Nanginig ang boses ni Marco habang nakatitig sa kaniyang ina.

—Ano ang hindi mo sinabi sa akin, Ma? —tanong ni Marco.

Yumuko si Doña Pilar at hindi makatingin nang diretso.

—Noong umalis si Isabel 5 taon na ang nakararaan, pumunta siya sa akin, —sabi ni Doña Pilar.

—Buntis siya noon sa 3 sanggol.

—Humingi siya ng tulong dahil wala siyang pera para sa doktor at ospital.

Nanginig ang dibdib ni Marco sa narinig.

—At ano ang ginawa mo? —tanong niya.

—Binigyan ko siya ng 500000 piso para lumayo sa iyo, —pagtatapat ni Doña Pilar.

—Sinabi ko sa kaniya na sisirain niya ang karera mo at ang negosyo natin.

—Sinabi ko rin sa kaniya na pinapili ka at ang negosyo ang pinili mo.

—Pinapirma ko siya sa 1 kasulatan na hindi siya babalik at hindi magpapakita sa iyo kailanman.

Napatitig si Marco sa kaniyang ina.

Hindi siya makapaniwala sa narinig.

—Ginawa mo iyon sa kaniya? —sigaw nang mahina ni Marco upang hindi magising ang mga bata.

—Sa kaniya at sa 3 kong anak?

Sa sandaling iyon, nagising si Isabel.

Ikinuskos ni Isabel ang kaniyang mga mata at dahan-dahang umupo.

Nang makita niya si Marco at si Doña Pilar na nakatayo sa harap niya, mabilis siyang tumayo.

Iniharang ni Isabel ang kaniyang katawan sa 3 sanggol.

—Marco… —bulong ni Isabel.

Kinuha ni Isabel ang lumang diaper bag at pilit na itinago ang mga bata sa kaniyang likod.

—Wala akong kukunin sa inyo, —mabilis na sabi ni Isabel.

—Aalis na kami ngayon din.

—Huwag ninyo kaming saktan o itaboy.

Nakita ni Marco ang takot sa mga mata ni Isabel.

Ang babaeng dating masayahin at may pangarap, ngayon ay puno ng takot at pagod.

—Isabel, magpaliwanag ka, —sabi ni Marco habang lumalapit.

—Huwag kang lumapit! —sabi ni Isabel.

—Sinunod ko ang utos ng nanay mo noong 5 taon na ang nakararaan.

—Umalis ako.

—Inalagaan ko ang 3 anak natin nang mag-isa sa loob ng 4 na taon at 6 na buwan mula nang isilang sila.

—Ginamit ko ang pera para sa ospital at sa panganganak.

—Ngunit nagkasakit ang 1 sa kanila 2 buwan ang nakalipas.

—Naubos ang lahat ng natitirang pera sa ospital at gamot.

—Nawalan ako ng trabaho sa pananahi.

—Hindi ako makabayad sa upa sa bahay kaya pinaalis kami noong 1 linggo ang nakalipas.

Kumuha si Isabel ng 1 lumang sobre mula sa kaniyang bag.

Ipinakita niya ang mga resibo mula sa ospital at 1 papel ng birth certificate ng 3 sanggol.

Nakatala doon ang mga pangalan nina Leo, Maya, at Nora Rustia.

4 na taon at 6 na buwan na ang kaniyang mga anak.

Napakapayat nila para sa kaniyang edad dahil sa kakulangan sa pagkain.

—Tingnan mo ito, Marco, —sabi ni Isabel habang umiiyak.

—Hindi ako lumapit sa iyo para manghingi ng pera noon dahil sinabi ng ina mo na hindi mo ako kailangan.

—Ipinakita niya sa akin ang 1 dokumento na pirma mo ang nakalagay.

—Ang sabi sa dokumento, binabayaran mo ako para mawala sa buhay mo!

Napatulala si Marco.

Tumingin siya kay Doña Pilar.

—Anong dokumento ang ipinakita mo sa kaniya, Ma? —galit na tanong ni Marco.

Lumapit si Marco at kinuha ang lumang papel mula sa kamay ni Isabel.

Tiningnan ni Marco ang pirma.

Peke ang pirma.

Ginawa ito ng kaniyang ina 5 taon na ang nakararaan para palayasin si Isabel.

—Peke ito, Isabel, —sabi ni Marco habang nanginginig ang kamay.

—Wala akong alam dito.

—Wala akong pinirmahang papel para palayasin ka.

Tumingin si Isabel kay Doña Pilar.

Hindi makatitig ang matandang babae.

—Bakit mo ginawa iyon, Ma? —tanong ni Marco.

—Gusto ko lang itaguyod ang pamilya natin! —sagot ni Doña Pilar.

—Kailangan mo ng mayamang pamilya para sa kumpanya natin noon!

—Si Isabel ay isang simpleng mananahi lang! Wala siyang maiaambag sa iyo!

—May 3 anak ako sa kaniya! —sigaw ni Marco.

—Pinalaki niya ang 3 anak ko sa hirap samantalang ako ay kumakain sa mga mamahaling restaurant at nagpapakasasa sa pera!

Umiyak nang malakas ang 1 sa mga sanggol sa bench.

Agad na lumapit si Isabel at kinuha ang bata para patahimikin.

Lumapit din si Marco at lumuhod sa harap ng bench.

Tiningnan niya ang mukha ng bata.

May pareho silang hugis ng mata at ilong.

Tiningnan niya ang 2 pang sanggol na nagigising na rin.

—Ako ang ama ninyo… —bulong ni Marco.

Tumingin si Isabel kay Marco na may kasamang luha.

—Marco, 5 taon akong nahirapan, —sabi ni Isabel.

—Pumunta ako sa opisina mo noong 1 taon ang nakalipas para humingi lang ng kaunting tulong dahil nagkasakit si Leo.

—Ngunit sinabi ng security guard mo na binayaran ka na at huwag na akong babalik kailanman ayon sa utos ng ina mo.

—Kahit kailan ba hindi mo natanggap ang mga sulat ko?

—Wala akong natanggap na kahit ano, Isabel, —sagot ni Marco.

—Lahat ng pumasok sa opisina ko ay dumaan sa ina ko at sa kaniyang mga tauhan.

Humarap si Marco kay Doña Pilar.

—Mula sa araw na ito, tatanggalin kita sa posisyon mo sa kumpanya, —sabi ni Marco sa kaniyang ina.

—Lahat ng access mo sa mga bank account ng pamilya ay ibabara ko.

—Hindi ko hahayaan na kontrolin mo pa ang buhay ko at ang buhay ng mga anak ko.

—Marco! Ina mo ako! —sigaw ni Doña Pilar.

—Ina kita, pero sinira mo ang buhay ng 3 apo mo at ng babaeng mahal ko, —sagot ni Marco.

Tumingin si Marco sa kaniyang driver na katawag lang niya gamit ang telepono.

Dumating ang 1 malaking kotse sa gilid ng parke.

Bumuhat si Marco ng 2 sanggol habang kinuha ni Isabel ang 1 bata at ang bag.

—Saan tayo pupunta? —tanong ni Isabel.

—Pupunta tayo sa ospital para maipasuri ang mga bata, —sabi ni Marco.

—Pagkatapos noon, pupunta tayo sa bahay ko.

—Hindi na kayo matutulog sa kalsada kahit kailan.

Tumingin si Doña Pilar habang sumasakay sila sa kotse.

—Marco, patawarin mo ako! —sigaw ng matanda.

Ngunit hindi na humarap si Marco.

Isinarado niya ang pintuan ng kotse.

Sa loob ng kotse, inabot ni Marco ang kamay ni Isabel.

—Patawarin mo ako sa 5 taon na wala ako sa tabi ninyo, —sabi ni Marco.

—Hindi ko na maibabalik ang nakaraan, pero mula ngayon, wala nang makakasakit sa inyo.

Tumingin si Isabel sa 3 anak na ligtas at mahimbing na nakahiga sa upuan ng kotse.

Sa unang pagkakataon sa loob ng 5 taon, naramdaman ni Isabel na may magtatanggol na sa kaniyang pamilya.