Ako si Gabriel, tatlumpung (30) taong gulang. Dalawang taon na ang nakalipas mula nang mamatay ang pinakamamahal kong asawa na si Bianca. Naiwan sa akin ang aming nag-iisang anak na si Leo, anim (6) na taong gulang.

Dahil madalas akong abala sa pagpapalago ng aming kumpanya, kinupkop ko ang nakababatang kapatid ng aking yumaong asawa—si Celeste, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Sa paningin ng lahat, si Celeste ang perpektong tiyahin. Maganda, malambing, at palaging nakaantabay sa mga pangangailangan ni Leo. Itinuring ko siyang tunay na pamilya at pinagkatiwalaan ko siya ng buong buhay ko.

Ngunit hindi ko alam, ang pinagkatiwalaan kong mag-alaga sa anak ko ay isang halimaw na nagkukubli sa maamong mukha.

Isang hapon, nasa VIP Lounge kami ng NAIA Terminal. Mayroon akong isang buwang business trip sa Dubai. Sinamahan ako nina Celeste at Leo sa airport para maghatid.

“Kuya Gabriel, wag kang mag-alala kay Leo. Ako na ang bahala sa kanya. Mag-focus ka lang sa trabaho mo,” nakangiti at napakalambing na sabi ni Celeste, sabay abot ng isang tumbler ng orange juice kay Leo. “O, baby, inumin mo na ‘tong juice mo para hindi ka uhawin pag-uwi natin.”

Tumango ako, laking-pasasalamat sa kabaitan niya.

Ngunit napansin ko ang panginginig ng mga kamay ni Leo habang hawak ang tumbler. Namumutla siya at panay ang sulyap sa akin na parang maiiyak.

Labinlimang (15) minuto bago ang aking boarding time, lumuhod ako para yakapin nang mahigpit ang anak ko.

“Be a good boy kay Tita Celeste, okay? I love you, buddy,” bulong ko.

Inasahan kong yayakapin niya ako pabalik, ngunit mahigpit niyang hinawakan ang kwelyo ng polo ko. Inilapit niya ang kanyang nanginginig na labi sa aking tainga at bumulong ng mga salitang nagpatigil sa pagtibok ng puso ko.

“Papa… wag kang umalis, please. May nilalagay po si Tita Celeste na puting powder sa juice ko tuwing gabi. Natatakot po ako… sumasakit po ang tiyan ko pag umiinom ako.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Parang binuhusan ako ng yelo.

Tumingin ako sa anak ko. Basa ang kanyang mga mata, puno ng takot. Pagkatapos ay pasimple akong sumulyap kay Celeste. Nakatayo siya sa hindi kalayuan, nakangiti nang matamis habang kumakaway, ngunit may kakaibang kislap ng kasamaan sa kanyang mga mata.

Puting powder? Sumasakit ang tiyan?

PART 2

Parang piniga ang puso ko sa narinig ko kay Leo. Sa isang iglap, gumuho ang lahat ng tiwala na ibinigay ko kay Celeste sa loob ng dalawang taon. Ngunit bilang isang negosyante, alam ko na hindi ako pwedeng magpadalus-dalos. Kung aalis ako ngayon sakay ng eroplano patungong Dubai, baka huli na ang lahat para sa anak ko.

Agad kong binawi ang aking boarding pass. Tumayo ako at pilit na ngumiti kay Celeste na nagtataka ang mukha habang papalapit sa amin.

“Kuya? Bakit hindi ka pa pumapasok sa gate? Malapit na ang boarding time mo ah,” tanong ni Celeste habang bahagyang nakunot ang noo.

“Nagbago ang isip ko, Celeste,” mahinang sabi ko habang mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Leo. “May nakalimutan akong importante sa kumpanya. Hindi na muna ako tutuloy sa Dubai.”

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Celeste. May kakaibang kaba na dumaan sa kanyang mukha, ngunit agad niya itong binawi ng isang ngiti. “Hala, sayang naman ang business trip mo, Kuya. Edi sasama na lang kami pauwi ni Leo?”

“Oo, sabay na tayong umuwi,” seryosong tugon ko habang diretso kong tinignan ang kanyang mga mata. Napaiwas siya ng tingin.

Pag-uwi namin sa aming mansyon, agad kong inutusan si Celeste na ihatid si Leo sa kwarto nito para magpahinga. Nang masiguro kong tulog na ang aking anak, palihim kong tinawagan ang aking pinagkakatiwalaang kaibigan na isa ring chemist at forensic expert. Ibinilin ko sa kanya na kunin ang natitirang juice sa tumbler na hawak ni Leo at suriin ito agad.

Makalipas ang ilang oras, habang malalim na ang gabi, natanggap ko ang tawag mula sa aking kaibigan. Ang resulta ng pagsusuri ay nagpaguho ng buong mundo ko.

Ang puting powder na inihahalo ni Celeste sa juice ni Leo ay isang uri ng pampakalma at pampamanhid na gamot na kapag madalasain o labis ang dosis ay maaaring sumira sa atay, magdulot ng matinding pananakit ng tiyan, o maging sanhi ng unti-unting pagkasira ng utak ng bata!

Bakit niya ginagawa ito sa sarili niyang pamangkin? Dahil sa galit at inggit. Ayon sa nakuha kong ebidensya mula sa kanyang laptop nang buksan ko ito habang natutulog siya, gusto niyang madaliing mamatay o magkasakit si Leo upang mapasakanya ang lahat ng ari-arian at mana na iniwan ng aking yumaong asawang si Bianca! Ginamit niya ang imahe ng pagiging “perpektong tiyahin” para itago ang kanyang demonyong balak.

Kinaumagahan, maagang nagising si Celeste. Nakangiti pa rin siya habang naghahanda ng almusal sa kusina, kunwari ay mapagmalasakit na tiyahin. Ngunit hindi na ako ang Gabriel na madaling mauto noon.

Habang kumakain kami, dahan-dahan kong ibinagsak sa mesa ang mga dokumento, ang kopya ng lab test mula sa tumbler ni Leo, at ang mga litrato ng mga transaksyon niya sa pagbili ng iligal na gamot.

Napatigil si Celeste. Binitawan niya ang hawak na tasa. Namutla nang husto ang kanyang mukha at nanginginig ang mga labi.

“K-Kuya… ano ‘to? Hindi ko alam ‘yan…” nanginginig niyang pagtatanggi habang lumalayo sa mesa.

“Huwag mo nang subukang magsinungaling pa, Celeste!” sigaw ko na umalingawngaw sa buong kusina. Sa parehong sandali, bumukas ang pinto at pumasok ang dalawang pulis na tinawagan ko.

Wala nang nagawa si Celeste kundi ang humagulgol nang malakas habang pinosasan siya ng mga pulis. Habang kinakaladkad siya palabas ng mansyon, tumingin siya sa akin nang may galit sa mga mata, ngunit wala na siyang kawala sa batas. Ang tinatawag nilang “perpektong tiyahin” ay nahatulan sa salang pagtatangkang paglason at pang-aabuso sa isang menor de edad.

Pagkaalis ng mga pulis, agad kong binuhat si Leo at niyakap nang napakahigpit. Humagulgol ako sa kanyang balikat, humihingi ng tawad dahil halos mapahamak siya dahil sa aking katangahan at pagtitiwala sa maling tao.

“Salamat, anak… salamat at nagsalita ka,” bulong ko habang hinahaplos ang buhok niya.

“Basta kasama kita, Papa, hindi na ako matatakot,” nakangiting sagot ni Leo.

Mula sa araw na iyon, ipinangako ko sa sarili ko na hinding-hindi ko na kailanman pababayaan ang aking anak. Ang sikretong nadiskubre ko bago ang flight ko ay nagdurog sa aking mundo, ngunit ito rin ang nagligtas sa nag-iisang kayamanan na natitira sa akin—ang buhay at kinabukasan ng aking anak.