nanginginig na mga kamay. BLAG!

Dahil ang inakala nilang patay na sa gutom na si Isabella, ay nakaupo sa gitna ng sala, sa ibabaw ng pinakamamahaling velvet chair ng aking ina.

Nakatayo ako nang buong gilas, hindi payat, hindi madumi. Nakasuot ako ng isang napakamahal na itim na suit, may suot na pulang lipstick, at may hawak na isang baso ng pinakamahal na wine. Isang nakakamatay at malademonyong ngisi ang gumuhit sa aking mga labi.

At ang mas nakakapangilabot? Sa likod ko, sa buong paligid ng mansyon, nakatayo ang limampung (50) heavily-armed na ahente ng NBI, mga pulis mula sa Anti-Cybercrime Group, at pito sa pinakamalalaking abugado sa Pilipinas!

“S-S-Surprise ba, Papa?” malamig kong boses na umalingawngaw sa buong tahimik na mansyon, nag-uumapaw sa awtoridad na nagpatindig ng kanilang mga balahibo.

“I-Isabella?! A-Anong ibig sabihin nito?! S-Sino ang mga taong ‘to sa loob ng pamamahay ko?! Guards! Palabasin niyo sila!” nanginginig at pinagpapawisan ng malamig na sigaw ni Arturo.

“Pamamahay mo?” Isang malamig at nakakakilabot na halakhak ang pinakawalan ko. Tumayo ako at dahan-dahang naglakad palapit sa kanila. “Bakit hindi mo i-check ang bank accounts mo sa phone mo ngayon din, Arturo?”

Nanginginig na kinuha ni Arturo ang kanyang cellphone. Nang makita niya ang balanse ng lahat ng accounts niya na “0.00”, halos lumabas ang mga mata niya sa kanyang bungo!

“I-Ikaw ang gumawa nito?! I-Ibinalik mo sa account mo ang pera?!” nauutal at umiiyak na sigaw ni Arturo.

“Hindi lang pera, Papa,” malamig kong sagot, inihagis sa mukha niya ang kopya ng orihinal na Last Will and Testament ng ina ko. “Akin ang kumpanya. Akin ang mansyong ito. At para sa kaalaman ninyong tatlo, kinasuhan ko na rin si Beatrice ng Grand Corporate Theft and Fraud dahil sa ninakaw niyang disenyo ko. Ipinadala ko na ang ebidensya sa New York, at binawi na nila ang award kasama ang limang milyong dolyar.”

Literal na nanlambot ang mga tuhod ni Beatrice at bumagsak siya sa sahig, humahagulgol na parang aso! Si Clara ay napasandal sa pader, hindi makahinga sa matinding gulat!

“At alam niyo ba kung anong pinakamagandang balita?” dugtong ko, nakatitig nang matalim sa mga mata ng aking ama. Bago pa man siya makasagot, lumapit ang Hepe ng NBI hawak ang tatlong pares ng malamig na posas at arrest warrants para sa kasong Attempted Murder, Embezzlement, at Fraud.

Inakala ninyong ikukulong ninyo ako sa dilim upang mamatay? Pwes, sisiguraduhin kong luluhod kayo, gagapang sa putik, at iiyak ng dugo habang inuubos ko ang huling hininga ninyo sa loob ng pinakamadugong rehas!