Hindi ako makahinga habang nakatitig sa kanang balikat ng matanda.

Ang peklat na iyon ay eksaktong hugis ng bituin na nakatatak sa aking alaala sa loob ng 20 taon.

Dahan-dahan kong inilabas mula sa loob ng aking damit ang aking kwintas.

Ito ang lumang pilak na kwintas na may pendant na hugis pusa.

Hawak ang kwintas, lumapit ako sa harap ng matanda.

Lumuhod ako sa basang sahig ng banyo.

Hindi ko na naramdaman ang dumi o ang mabahong amoy.

Tinanggal ko ang aking face mask at plastic gloves.

“Inay…?” pabulong kong tawag.

Dahan-dahang itinaas ng matanda ang kanyang ulo.

Ang kanyang mga mata ay mamasa-masa at may malalim na patak ng luha.

Tumingin siya sa aking mukha, pagkatapos ay bumaba ang kanyang tingin sa kwintas na pusa na nakasabit sa aking leeg.

Bumuka ang kanyang tuyong labi.

“B-Beatrice…? Ang aking maliit na Beatrice?” mahinang boses ng matanda.

Humagulgol ako nang napakalakas.

Yakap ko ang kanyang maruming katawan nang walang pag-aalinlangan.

“Inay! Ikaw nga! Buhay ka! Akala ko nawala ka na sa akin noong sunog noong 9 na taong gulang pa lang ako!” sigaw ko habang umiiyak.

Yumakap din sa akin ang matanda.

Ang pangalan niya ay Nanay Elena, 58 taong gulang na ngayon.

“Patawarin mo ako, anak… Noong gabi ng sunog 20 taon na ang nakakalipas, nabagok ang ulo ko sa nahulog na kahoy. Nawalan ako ng alaala sa loob ng maraming taon. Nagpalaboy-laboy ako sa iba’t ibang probinsya,” kwento ni Nanay Elena habang umiiyak.

“Kailan lang bumalik ang alaala ko, Beatrice. Hinanap kita sa lumang bayan natin ngunit sinabi ng mga tao na wala ka na doon. Kaya napadpad ako rito sa Maynila para magbakasakali,” dagdag ni Nanay Elena.

Agad kong lininisan nang mabuti ang aking ina.

Binuhusan ko siya ng malinis na tubig at pinaliguan nang may buong pagmamahal.

Dinamitan ko siya ng pinakamalambot at pinakamahaling damit na mayroon ako.

Sinuklay ko ang kanyang buhok at pinakain ng mainit na sopas sa dining table.

Habang kumakain si Nanay Elena, bumaba si Gabriel mula sa 2nd floor.

Nakatayo siya sa hagdan habang nakangiti nang bahagya.

Galit at naguguluhan akong tumayo at lumapit sa kanya.

“Gabriel! Bakit mo ginawa ito? Bakit mo ako inutusang magpaligo sa kanya? At paano mo nahanap ang ina ko?” tanong ko sa kanya.

Inilabas ni Gabriel ang kanyang phone mula sa bulsa ng kanyang coat.

May pinindot siyang 1 video at ipinakita ito sa akin.

Sa video, makikitang nakikipag-usap si Gabriel sa isang private investigator may 3 buwan na ang nakakaraan.

“Beatrice, alam ko kung gaano mo kaniig na mahanap ang ina mo. 2 taon ko nang patagong ipinapahanap si Nanay Elena sa 5 private investigators,” pahayag ni Gabriel.

Nagulat ako sa aking narinig.

“Kailan lang, nahanap siya ng aking mga tauhan sa isang tulay sa Maynila. Ngunit nawawala ang kanyang mga legal na papel at hindi siya sigurado kung kilala mo pa siya,” patuloy ni Gabriel.

“Pero bakit kailangan mo pa akong utusan na magpaligo sa kanya sa ganoong paraan? Bakit kailangang magpanggap ka na parang walang pakialam?” tanong ko habang tumutulo ang aking luha.

Inabot sa akin ni Gabriel ang 1 kulay berde na folder na naglalaman ng mga dokumento.

Ito ay ang opisyal na DNA Test Result mula sa 1 sikat na laboratoryo sa lungsod.

Inilabas ito 2 araw bago ang gabing iyon.

Ang nakalagay sa papel: 99.9% Match sa pagitan ni Beatrice at Elena.

“Gusto kong makasiguro nang 100% gamit ang DNA test bago ko siya dalhin sa iyo,” paliwanag ni Gabriel.

“At ang dahilan kung bakit ikaw ang pinagpaligo ko sa kanya… dahil alam kong may 1 tanda sa kanyang balat na ikaw lang ang nakakaalam. Gusto kong ikaw mismo ang makadiskubre sa kanya nang walang pag-aalinlangan ng ibang tao,” dagdag ng aking asawa.

Napatingin ako kay Gabriel nang may matinding hiya at pagsisisi.

Naisip ko kung paano ko siya tinawag na walang puso at kung paano ako nagsuot ng mask at gloves dahil sa pandidiri noong una.

“Patawarin mo ako, Gabriel… Akala ko ay pinapahirapan mo lang ako,” umiiyak kong sabi.

Hawak ni Gabriel ang aking 2 kamay.

“Asawa kita, Beatrice. Ang kaligayahan mo ay kaligayahan ko rin. Hindi ko hahayaang maghirap ang ina ng aking asawa,” sagot ni Gabriel.

Ngunit sa gitna ng aming emosyonal na usapan, biglang bumukas ang pintuan ng mansyon.

Pumasok ang nakababatang kapatid ni Gabriel na si Raymond, 26 taong gulang, kasama ang kanyang live-in partner na si Brenda, 27 taong gulang.

Si Brenda ay kilala sa pagiging maarte, matapobre, at laging naiiingit sa aking posisyon sa pamilya.

Pumasok si Brenda habang nakataas ang kilay.

Tumingin si Brenda kay Nanay Elena na nakaupo sa dining table.

“Yuck! Gabriel, ano ‘yang amoy na ‘yan? Bakit may mukhang pulubi rito sa kainan ninyo?” maarteng sigaw ni Brenda habang nagtatakip ng ilong.

“Brenda, umayos ka ng pananalita mo sa loob ng bahay ko,” malamig na banta ni Gabriel.

“Bakit, Gabriel? Totoo naman ah! Tignan mo nga ‘yang matanda, galing kalsada! Baka magnakaw pa ‘yan ng mga gintong kubyertos niyo rito! Beatrice, bakit mo pinauupo ang ganyang klase ng tao sa mesa?” pabalang na sabi ni Brenda.

Tumawa rin nang mahina si Raymond.

“Kuya Gabriel, baka naman nasisiraan ka na ng bait. Dinala mo ang taong-kalsada sa loob ng 50-million pesos mong mansyon? Baka may ddalang virus o sakit ‘yan,” hirit ni Raymond.

Hindi na ako nakapagpigil.

Lumapit ako kay Brenda at hinarap ko siya nang mukhaan.

“Brenda, ang babaeng tinatawag mong pulubi at taong-kalsada ay ang AKING INA!” galit kong sigaw na umalingawngaw sa buong living room.

Napatigil si Brenda at Raymond.

Nanlaki ang 2 mata ni Brenda.

“A-Ano? Ina mo? Ang dukhang ‘yan?” nauutal na tanong ni Brenda.

“Oo! At wala kang karapatang insultuhin siya sa harap ko at sa bahay ng asawa ko!” patuloy ko.

Nagmabilis magpaliwanag si Brenda upang makaligtas.

“A-Ah… hindi ko naman alam, Beatrice. Pero kahit na! Hindi pa rin bagay ang isang katulad niya sa isang bilyonaryong pamilya. Nakakahiya sa mga business partners niyo kapag nakita siya rito,” pilit na pambabaligtad ni Brenda.

Dito na lumapit si Gabriel at tumayo sa aking tabi.

Tumingin si Gabriel kay Raymond at Brenda nang may matinding galit sa kanyang mga mata.

Inilabas ni Gabriel ang kanyang phone at tumawag sa 2 security guards na nakatayo sa labas.

“Pumasok kayo rito,” utos ni Gabriel sa phone.

Pumasok ang 2 malalaking guards sa loob ng bahay.

“Kuya Gabriel, ano ‘to?” takot na tanong ni Raymond.

“Raymond, ibinabawas ko na ang 20% shares mo sa aming kumpanya simula ngayong araw. At pinalalabas ko na kayong dalawa ni Brenda sa aking ari-arian,” deklarasyon ni Gabriel.

“Ano?! Kuya, dahil lang sa matandang ‘yan?!” sigaw ni Raymond.

“Hindi siya ‘matandang ‘yan’. Siya ang ina ng asawa ko. At sinumang nagpapakita ng kawalan ng respeto sa pamilya ko ay walang lugar sa negosyo ko at sa bahay na ito,” sagot ni Gabriel nang walang kurap.

“Palabasin niyo silang dalawa ngayon din. Huwag niyo na silang papasukin sa gate,” utos ni Gabriel sa 2 guards.

Inakay ng 2 guards sina Brenda at Raymond palabas ng pinto.

Nagtatatakbo at nagmamakaawa si Brenda habang hinihila palabas.

“Gabriel, patawarin mo kami! Raymond, sabihin mo sa kuya mo!” sigaw ni Brenda bago tuluyang isara ang malaking pinto.

Naging tahimik ang buong mansyon.

Lumapit kami ni Gabriel kay Nanay Elena sa dining table.

Inabot ni Gabriel ang mga papel ng panibagong ari-arian.

Ito ay ang titulo ng 1 bagong 2-story house sa isang eksklusibong subdivision malapit sa aming mansyon.

“Nanay Elena, inihanda ko rin po ang bahay na ito para sa inyo. May 2 permanenteng nars at 1 driver na mag-aalaga sa inyo araw-araw,” maamong sabi ni Gabriel habang hawak ang kamay ng aking ina.

Umiyak sa kagalakan si Nanay Elena.

“Salamat, Gabriel… Napakabuti mong asawa sa aking anak,” sabi ni Nanay Elena.

Lumuhod ako sa tabi ng aking ina at niyakap ko siya nang napakahigpit.

Ang gabi na akala ko ay puno ng kapahamakan at pandidiri ay naging pinakamasayang gabi ng aking buhay.

Nahanap ko na ang aking ina, at napatunayan ko ang tunay na pagmamahal at katapatan ng aking asawang bilyonaryo.