Pitong taon kong hinintay ang araw na maging kampeon ang boyfriend ko. Pero nang sa wakas ay manalo siya, ibang babae ang una niyang niyakap.

Ang tubig na siya mismo ang nagpasabing ihanda ko ay itinapon niya sa harap ko.

Ang medalyang ipinangako niyang para sa aming dalawa ay isinabit niya sa leeg ng babaeng iyon.

At nang hilingin niyang ako pa ang magbayad ng kanilang victory party, isang pangungusap lang ang sinabi ko—na naging simula ng katapusan naming dalawa.

Ako si Alyssa Mendoza, dalawampu’t dalawang taong gulang, graduating student sa isang unibersidad sa Quezon City.

Pitong taon na kaming magkasintahan ni Adrian Villanueva.

Mula senior high school hanggang college, kasama ko siya sa bawat pagkatalo, injury, at tagumpay sa basketball.

Noong wala pa siyang mamahaling sapatos, ako ang nag-ipon para mabilhan siya.

Noong muntik siyang matanggal sa varsity dahil sa mababang grades, ako ang nagpatulong sa kanya sa mga subject na nahihirapan siya.

At noong unang beses siyang naging kampeon noong Grade 11, isinabit niya sa leeg ko ang medalya niya.

“Lahat ng medalya ko, kalahati nito sa’yo, Lyss,” bulong niya noon. “Kasi hindi ako makakarating dito kung wala ka.”

Pinaniwalaan ko iyon.

Kaya noong araw ng championship game sa university, isang oras akong naghintay sa gilid ng court habang hawak ang malamig na tubig na ipinabili niya mismo.

“Ayokong iba ang unang magbibigay sa akin ng tubig kapag nanalo tayo,” sabi niya sa chat noong umaga. “Ikaw dapat.”

Kahit tirik ang araw at namumula na ang mga braso ko, hindi ako umalis.

Captain din ako ng cheerleading squad. Pero pagkatapos ng performance namin, mas pinili kong maghintay sa kanya kaysa sumama sa mga kaibigan ko.

Nang tumunog ang final buzzer, sumigaw ang buong gymnasium.

Panalo ang team namin.

Tumalon ako sa tuwa.

“Adrian!”

Nakangiti akong lumapit, hawak ang bote.

Pero dumaan lang siya sa harap ko.

Diretso siyang tumakbo papunta kay Bianca Santos, isang bagong student assistant ng basketball team.

Tahimik si Bianca, mahiyain, at kilala sa campus bilang working student na hirap sa buhay.

“Bianca, okay ka lang?” tanong ni Adrian.

Inabot ng isa niyang teammate ang tumbler na may maligamgam na tubig.

“Pinahanda ni Adrian ‘yan para sa’yo. Bawal ka raw sa malamig dahil mahina ang katawan mo.”

Sunod-sunod na naglapitan ang ibang players.

May nagbigay ng tuwalya.

May nag-abot ng biscuits.

May bumili pa ng sandwich.

At si Adrian?

Hinaplos niya ang ulo ni Bianca habang nakangiti.

“Sinabi ko nang huwag kang magpapalipas ng gutom.”

Napatingin ako sa boteng hawak ko.

Kanina, puno iyon ng yelo.

Ngayon, tunaw na lahat.

“Alyssa.”

Lumingon ako.

Nakatayo na sa harap ko si Adrian, nakakunot ang noo.

“Bakit may hawak kang malamig na tubig?”

Natigilan ako.

“Ikaw ang nagpasabi—”

Hindi niya ako pinatapos.

Inagaw niya ang bote, binuksan, at ibinuhos ang laman sa isang timba.

Tumalsik ang tubig sa puti kong rubber shoes.

“Alam mong hindi puwedeng uminom ng malamig si Bianca. Bakit mo pa ipinapakita sa kanya ‘yan? Gusto mo ba siyang mainggit?”

Parang biglang tumahimik ang buong paligid.

“Adrian, para sa’yo ‘yan.”

“Puwede bang huwag kang gumawa ng eksena? Championship ngayon.”

Lumapit si Bianca, hawak ang tumbler.

“Kuya Adrian, huwag mo nang pagalitan si Ate Alyssa. Baka hindi lang niya alam na nagka-low blood sugar ako noong isang araw.”

Agad lumambot ang mukha ni Adrian.

“Hindi mo kailangang ipagtanggol ang iba. Unahin mo ang sarili mo.”

Pagkatapos, binalingan niya ako.

“I-cancel mo na rin pala ‘yung reservation natin mamayang gabi. Maglugaw na lang tayo. Mas okay sa tiyan ni Bianca.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

Dahil ang reservation na tinutukoy niya ay hindi ordinaryong dinner.

Ikapitong anniversary namin ang araw na iyon.

Dalawang buwan akong nagtipid para makapagpareserba sa isang magandang restaurant sa BGC, sa mesang tanaw ang city lights.

May ₱4,000 na nonrefundable deposit iyon.

At kagabi, sinabi pa niyang may importante siyang sasabihin sa akin pagkatapos ng championship.

Akala ko tungkol iyon sa kinabukasan naming dalawa.

Pero ngayon, mas mahalaga ang lugaw ni Bianca.

“Alyssa, narinig mo ba ako?”

Tumango ako.

“Okay.”

Mukhang nagulat siya sa sagot ko.

Pero bago pa siya makapagsalita, tinawag na ang buong team para sa championship photo.

Hinila ako ng best friend kong si Trisha.

“Lyss, ngumiti ka naman. Hindi mo kailangang magselos kay Bianca. Mahirap lang talaga ang buhay niya. Ikaw, kumpleto ka naman sa lahat.”

Hindi ako sumagot.

Tumayo ako sa tabi ni Adrian.

Gaya ng nakasanayan, iniabot ko ang kamay ko para ayusin ang nakatuping kuwelyo ng jersey niya.

Pero umiwas siya.

“Maraming camera. Huwag kang masyadong clingy.”

Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko.

Ilang segundo pagkatapos, itinulak ng teammates si Bianca papunta sa tabi niya.

Nawalan ng balanse ang babae at napasandal sa dibdib ni Adrian.

Nagtawanan ang lahat.

“Uy! Bagay!”

Hindi siya lumayo.

Sa halip, inalalayan niya si Bianca sa baywang.

Nang sabihin ng photographer na magsiksikan para magkasya sa frame, mas inilapit pa niya ang babae.

Ako naman, unti-unting naitulak sa pinakadulo.

Sa mismong championship photo ng lalaking pitong taon kong minahal, halos kalahati na lang ng katawan ko ang makikita.

Pagkatapos ng picture-taking, hinawakan ni Bianca ang medalya ni Adrian.

“Ang ganda naman nito. Hindi pa ako nakakahawak ng totoong championship medal.”

Ngumiti si Adrian.

Hinubad niya iyon at isinabit sa leeg ni Bianca.

“Sa’yo muna. Marami pa naman akong mapapanalunan.”

Napayuko ako.

Sa loob ng bag ko, may maliit na kahong kahoy.

Regalo ko sana sa kanya.

Isang handcrafted medal display case na may nakaukit na:

Seven Years. Every Victory, Together.

Tahimik kong isinara ang bag.

Bago ang victory party, lumapit si Trisha at iniabot ang listahan ng mga babayaran.

“Lyss, ikaw muna mag-abono ha? Gaya ng dati. Saka na mag-GCash ang lahat.”

Tatlong taon ko nang ginagawa iyon.

Ako ang nag-aayos ng reservations, nagbibilang ng attendees, at naghahabol ng bayad pagkatapos.

Tumingin si Bianca sa listahan.

“₱850 bawat isa? Ang mahal naman. Huwag na lang siguro akong sumama. ₱300 na lang natitira sa allowance ko.”

Agad kinuha ni Adrian ang papel.

“Ako na sa share niya.”

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“Lyss, bayaran mo muna lahat. Lowbat phone ko. Babayaran kita mamaya.”

Kinuha ko ang cellphone ko.

Pero bago ko mabuksan ang GCash, may pumasok na email.

YOUR RESERVATION HAS BEEN CANCELLED.

Nanlamig ako.

Ginamit ni Adrian ang restaurant account ko para kanselahin ang anniversary dinner namin.

Walang refund ang ₱4,000.

Tumingin ako sa kanya.

Hindi ko na siya tinanong kung bakit.

Sa halip, inilapit ko sa kanya ang QR code ng restaurant.

“Ikaw ang team captain, Adrian. Ikaw ang magbayad.”

Nagulat siya.

“Ano?”

“Hindi na ako mag-aabono.”

Tumawa ang isa niyang teammate.

“Uy, tampuhan lang ‘yan!”

Pero hindi ako tumawa.

Kinuha ko ang bag ko at humakbang palayo.

“Alyssa!” sigaw ni Adrian. “Saan ka pupunta?”

Huminto ako.

“Uuwi.”

“Paano ‘yung victory party?”

“Hindi ko na problema.”

Nang akmang hahabulin niya ako, biglang tumunog ang cellphone niya.

Isang mensahe mula sa restaurant.

Nakita kong unti-unting nagbago ang mukha niya habang binabasa iyon.

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“Lyss… bakit may message na may naka-hold na private anniversary arrangement sa pangalan natin?”

Napapikit ako.

Dahil may isang bagay siyang hindi alam.

Hindi lang simpleng dinner ang kinansela niya.

May isang taong naghihintay sa restaurant na iyon para sa isang napakahalagang okasyon.

At nang tumunog ang cellphone ko, lumitaw ang pangalan ng taong iyon.

Mama ni Adrian.

Sinagot ko ang tawag.

“Alyssa,” nanginginig ang boses niya, “nandito na kami ng papa ni Adrian. Dala na namin ang singsing na ipinakiusap niyang itago namin.”

Napatigil ako.

“Ano pong singsing?”

Huminga siya nang malalim.

“Anak… hindi ba sinabi sa’yo ni Adrian? Ngayong gabi sana siya magpo-propose.”

Dahan-dahan akong napalingon kay Adrian.

Namumutla siya.

Pero bago pa ako makapagsalita, lumapit si Bianca at mahigpit na kumapit sa braso niya.

“Kuya Adrian,” bulong niya, sapat ang lakas para marinig ko, “hindi ba sinabi mong ako ang pipiliin mo kapag nanalo ka?”

At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, nakita kong wala nang maitatagong sagot ang boyfriend ko.

PART 2 — WEBSITE FULL
“Bianca, tumahimik ka.”

Iyon ang unang sinabi ni Adrian.

Hindi niya ako tinanong kung okay lang ako. Hindi niya ipinaliwanag ang tungkol sa proposal.

Ang una niyang ginawa ay patahimikin ang babaeng nakahawak sa braso niya.

Pero huli na.

Narinig ko ang lahat.

“Anong ibig mong sabihin?” mahinahon kong tanong kay Bianca.

Bigla siyang napayuko.

“Ate Alyssa, sorry. Baka mali lang ang pagkakaintindi ko.”

“Bianca!” mariing tawag ni Adrian.

Tumingin ako sa kanya.

“Hayaan mong sumagot siya.”

Ilang segundo kaming nagtitigan.

Pagkatapos, mahinang nagsalita si Bianca.

“Noong isang gabi kasi, sinabi ni Kuya Adrian na kapag nanalo sila, may mahalaga siyang desisyong gagawin. Sabi niya, pagod na siyang laging may expectations na kailangang sundin.”

Napangiti ako nang mapait.

“Expectations?”

Napahawak si Adrian sa noo.

“Lyss, hindi ganoon ang ibig kong sabihin.”

“Kung ganoon, ano?”

Wala siyang naisagot.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan muli ang mama niya.

“Tita Elena, pasensiya na po. Hindi na matutuloy ang dinner.”

“Bakit, anak? May nangyari ba?”

Napatingin ako sa medalya sa leeg ni Bianca.

“May nagbago lang po.”

“Alyssa, sandali—”

“Salamat po sa pitong taon na itinuring ninyo akong anak.”

Natahimik ang kabilang linya.

“Anak, nasaan ka?”

“Pauwi na po.”

Pinatay ko ang tawag.

Hinarang ako ni Adrian.

“Hindi puwedeng ganito. Hindi mo puwedeng sirain ang gabing ito dahil lang sa selos.”

Tiningnan ko ang kamay niyang nakahawak sa braso ko.

“Bitawan mo ako.”

“Alyssa, mag-usap tayo.”

“Pitong taon tayong magkasama, Adrian. Kailan mo ako huling pinakinggan?”

Hindi siya kumibo.

“Kanina, sinabi mong ako ang gumagawa ng eksena. Pero ikaw ang nagtapon ng tubig na ipinahanda mo. Ikaw ang nagkansela ng reservation natin. Ikaw ang nagbigay ng medalya sa iba.”

“Dahil kailangan niya ng suporta!”

“At ako? Kailan ako puwedeng mangailangan ng suporta?”

Tumahimik siya.

Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya.

“Congratulations sa championship, Adrian.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero hanggang dito na lang tayo.”

Hindi ko akalaing ganoon katahimik ang pagtatapos ng pitong taong relasyon.

Walang sigawan.

Walang paghagulgol sa harap ng lahat.

Naglakad lang ako palabas ng gymnasium habang patuloy ang hiyawan sa likod ko.

Sa labas, saka ako napaupo sa isang bakanteng bench.

Doon ako umiyak.

Hindi dahil gusto kong bumalik.

Kundi dahil naalala ko ang batang si Alyssa na labinglimang taong gulang pa lang, nakaupo sa bleachers habang pinapanood ang isang payat na lalaking walang kumpiyansa sa sarili.

Noon, palaging natatalo si Adrian.

Minsan, pagkatapos ng laro, nakita ko siyang umiiyak sa likod ng gym.

“Baka hindi talaga ako magaling,” sabi niya.

Inabutan ko siya ng tubig.

“Hindi mo kailangang manalo palagi para maging proud ako sa’yo.”

Ngumiti siya.

“Kapag naging champion ako, ikaw ang una kong hahanapin.”

Pitong taon kong iningatan ang pangakong iyon.

Ngayon, wala na.

Kinagabihan, sunod-sunod ang tawag ni Adrian.

Hindi ko sinagot.

Pagkatapos, nag-message si Trisha.

Lyss, nasobrahan ka naman. Nasira ang mood ng victory party dahil sa’yo.

Sumunod ang isa pang mensahe.

Hindi naman kasalanan ni Bianca na mahirap siya. Sana mas naging understanding ka.

Matagal kong tinitigan ang screen.

Pagkatapos, nag-type ako.

Trisha, hindi ko kailanman hinusgahan si Bianca dahil mahirap siya. Ang masakit, ginawa ninyong dahilan ang sitwasyon niya para balewalain ang nararamdaman ko.

Hindi ako galit dahil binigyan siya ng tubig. Nasaktan ako dahil itinapon ni Adrian ang tubig na ipinahanda niya sa akin, saka ako pinahiya sa harap ng lahat.

Magkaibang bagay iyon.

Hindi na siya sumagot.

Kinabukasan, kumalat ang championship photos sa university page.

Libo-libo ang reactions.

Sa unang larawan, nakangiti si Adrian habang katabi si Bianca na suot ang medalya.

Sa caption:

CHAMPIONS ON AND OFF THE COURT!

Sa comments, may mga nagbibiro na bagay silang dalawa.

May isang nagtanong kung nasaan ang girlfriend ni Adrian.

Sumagot ang teammate niya:

May toyo kasi. Selos sa working student.

Hindi ko pinatulan.

Pero ilang oras pagkatapos, may ipinadalang screenshot sa akin si Mika, isa sa mga kasama ko sa cheerleading squad.

“Lyss, kailangan mong makita ‘to.”

Galing iyon sa group chat ng basketball team.

May mensahe roon si Bianca.

Sorry talaga, guys. Ayokong maging dahilan ng away nila. Sinabi ko na kay Kuya Adrian na huwag niya akong masyadong alagaan, pero ayaw niyang makinig.

May kasunod na mensahe mula sa isang player.

Hayaan mo na si Alyssa. Sanay kasi siyang siya ang center of attention.

At ang reply ni Adrian?

Ako na ang bahala sa kanya. Lagi naman siyang ganyan kapag hindi nasusunod ang gusto.

Matagal akong nakatitig sa huling pangungusap.

Hindi na galit ang naramdaman ko.

Kundi pagkadismaya.

Sa loob ng pitong taon, naging tahanan ko ang taong iyon.

Pero sa likod ko, kaya pala niya akong gawing kontrabida.

Makalipas ang dalawang araw, dumating si Tita Elena sa boarding house ko.

May dala siyang maliit na paper bag.

Pagbukas ko, nakita ko ang isang velvet box.

Sa loob ay isang simpleng singsing na may maliit na diyamante.

“Hindi ko alam kung dapat ko pa itong ipakita,” sabi niya.

Pinaupo ko siya.

“Alyssa, noong nakaraang buwan, kinausap kami ni Adrian. Sinabi niyang gusto ka niyang pakasalan pagkatapos ng graduation. Kami raw ang magdadala ng singsing sa restaurant para sorpresa.”

Napatingin ako sa singsing.

“Bakit po niya kinansela?”

Umiling si Tita Elena.

“Hindi rin namin maintindihan. Nang tawagan namin siya noong championship, sinabi niyang nagbago ang plano dahil may teammate siyang hindi maganda ang pakiramdam.”

Napangiti ako nang malungkot.

“Kahit po sa inyo, iyon ang sinabi niya?”

Tumango siya.

“Anak, mahal ka namin. Pero hindi ibig sabihin na kailangan mong tiisin ang anak namin.”

Doon muling pumatak ang luha ko.

Hindi dahil sa singsing.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, may taong malapit kay Adrian na hindi ako pinagsabihang maging mas mapagpasensya.

Hinawakan ni Tita Elena ang kamay ko.

“Ang pagpapakasal ay hindi gantimpala sa matagal na pagtitiis. Pangako iyon ng dalawang taong marunong pumili sa isa’t isa.”

Tahimik kong isinara ang kahon.

“Salamat po, Tita. Pero hindi ko na po kayang tanggapin.”

Tumango siya.

“Maiintindihan ko.”

Isang linggo pagkatapos ng championship, pinatawag ako ng student affairs office.

May reklamo raw laban sa akin.

Ayon sa reklamo, hindi ko raw binayaran ang bahagi ng cheerleading squad sa championship celebration at nagdulot ako ng kaguluhan.

Nang pumasok ako sa opisina, naroon si Adrian, Bianca, Trisha, at ang team manager.

“Gusto lang naming malinawan ang nangyari,” sabi ng adviser.

Inilapag ng manager ang expense sheet.

“Si Alyssa po kasi ang laging naghahandle ng payments. Noong championship, bigla siyang tumangging magbayad.”

Tumingin sa akin ang adviser.

“Totoo ba iyon?”

“Opo,” sagot ko. “Tumanggi akong mag-abono ng personal na victory dinner ng basketball team.”

“Bakit?”

“Dahil hindi ko obligasyong sagutin ang gastusin nila.”

Naglabas ako ng folder.

Nasa loob ang mga resibo, GCash transactions, at screenshots ng mga nakaraang bayarin.

“Sa loob ng tatlong taon, ako ang nag-aabono sa ilang team activities. Karamihan ay binabayaran naman nila, pero may natitirang ₱18,650 na hindi pa naibabalik.”

Nanlaki ang mata ng adviser.

Nagulat din ang team manager.

“Hindi ko alam na ganyan kalaki.”

“Dahil hindi ko sila siningil nang mahigpit noon,” sagot ko. “Pero hindi ibig sabihin na libre na iyon.”

Napayuko si Adrian.

Biglang nagsalita si Bianca.

“Ate Alyssa, kung dahil sa share ko ang lahat ng ito, puwede naman akong magbayad kapag may pera na ako.”

Tumingin ako sa kanya.

“Bianca, hindi kita sinisingil.”

“Pero parang ako ang sinisisi mo.”

“Hindi. Ang sinasabi ko, hindi dapat gamitin ang kalagayan mo para pilitin akong magbayad o manahimik.”

Natahimik siya.

Nagpatuloy ako.

“Walang masama sa pagtulong sa taong nangangailangan. Pero hindi rin masama ang tumanggi kapag hindi na patas ang hinihingi sa’yo.”

Sinuri ng adviser ang records.

Lumabas na walang opisyal na kasunduan na ako ang dapat magbayad ng victory party.

Inatasan ang team manager na ayusin ang mga natitirang reimbursement, habang ang basketball team ang mananagot sa sarili nilang dinner.

Paglabas namin, hinabol ako ni Adrian.

“Lyss, puwede ba tayong mag-usap nang tayong dalawa lang?”

Tumingin ako sa kanya.

“Limang minuto.”

Sa likod ng university library kami nag-usap.

Doon din niya ako unang hinalikan noong senior high school.

Ngayon, halos hindi na kami makatingin sa isa’t isa.

“Hindi ko sinadyang saktan ka,” panimula niya.

“Pero ginawa mo.”

“Oo. Alam ko.”

Hinugot niya ang medalya mula sa bag niya.

“Binalik ni Bianca.”

Hindi ko ito kinuha.

“Bakit?”

Napayuko siya.

“Kasi nalaman niyang hindi na tayo.”

Napangiti ako nang mapait.

“Kailangan pa pala naming maghiwalay bago niya maisip na hindi niya dapat suotin iyon?”

“Alyssa, huwag mo siyang sisihin.”

“Hindi ko siya sinisisi sa mga desisyon mo, Adrian.”

Napatingin siya sa akin.

“Bakit mo siya pinili noong araw na iyon?” tanong ko.

Matagal bago siya sumagot.

“Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag.”

“Subukan mo.”

Huminga siya nang malalim.

“Kapag kasama kita, pakiramdam ko kailangan kong maging perpekto. Magaling sa basketball, mataas ang grades, may magandang future. Lahat ng tao, iniisip na ang swerte ko dahil girlfriend kita.”

“Pero kapag kasama mo si Bianca?”

“Pakiramdam ko… kailangan niya ako. Na may nagagawa akong mahalaga.”

Naramdaman kong may kumirot sa dibdib ko.

“Adrian, hindi mo kailangang maging perpekto para mahalin kita.”

“Alam ko.”

“Hindi. Hindi mo alam. Kasi habang sinusubukan mong maging bayani sa buhay niya, ginawa mo akong kalaban sa sarili kong relasyon.”

Napaluha siya.

“Hindi ko naman siya girlfriend.”

“Pero binigyan mo siya ng lugar na dati ay para sa akin. At hinayaan mong pagtawanan ako ng mga kaibigan mo.”

Wala siyang maisagot.

“Yung proposal…” mahina niyang sabi. “Totoo iyon, Lyss. Gusto talaga kitang pakasalan.”

“Bakit mo kinansela?”

Napapikit siya.

“Nag-away tayo noong nakaraang linggo dahil sinabi mong kailangan kong mag-focus sa graduation. Pakiramdam ko lagi mo akong pinapangunahan. Noong sinabi ni Bianca na proud siya sa akin kahit ano ang mangyari, natuwa ako.”

Tahimik akong nakinig.

“Akala ko,” pagpapatuloy niya, “kapag ipinakita kong hindi kita laging susundin, maiintindihan mong kaya kong magdesisyon para sa sarili ko.”

“Sa pamamagitan ng pagpapahiya sa akin?”

Napayuko siya.

“Ang sama pakinggan, pero oo. Naging immature ako.”

Doon ko naintindihan ang lahat.

Hindi aksidenteng nakalimutan niya ang anniversary namin.

Hindi simpleng kabaitan ang nangyari.

May bahagi sa kanya na gustong makita akong masaktan para patunayan na hindi siya kontrolado ng pagmamahal ko.

At iyon ang mas mahirap patawarin.

“Babalik ka pa ba?” tanong niya.

Tumingin ako sa lalaking minsang naging buong mundo ko.

“Adrian, pitong taon kitang minahal. Pero hindi ibig sabihin noon na may utang akong panibagong pitong taon para hintayin kang matutong rumespeto.”

Nagsimula siyang umiyak.

“Puwede pa akong magbago.”

“Naniniwala akong kaya mo.”

Umangat ang mukha niya.

“Pero hindi ko kailangang manatili para panoorin iyon.”

Dahan-dahan kong inilabas ang kahong kahoy mula sa bag ko.

Ang regalong matagal kong pinag-ipunan.

Iniabot ko iyon sa kanya.

Binuksan niya.

Nakita niya ang nakaukit sa loob.

Seven Years. Every Victory, Together.

Napatakip siya sa bibig.

“Lyss…”

“Pinagawa ko ‘yan bago ang championship. Plano kong ilagay diyan ang medalya mo pagkatapos ng laro.”

Nanginginig ang kamay niyang humawak sa kahon.

“Hindi ko deserve ‘to.”

“Hindi ko na rin kailangan.”

Ibinaba niya ang ulo.

“Sorry.”

Tumango ako.

“Tinatanggap ko ang paghingi mo ng tawad. Pero hindi na ako babalik.”

At sa pagkakataong iyon, tuluyan akong lumakad palayo.

Hindi niya ako pinigilan.

Pagkaraan ng dalawang buwan, natapos ang semester.

Nabayaran ang natitirang ₱18,650 mula sa mga dating team expenses.

Nagpadala rin si Adrian ng ₱4,000 bilang kabayaran sa nawalang restaurant deposit.

May kasama itong mensahe.

Hindi nito mababawi ang nangyari. Gusto ko lang ayusin kahit ang maliit na bahagi ng pagkakamali ko.

Sumagot ako ng simpleng:

Salamat.

Wala nang kasunod.

Nabalitaan kong nagbitiw si Trisha bilang volunteer coordinator ng basketball team pagkatapos niyang humingi ng tawad sa akin.

Si Bianca naman ay patuloy na nag-aaral at nagtatrabaho. Hindi ko na siya sinubukang alamin pa.

Hindi ko kailangang gawing miserable ang buhay niya para gumaan ang sa akin.

At si Adrian?

Naging seryoso siya sa pag-aaral, ayon sa mga dati naming kaklase. Hindi na rin siya ganoon kadalas makitang kasama ng basketball crowd.

Umaasa akong natutunan niya ang dapat niyang matutunan.

Pero hindi ko na responsibilidad ang pagbabago niya.

Noong graduation day, nagkataon na nakita ko siyang muli.

Nakatayo siya malapit sa entrance ng auditorium, hawak ang bouquet ng mga puting rosas.

Saglit kaming nagkatinginan.

Lumapit siya.

“Congratulations, Alyssa.”

“Congratulations din.”

Ngumiti siya nang malungkot.

“Ang ganda mo.”

“Salamat.”

Tumingin siya sa graduation medal na nakasabit sa leeg ko.

“With honors ka pala.”

Tumango ako.

“Hindi mo sinabi.”

“Marami na tayong hindi nasasabi sa isa’t isa.”

Napabuntong-hininga siya.

“May chance pa ba tayo balang araw?”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“Adrian, masaya ako ngayon.”

Iyon lang ang sinabi ko.

Pero naintindihan niya.

Hindi na siya nagtanong.

Iniabot niya ang bouquet.

“Para sa’yo. Wala akong hinihinging kapalit.”

Tinanggap ko ang mga bulaklak.

“Salamat.”

Pagkatapos, tinawag ako ng mga magulang ko para sa family picture.

Nagpaalam ako.

Habang naglalakad palayo, narinig kong sinabi niya:

“Alyssa?”

Lumingon ako.

“Proud ako sa’yo.”

Ngumiti ako.

“Proud din ako sa sarili ko.”

At nagpatuloy ako sa paglakad.

Noong gabing iyon, habang inaayos ko ang mga graduation pictures, nakita ko ang isang lumang larawan namin noong Grade 11.

Nakasabit sa leeg ko ang unang championship medal ni Adrian.

Pareho kaming nakangiti.

Dati, hindi ko kayang tingnan ang larawang iyon nang hindi umiiyak.

Ngayon, iba na ang naramdaman ko.

Pasasalamat.

Dahil minsan, naging totoo naman ang saya namin.

Hindi ko kailangang burahin ang magagandang alaala para tanggapin na tapos na ang relasyon.

Inilagay ko ang larawan sa isang lumang album.

Pagkatapos, binuksan ko ang graduation photo ko.

Nakatayo ako sa gitna, hawak ang diploma, kasama ang mga magulang kong nakangiti.

Walang boyfriend sa tabi ko.

Walang championship trophy.

Walang lalaking kailangan kong hintayin.

Pero sa unang pagkakataon pagkatapos ng mahabang panahon, hindi ko naramdamang may kulang.

Dahil sa wakas, natutunan kong hindi ko kailangang maging bahagi ng tagumpay ng ibang tao para magkaroon ng sariling halaga.

Noong araw na naging kampeon si Adrian, akala ko natalo ako sa pag-ibig.

Ngayon, alam kong hindi pala.

Siya ang nanalo ng championship.

Pero ako ang nakahanap ng lakas ng loob na piliin ang sarili ko.

Mensahe sa mga mambabasa
Hindi nasusukat ang tunay na pagmamahal sa tagal ng inyong pagsasama, sa dami ng sakripisyo, o sa kung ilang beses mong piniling umintindi.

Ang pagmamahal ay dapat may respeto, katapatan, at pagpapahalaga—lalo na kapag may ibang taong nanonood at kapag hindi madali ang sitwasyon.

Huwag mong hayaang maging dahilan ang pitong taon ng nakaraan para isakripisyo ang natitirang mga taon ng buhay mo sa taong hindi ka na kayang pahalagahan.

Minsan, ang pinakamahalagang tagumpay ay hindi ang makuha ang taong mahal mo, kundi ang magkaroon ng tapang na lumayo kapag nawawala na ang respeto sa’yo.

Dahil ang taong tunay na nagmamahal, hindi ka kailangang mawala muna bago niya maalala ang halaga mo.

PART 3 — ANG TAHIMIK NA TAGUMPAY NG PAGLALAYA