Ako si Leo, dalawampu’t walong (28) taong gulang. Isang simpleng lalaki na nagtatrabaho bilang isang mekaniko. Wala akong malaking yaman, ngunit noong makilala ko si Maya, dalawampu’t apat (24) na taong gulang, naramdaman kong nasa akin na ang buong mundo.

Si Maya ay nagmula sa isa sa pinakamayaman at pinakamakapangyarihang pamilya sa Pilipinas—ang mga Imperial. Ngunit tinalikuran niya ang kanyang yaman at pamilya para sa akin. Nagalit nang sobra ang kanyang ama na si Don Roberto, limampu’t limang (55) taong gulang, at ang kanyang malupit na madrasta na si Doña Esmeralda. Itinakwil nila si Maya at tinanggalan ng lahat ng mana.

Ngunit hindi namin ininda ang hirap. Masaya kami. Hanggang sa dumating ang pinakamasakit na trahedya.

Isang araw, bigla na lamang hinimatay si Maya. Nang dalhin ko siya sa ospital, gumuho ang buong mundo ko sa sinabi ng doktor. Mayroon daw siyang isang pambihira at agresibong sakit sa dugo. At dahil huli na ang lahat, mayroon na lamang siyang isang buwan para mabuhay.

Isang buwan. Tatlumpung araw.

Kahit na alam kong mawawala siya sa akin, hindi ako nag-atubili. Sa loob ng maliit na chapel ng ospital, pinakasalan ko si Maya. Nakasuot siya ng simpleng puting bestida, nakangiti nang napakatamis kahit namumutla at nakakabit ang mga swero sa kanyang braso. Walang dumalo mula sa kanyang pamilya. Tanging ang nakatatanda niyang kapatid na si Trina, dalawampu’t pitong (27) taong gulang, ang palihim na pumunta upang sumaksi.

Sa loob ng tatlumpung araw, ginawa ko ang lahat para maging masaya siya. Binuhat ko siya papunta sa dalampasigan para panoorin ang huling paglubog ng araw. Kinantahan ko siya gabi-gabi habang umiiyak ako nang palihim sa tuwing nakikita kong unti-unting nanghihina ang kanyang katawan.

Hanggang sa dumating ang ikatatlong-pung gabi. Habang yakap-yakap ko siya sa aming maliit na kama, hinawakan ni Maya ang pisngi ko. “Mahal na mahal kita, Leo… Ipaghiganti mo ako…” mahina at nanginginig niyang bulong, bago tuluyang pumikit ang kanyang mga mata at binawian ng buhay.

Gumuho ang langit sa akin. Nadurog ang puso ko sa milyun-milyong piraso. Hindi ko maintindihan kung bakit “ipaghiganti” ang huling salita niya, inakala kong dahil lang iyon sa delirium ng kanyang sakit.

Araw ng libing ni Maya.

Bumubuhos ang napakalakas na ulan. Nakatayo ako sa harap ng kanyang puntod, basang-basa at walang tigil sa pag-iyak. Biglang dumating ang isang hanay ng mga itim na luxury cars. Bumaba ang kanyang amang si Don Roberto at ang madrastang si Doña Esmeralda, napapaligiran ng mga bodyguards na may hawak na payong.

Sa halip na makiramay, lumapit si Don Roberto sa akin at tinitigan ako nang may matinding pandidiri.

“Patay na ang anak kong suwail,” malamig na sabi ni Roberto, nakangisi. “Wag kang aasa na may makukuha kang kahit isang kusing mula sa pamilya namin, Leo. Isa kang basurang mekaniko, at mananatili kang basura. Wala siyang naiwang pera para sa’yo.“

Humalakhak si Doña Esmeralda bago nila ako tinalikuran at mabilis na umalis. Naiwan akong nakakuyom ang mga kamao, nagpupuyos sa galit dahil sa kawalang-hiyaan nila sa mismong harap ng puntod ng asawa ko.

Habang nag-aayos ako ng mga bulaklak para umalis, naramdaman ko ang isang kamay na humawak sa balikat ko. Paglingon ko, nakita ko si Trina, ang kapatid ni Maya. Puno ng luha ang kanyang mga mata at nanginginig ang kanyang mga kamay.

“L-Leo…” nauutal na bulong ni Trina, lumilinga-linga upang siguraduhing walang nakatingin sa amin. Mula sa loob ng kanyang itim na coat, inilabas niya ang isang luma at mabigat na wooden box (kahon na gawa sa kahoy).

“Ibinigay ito sa akin ni Maya noong araw ng kasal ninyo,” nanginginig na patuloy ni Trina. “Ibinilin niya na ibigay ko lamang ito sa iyo kapag nailibing na siya at kapag nakaalis na sina Papa. L-Leo… hindi mo alam ang buong katotohanan.”

Bago ko pa man siya matanong, mabilis nang tumakbo si Trina pabalik sa kanyang sasakyan.

Umuwi ako sa aming maliit at tahimik na bahay. Basang-basa pa ako ng ulan, nanginginig, at naguguluhan. Inilapag ko ang kahon sa ibabaw ng mesa. Dahan-dahan, gamit ang nanginginig kong mga daliri, binuksan ko ang kandado nito.

Ang mga sumunod kong nakita ay tuluyang nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.

Sa loob ng kahon, may tatlong bagay. Una, isang makapal na folder na naglalaman ng mga legal na dokumento. Pangalawa, isang itim na passbook ng isang kilalang Swiss Offshore Bank. At pangatlo, isang maliit na voice recorder.

Kinuha ko ang passbook at ang mga dokumento. Nang basahin ko ito, nanlaki ang mga mata ko! Ang passbook ay nakapangalan kay Maya, at naglalaman ito ng Ten Billion Pesos (P10,000,000,000)! Nakasaad sa dokumento na ang lahat ng orihinal na yaman ng mga Imperial ay galing sa tunay na ina ni Maya na namatay noong bata pa siya, at nang mag-dalawampu’t apat (24) na taong gulang si Maya, awtomatikong lumipat ang buong yaman sa kanya, at HINDI kay Don Roberto!

At dahil asawa na ako ni Maya… naka-attach sa dulo ang isang “Last Will and Testament” na naglilipat ng LAHAT ng bilyun-bilyong pisong ito… SA AKING PANGALAN!

Ngunit hindi ang pera ang nagpabaliw sa akin.

Nanginginig kong kinuha ang maliit na voice recorder. Pinindot ko ang “PLAY”.

Ang boses ng aking asawa ang unang umalingawngaw, umiiyak at nagtatago. “Leo… kung naririnig mo ito, wala na ako. Palihim kong ini-record sina Papa at Doña Esmeralda sa loob ng mansyon noong gabi bago ako nagkasakit…”

Kasunod nito ay ang malinaw na malinaw na usapan ng kanyang ama at madrasta!

“Sigurado ka bang hindi mahalahalata ng mga doktor ang lason na ito sa dugo ni Maya?” dinig na dinig kong boses ni Doña Esmeralda sa recording.

“Oo,” malamig at malademonyong sagot ni Don Roberto. “Isang patak lang araw-araw sa inumin niya. Sisirain nito ang dugo niya at magmumukhang may terminal illness siya. Kailangan siyang mamatay bago niya makuha ang mana mula sa nanay niya! Kapag namatay ang suwail na ‘yan, mapapasaatin ang buong kumpanya at ang lahat ng bilyun-bilyong pera!”

Nabitawan ko ang voice recorder. BLAG!

Bumagsak ako paluhod sa malamig na sahig. Ang mga luha ng matinding pighati ay mabilis na natuyo, parang tubig na tumama sa nagbabagang bakal. Ang asawa kong walang malay… ang babaeng pinakamamahal ko… HINDI SIYA NAMATAY SA SAKIT!

Nilason siya! Pinatay siya nang dahan-dahan ng sarili niyang ama at madrasta para manakaw ang bilyun-bilyong yaman na orihinal na pag-aari niya!

Kaya pala sinabi niya sa akin bago siya mamatay na ipaghiganti ko siya!

Ang isang ordinaryong mekaniko na umiiyak sa libingan ay tuluyang namatay sa gabing iyon. Dahan-dahan akong tumayo, hawak nang mahigpit ang mga dokumento at ang recording. Tinitigan ko ang aking sarili sa salamin. Isang napakalamig, madilim, at naglalagablab na poot ang bumalot sa aking kaluluwa.

Ako ngayon ang pinakamayamang bilyonaryo sa Pilipinas, at hawak ko ang ebidensya na magpapabulok sa kanila sa impyerno. Inakala nilang basura lang ako? Pwes, sisiguraduhin kong luluhod sila sa dugo ng asawa ko.