Ako si Maya, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Sa murang edad, naging isa akong matagumpay at tinitingalang bilyonaryang negosyante sa larangan ng real estate. Dahil maaga kaming naulila, ako ang tumayong ina at ama sa nakababata kong kapatid na si Trina, dalawampu’t dalawang (22) taong gulang. Ibinigay ko sa kanya ang lahat—mamahaling sasakyan, designer bags, at marangyang buhay.

Ganoon din ang ginawa ko sa asawa kong si Roberto, dalawampu’t anim (26) na taong gulang. Inahon ko siya sa hirap, ginawang Vice President ng kumpanya ko, at ibinigay ang buong puso ko. Inakala kong perpekto ang pamilya ko.

Kamakailan, nabuntis si Trina. Nang tanungin ko kung sino ang ama, umiyak lamang siya at sinabing iniwan daw siya ng nobyo niya. Bilang mabuting ate, inako ko ang lahat ng responsibilidad. Nang makatanggap ako ng tawag mula sa ospital ngayong hapon na nanganak na siya, kinansela ko ang lahat ng milyun-milyong pisong meeting ko. Bumili ako ng mga naglalakihang teddy bears, ginto at dyamanteng alahas para sa baby, at masayang nagtungo sa pinaka-eksklusibong VIP Maternity Floor ng ospital.

Ngunit ang araw na dapat sana ay puno ng luha ng kaligayahan ay naging isang madugo, malamig, at nakakapanindig-balahibong bangungot.

Pagdating ko sa tapat ng Room 404, napansin kong hindi nakasara nang maayos ang pinto. May maliit na siwang na sapat upang makita ang loob. Nakangiti ko sanang itutulak ang pinto upang surpresahin ang aking kapatid, ngunit biglang nanigas ang buong kalamnan ko nang marinig ko ang isang pamilyar na boses ng lalaki sa loob.

Bakit nandito si Roberto? Ang sabi niya sa akin kaninang umaga, nasa out-of-town business trip siya?

Dahan-dahan akong sumilip sa siwang ng pinto. At ang eksenang bumulaga sa akin ay tila isang napakatalim na kutsilyo na paulit-ulit na itinarak sa aking puso!

Nakaupo ang asawa kong si Roberto sa gilid ng hospital bed. Nakapulupot ang dalawa niyang braso sa baywang ng kapatid kong si Trina. Hinalikan niya si Trina nang napakatamis sa labi, bago niya kinuha ang bagong silang na sanggol at hinalikan ito sa noo nang may labis na pagmamahal—isang klase ng pagmamahal na kahit kailan ay hindi niya ipinakita sa akin sa loob ng tatlong taon naming pagsasama!

“Napakagwapo ng anak natin, babe,” malambing at maluha-luhang bulong ni Roberto kay Trina habang hinehele ang bata. “Kamukhang-kamukha ko. Sulit ang siyam na buwan nating pagtatago.”

“Siyempre naman, mahal,” malanding sagot ng kapatid kong pinag-alayan ko ng buong buhay ko! Hinaplos ni Trina ang mukha ng asawa ko. “Pero babe, paano ‘yung hospital bill ko dito sa VIP suite? Umabot na yata ng isang milyon ang gastos natin dahil sa mga special treatments ko. Paano kung maghinala ang tanga mong asawa na palagi tayong magkasama?”

Isang malademonyong halakhak ang pinakawalan ni Roberto. “Huwag mong alalahanin ang bobang ‘yon, Trina! Si Maya ang magbabayad ng lahat ng ito. Ipapaniwala ko sa kanya na tulong natin ito sa’yo bilang ‘awa’. At alam mo ba kung anong pinakamagandang balita?”

Nanlaki ang mga mata ni Trina sa tuwa. “Ano? Napapirma mo na ba siya kagabi?!”

“Oo!” nakangising sagot ni Roberto, bakas ang matinding kasakiman sa kanyang mga mata. “Nalasing ko siya kagabi at napapirma ko siya sa Deed of Absolute Sale na nakapangalan sa akin! Hindi niya binasa ang dokumento dahil hilo na siya! Bukas na bukas din, itatapon natin si Maya sa kalsada nang walang kahit isang kusing. Tayong tatlo na ng anak natin ang titira sa mansyon at kukunin ko ang kontrol sa buong kumpanya niya!”

Nabitawan ko ang isa sa mga paper bags na hawak ko. Mabuti na lang at nakasandal ito sa pader kaya hindi gumawa ng malakas na ingay.

Parang pinasabugan ng isang libong bomba ang utak ko! Ang asawa ko… at ang sarili kong kapatid?! Habang nagpapakahirap akong magtrabaho para mabigyan sila ng magandang buhay, palihim pala silang nagsisiping sa mismong likod ko! Binuntis niya ang kapatid ko, at ngayon ay pinaplano nilang nakawin ang pinaghirapan kong mansyon at ipabayad sa akin ang pag-aanak ng malandi kong kapatid?!

Umiyak ako? Hindi. Ang sakit, pighati, at pangungulila ay mabilis na natuyo, at napalitan ng isang napakalamig, madilim, at naglalagablab na poot. Kung inakala nilang mahina akong babae na magmamakaawa, nagkakamali sila.

Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking mamahaling Hermes bag. Binuhay ko ang video recorder at palihim kong kinuhanan ng napakalinaw na video ang paghahalikan nila, ang mukha ng bata, at ang pag-amin ni Roberto tungkol sa pagnanakaw niya sa aking titulo at kumpanya.

Nang makuha ko ang sapat na ebidensya, pinatay ko ang camera at itinago ang telepono. Huminga ako nang malalim, inayos ang aking buhok at ang aking mamahaling coat, at pinulot ang mga paper bags. Gamit ang aking takong, sinipa ko nang napakalakas ang pinto!

BLAG!

Halos tumalon sa gulat sina Roberto at Trina! Nanlaki ang mga mata ng mister ko at mabilis na binitawan ang kapatid ko na para bang napaso. Naging kasing-puti ng papel ang kanilang mga mukha, nanginginig ang kanilang mga labi nang makita nila akong nakatayo sa hamba ng pinto. Nakangiti ako nang napakatamis, ngunit ang mga mata ko ay kasinglamig at kasingtalim ng yelo.

“M-Maya! B-Babe! K-Kanina ka pa ba diyan?!” nanginginig at nauutal na tanong ni Roberto, pinagpapawisan ng malamig at halos mautal.

“Ate… a-anong ginagawa mo rito? B-Bakit hindi ka kumatok?” mangiyak-ngiyak at takot na takot na tanong ng ahas kong kapatid, mahigpit na niyakap ang kanyang sanggol bilang proteksyon.

Naglakad ako papasok, kalmado ang bawat hakbang. Dahan-dahan kong inilapag ang mga regalo sa lamesa. “Bakit? Bawal ba akong bumisita sa pinakamamahal kong kapatid… at sa napakagwapo niyang anak? Na kamukhang-kamukha pala ng asawa ko?”

Nanigas ang buong katawan ni Roberto. Nagsimulang lumuha si Trina sa matinding kaba.

Hinawakan ko ang pisngi ng sanggol, pagkatapos ay tiningnan ko si Roberto nang diretso sa mata, isang tingin na tila pumapatay.

“Nandito ako para bayaran ang VIP room na ito, tulad ng masaya ninyong pinag-usapan kanina habang naghahalikan kayo,” malamig kong sabi, na lalong nagpakaba at nagpaputla sa kanila. Kinuha ko ang isang black card mula sa aking bag at inihagis ito nang malakas sa mukha ni Roberto. “Ayan. Bayaran mo ang ospital ng kabit mo.”

Lihim na nakahinga nang maluwag si Roberto, inakalang iyon lang ang gagawin ko at ipapaubaya ko na ang lahat dahil mahal ko siya. “S-Salamat, babe. P-Paliwanagan ko ‘to, m-mali ang iniisip mo—”

“Pero bago ka magsaya, Roberto,” putol ko sa kanya, ang boses ko ay nag-uumapaw sa isang nakakakilabot na awtoridad. “Gusto ko lang ipaalam sa’yo na ang card na iyan ay kanselado na simula pa kaninang umaga. Wala na iyang laman kahit isang kusing.”

Kumunot ang noo ni Roberto. “A-Anong ibig mong sabihin?”

Ngumisi ako nang malademonyo, isang ngising wawasak sa buong pagkatao nila. “At yung ‘Deed of Absolute Sale’ na pinapirmahan mo sa akin kagabi habang lasing ako? Hindi ‘yun papeles ng mansyon ko, Roberto.”

Nanigas ang buong katawan ng asawa ko. Nanlaki ang mga mata niya.

“Ang pinirmahan mo kagabi habang nakatalikod ka ay ang ‘Transfer of Liability’ na umaako sa limandaang milyong pisong (500 Million Pesos) utang ng isa kong bagsak na kumpanya,” malamig kong anunsyo, na parang isang bombang sumabog sa loob ng kwarto. “Utang mo na ‘yon ngayon. At ngayong araw, dumating na ang notice of foreclosure mula sa bangko para kunin ang lahat ng personal mong ari-arian.”

Inakala ng dalawang demonyong ito na kaya nila akong paikotin, nakawan, at paalisin sa sarili kong bahay! Hindi nila alam, ang pinasok nila ay isang malupit na impyernong ginawa ko mismo para saksakin sila nang buhay!