Dahan-dahan akong lumapit sa mesa.

Kinuha ko ang papel habang mabilis ang tibok ng dibdib ko.

Inakala ko na napagod na siya at sumuko na sa kahirapan.

Inisip ko na lumabas na rin ang kanyang tunay na kulay dahil hindi niya kayang mabuhay sa maruming lugar.

Ngunit nang buksan ko ang sulat, ang mga salitang nakasulat doon ay parang sampal sa aking mukha.

“Jerome,

Kahapon pa lang nang makarating tayo rito, alam ko nang hindi totoong mahirap ang lugar na ito para sa iyo.

Napansin ko ang mamahaling relo na nakalimutan mong hubarin sa iyong braso.

Nakita ko rin ang resibo ng pagrenta sa bahay na ito na nahulog mula sa bulsa ng iyong pantalon habang naglalakad tayo.

At si Aling Berta, nakilala ko siya dahil siya ang dating naglalaba para sa pamilya ng kaibigan ko noong isang taon.

Hindi ako tanga, Jerome.

Naiintindihan ko na may takot ka dahil sa iyong nakaraan.

Inisip ko noong una na baka kailangan mo lang ng oras para magtiwala.

Kaya pinatunayan ko sa iyo na handa akong magtiis at tumulong sa iyo kahit gaano kahirap ang buhay.

Nagluto ako, naglinis ako, at inalagaan ko ang kasama mo nang walang reklamo.

Ginawa ko ang lahat ng iyon dahil mahal kita at gusto kong maramdaman mo na hindi ako tulad ng ibang tao sa nakaraan mo.

Ngunit kagabi, habang akala mo ay natutulog ako, narinig kong nakikipag-usap ka sa telepono.

Narinig kong sinabi mo sa kaibigan mo na ‘Konting tiis pa, sinusubukan ko lang kung hanggang kailan magtatagal ang babaeng ito bago lumabas ang tunay na habol sa pera.’

Doon ko naisip na hindi pala ang kahirapan ang kalaban ko rito.

Ang tunay na kalaban ko ay ang kawalan mo ng tiwala at ang mababang pagtingin mo sa akin.

Hindi mo ako tinitingnan bilang isang kasama sa buhay kundi bilang isang taong kailangan mong palaging subukan at pagdudahan.

Tumawag ako sa kaibigan ko kahapon para humiram ng 50,000 pesos para sana ipagamot ang pinalabas mong maysakit na nanay at pambili ng mga gamit sa bahay na ito.

Ganyan kita kamahal na handa akong mangutang para sa pamilya mo.

Ngunit ngayon, narealize ko na wala palang halaga ang lahat ng sakripisyo ko dahil sarado na ang isip mo.

Iniiwan ko na ang susi at ang singsing na ibinigay mo sa akin noong nakaraang buwan.

Huwag mo na akong hahanapin pa.

Sana ay mahanap mo ang kapayapaan sa puso mo, ngunit hindi ko na kayang manatili sa isang relasyong walang tiwala.”

Nalaglag ang sulat mula sa aking mga kamay.

Nanginig ang buo kong katawan habang binabasa ko muli ang bawat linya.

Naalala ko ang ginawa niya kahapon.

Puno ng putik ang kanyang mga paa at kamay dahil sa paglilinis ng maruming sahig.

Nagluto siya gamit ang lumang kalan habang umuusok ang paligid.

Wala siyang naging reklamo kahit isang beses.