LIMANG TAONG LUHA SA PUNTOD NG BAYANING ASAWA—NGUNIT NANG BISITAHIN KO ANG SIKRETONG BAHAY NG BUNTIS KONG BEST FRIEND, ISANG KAKILAKILABOT NA KATOTOHANAN ANG GUMISING SA NATUTULOG KONG DEMONYO! (ANG PINAKAMALUPIT NA PAGHIHIGANTI NG ISANG BYUDANG HENERAL)

Ako si Ysabel, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Sa panahong ang mga kaedaran ko ay nagpapakasaya, naglalakbay, at bumubuo ng kani-kanilang mga pangarap, ako ay nakagapos sa isang kulay-itim na belo ng pagluluksa.

Labing-walong taong gulang ako nang ikasal ako kay Heneral Marcus, isang napakakisig at tinitingalang heneral na tatlumpu’t limang taong gulang noon. Inakala kong nabubuhay ako sa isang fairytale. Ngunit isang taon pa lamang kaming kasal, gumuho ang mundo ko. Sumabog ang sinasakyang military chopper ni Marcus sa isang top-secret mission. Walang natirang bangkay. Tanging ang kanyang uniporme at mga medalya ang inilibing ko sa Libingan ng mga Bayani.

Limang taon. Limang taon akong naging martir. Araw-araw akong pumupunta sa kanyang puntod, umuulan man o umaaraw, upang umiyak at mangakong hinding-hindi ko siya ipagpapalit. Ang tanging naging karamay ko sa kalungkutan ay ang aking matalik na kaibigan simula pa high school—si Danica.

Kamakailan, nabuntis si Danica. Ayaw niyang sabihin kung sino ang ama. Isang “mayamang negosyante” raw na pamilyado na kaya kailangan niyang magtago sa isang pribado at mahigpit na binabantayang villa sa Tagaytay upang makaiwas sa eskandalo. Bilang kaibigan, naawa ako.

Ngunit ang desisyon kong surpresahin siya isang hapon ay ang magiging mitsa ng pinakapasabog at pinakamalupit na paghihiganti na yayanig sa buong bansa.

KABANATA 1: Ang Amoy ng Pagtataksil sa Tagaytay

Dala ang mga mamahaling damit ng sanggol at mga prutas, palihim akong nagmaneho papuntang Tagaytay. Gusto kong pasayahin si Danica dahil alam kong malungkot ang maging isang “tinatagong babae.”

Pagdating ko sa villa, napansin kong walang gwardya sa labas. Nakabukas nang kaunti ang malaking gate. Dahan-dahan akong pumasok upang hindi masira ang surpresa. Habang naglalakad ako sa hardin papunta sa likod ng bahay, may naamoy ako.

Isang napakapamilyar na pabango. Tom Ford Tuscan Leather.

Tumigil ang pagtibok ng puso ko. Ito ang eksaktong pabangong niregalo ko kay Marcus bago siya “mamatay.” Imposible, naisip ko. Baka nagkataon lang na pareho sila ng pabango ng lalaki ni Danica.

Ngunit nang makalapit ako sa malaking sliding glass door ng sala at sumilip sa siwang ng kurtina, tumambad sa akin ang isang eksenang parang asidong ibinuhos sa aking mga mata.

Nakaupo si Danica sa sofa, hinihimas ang kanyang malaking tiyan. At sa kanyang paanan, nakaluhod ang isang lalaki, hinahalikan ang kanyang sinapupunan habang tumatawa.

Ang lalaking iyon… ang lalaking iniyakan ko ng limang taon… si Heneral Marcus. Buhay na buhay, walang kahit anong galos, at mukhang napakasaya.

Nabitawan ko ang paper bag na hawak ko, ngunit mabilis ko itong nasalo bago pa bumagsak sa sahig. Tinakpan ko ng magkabila kong kamay ang aking bibig upang pigilan ang isang napakalakas na tili na gustong kumawala sa aking lalamunan. Nanginginig ang buong katawan ko, nanghihina ang aking mga tuhod.

“Marcus, babe, bilisan mo na kasing kunin ‘yung huling 100 Million sa foundation,” malambing na angal ni Danica habang pinaglalaruan ang buhok ng patay kong asawa. “Naiinip na ako dito sa Tagaytay. Gusto ko nang manganak sa Paris gaya ng pinangako mo.”

Tumawa si Marcus, isang tawang ngayon ko lang narinig—puno ng kasamaan at kayabangan. “Konting tiis na lang, my queen. Ang galing nga ng asawa kong si Ysabel, eh. Siya pa mismo ang nag-o-organize ng mga fund-raising event para sa ‘Marcus Memorial Hero Foundation’. Hindi niya alam, bawat milyong pumapasok doon, direkta sa offshore bank account natin. Napaka-uto-uto ng byuda ko. Umiiyak pa yata sa puntod ko kaninang umaga!”

Sabay silang naghalakhakan. Naghalikan sila nang buong pagnanasa.

Sa mga sandaling iyon, naramdaman ko ang pagkamatay ng isang bahagi ng aking kaluluwa. Ang Ysabel na inosente, ang Ysabel na mabait at umiiyak… ay namatay sa labas ng salaming pinto na iyon.

Huminga ako nang napakalalim. Hindi ako pumasok. Hindi ako nagwala. Hindi ako gumawa ng eksena gaya ng ginagawa ng mga desperadang asawa sa mga pelikula. Mas matalino ako roon. Kung papasok ako ngayon, baka patayin nila ako upang maitago ang lihim nila.

Umatras ako nang tahimik. Bumalik ako sa aking sasakyan at nagmaneho pabalik ng Maynila. Habang binabagtas ko ang kalsada, walang luhang pumatak sa aking mga mata. Ang tanging nararamdaman ko ay isang nagyeyelong galit, isang malamig na impyerno na handang lamunin silang dalawa nang buhay.

KABANATA 2: Ang Laro ng Pusa at Daga

Imbes na dumiretso sa mga pulis, pinili kong gawing isang napakahabang kalbaryo ang kanilang buhay. Gusto kong maranasan nila ang takot at kawalan bago ko sila tuluyang durugin.

Kinabukasan, binisita ko si Danica nang may pasabi. Sinalubong niya ako ng matamis na ngiti at yakap.

“Besh! Na-miss kita!” masayang bati ng ahas kong kaibigan.

“Na-miss din kita, Danica,” ngumiti ako nang napakatamis, kahit sa loob-loob ko ay gusto ko nang balatan ang mukha niya. Hinawakan ko ang kanyang tiyan. “Ang laki na ng inaanak ko. Sayang, wala na si Marcus. Sigurado akong magiging kasing-gwapo o kasing-talino niya sana ang baby mo kung naging magkamag-anak sila.”

Nakita ko ang mabilis na paglunok at kaba sa mga mata ni Danica. “A-Ah… oo nga. Sayang talaga.”

Habang nandoon ako, palihim kong nai-install ang isang spy bug at tracker sa ilalim ng kanyang higaan at sa kanyang laptop. Bilang anak ng isang dating heneral din, marami akong kilala sa underground military intelligence. Kumuha ako ng pinakamagaling na private hacker at binayaran ko ito ng limang milyon upang halungkatin ang buong buhay ni Marcus.

Sa loob ng isang buwan, nilaro ko sila.

Una, sinimulan kong ipa-freeze nang paunti-unti ang mga dummy accounts ni Marcus. Araw-araw, nakikinig ako sa spy bug habang nag-aaway sila ni Danica dahil bigla-biglang nawawala ang mga milyong ninakaw nila.

“Anong nangyayari sa pera natin, Marcus?!” nag-iiyak na sigaw ni Danica sa audio recording. “Hindi ko ma-access ang credit cards ko!”

“Hindi ko rin alam! May nagha-hack ng system natin sa Switzerland!” nagpapanic na sagot ni Marcus.

Pangalawa, nagsimula akong magpadala ng mga itim na rosas sa villa ni Danica na may nakasulat na: “Alam ng mga patay ang ginagawa ng mga buhay.”

Halos mabaliw sila sa takot. Hindi na makatulog si Marcus. Si Danica ay palaging nagkaka-anxiety attack. Unti-unti ko silang sinisira mula sa loob nang hindi man lang nagpapakita ng anumang galit.

Ngunit ang lahat ng ito ay appetizer pa lamang. Inihanda ko ang pinakamabagsik na main course.

KABANATA 3: Ang Imbitasyon sa Sariling Burol

Upang tuluyang makuha ang huling daang milyon, nagpadala ako ng isang pekeng encrypted email kay Marcus, gamit ang pangalan ng kanyang bangko sa Switzerland. Nakasaad sa email na kailangan niyang pumunta nang personal sa isang VIP location sa Maynila upang i-verify ang kanyang biometrics, kundi ay tuluyang makukumpiska ang kanyang pera. At ang lokasyon? Ang Grand Ballroom ng isang 5-star hotel, kung saan ko ginaganap ang “5th Year Memorial Gala” para kay Heneral Marcus Mercado.

Kinagabihan, puno ng mga nagkikislapang diyamante ang ballroom. Nandoon ang mga matataas na opisyal ng militar, mga senador, at ang lahat ng miyembro ng media. Pilit kong pinapunta si Danica bilang aking “best friend and emotional support,” kahit na kabang-kaba siya. Nakaupo siya sa front table, pawis na pawis habang naghihintay.

Umakyat ako sa entablado. Suot ko ang isang napakagandang kulay-dugong red gown—isang simbolo na tapos na ang aking pagluluksa.

“Magandang gabi sa lahat,” panimula ko, hawak ang mikropono habang tahimik na nakikinig ang buong bansa, dahil naka-live broadcast ang event. “Limang taon na ang nakalipas mula nang mamatay ang asawa kong si Heneral Marcus. Limang taon nating pinaniwalaan na isa siyang bayani.”

Sa kabilang dulo ng ballroom, nakita ko ang isang lalaking nakasuot ng hoodie at face mask, pilit na nagtatago sa likod ng mga gwardya, sinusubukang pumunta sa VIP lounge kung saan niya inaasahan ang “bank representative”. Lihim akong ngumiti. Kumagat ang isda sa pain.

“Ngunit ngayong gabi,” pagpapatuloy ko, at biglang nag-iba ang tono ng boses ko, naging kasing-lamig ng yelo. “Gusto kong ipakilala sa inyo kung sino talaga ang bayaning sinasamba ninyo.”

Sumenyas ako. Biglang namatay ang mga ilaw sa ballroom. Ang higanteng LED screen sa likod ko ay umilaw.

Hindi tribute video ang nag-play. Ang lumabas ay ang malinaw na video recording na palihim kong kinuhanan sa Tagaytay! Rinig na rinig ang boses ni Marcus habang inilalantad niya ang kanyang pekeng pagkamatay, ang pagnanakaw sa pondo ng gobyerno, at ang pakikipaghalikan niya kay Danica!

BAM.

Sumabog ang kaguluhan sa buong ballroom! Napasigaw ang mga senador. Nanlaki ang mga mata ng mga kapwa Heneral ni Marcus. Napatayo ang media at sunud-sunod ang flash ng mga camera!

Nalaglag ang panga ni Danica. Namumutla siya, hindi makagalaw sa kanyang upuan, nanginginig ang buong tiyan sa matinding kalagimang nangyayari.

“At ang pinakamagandang bahagi?” sumigaw ako sa mikropono upang mangibabaw sa ingay. Itinuro ko ang lalaking naka-hoodie na nagmamadaling tumakbo palabas ng pinto. “Huwag ninyong palabasin ang lalaking iyan! HULIHIN NIYO SIYA!”

Agad na hinarangan ng mga Military Police (na palihim kong pinag-standby) ang mga pinto. Pilit na nanlaban ang lalaki, ngunit napabagsak siya sa sahig. Sapilitang tinanggal ng mga sundalo ang kanyang face mask at hood.

Nang ilawan ng mga spotlight ang kanyang mukha… tumigil ang paghinga ng buong Pilipinas.

Buhay si Heneral Marcus.

“M-Marcus…?” nanginginig na usal ng Chief of Staff ng militar. “B-Buhay ka?!”

KABANATA 4: Ang Pagbagsak sa Impyerno

Bumaba ako mula sa entablado at naglakad palapit kay Marcus na ngayon ay nakaluhod sa sahig, pinoposasan ng mga kapwa niya sundalo. Nasa paligid namin ang daan-daang camera na naka-live sa buong bansa.

“Y-Ysabel… babe… m-magpapaliwanag ako…” umiiyak at nagmamakaawang pakiusap ni Marcus, sira na ang kanyang imahe bilang isang matikas na heneral. Nakita niya ang matinding pagkamuhi sa mga mata ko.

Lumapit si Danica, humahagulgol, hawak ang kanyang malaking tiyan. “Ysabel! Maawa ka! Buntis ako! Wala akong kasalanan, pinilit lang niya ako!”

Lumingon ako kay Danica at binigyan siya ng isang nakakabinging sampal!

PAAAK!

Napabagsak si Danica sa sahig. “Pinilit?! Narinig ng buong Pilipinas kung paano ka nag-demand na pumunta sa Paris gamit ang perang ninakaw niyo mula sa pagkamatay niya! Kayo ang pinakamasuklam na mga nilalang na nakilala ko!”

Hinarap ko si Marcus. Kinuha ko ang aking singsing sa kasal na limang taon kong hindi hinubad. Dahan-dahan ko itong tinanggal at buong lakas na ibinato sa kanyang mukha.

“Limang taon akong naging tanga, Marcus,” malamig at umaalingawngaw kong deklarasyon. “Pero ngayong gabi, tinatapos ko na. Nilipat ko na ang lahat ng pera mo pabalik sa kaban ng bayan. Wala kang matatakbuhan. Wala kang Swiss account. Wala kang pera. At lalong-lalo na, wala ka nang buhay, dahil mabubulok ka sa Court Martial para sa kasong Treason at Grand Estafa!”

“HINDI! YSABEL, PAKIUSAP! WAG MO ‘TONG GAWIN SA AKIN!” nagwawalang sigaw ni Marcus habang kinakaladkad siya ng apat na malalaking Military Police palabas ng hotel.

“Wala na akong pera?! Paano na ang baby ko?!” umiiyak at nagwawalang sigaw din ni Danica habang inaaresto rin siya ng mga pulis bilang kasabwat sa pandarambong.

Pinanood ko silang parehong kaladkarin palabas, umiiyak, napapahiya sa buong bansa, at sinisigawan ng mga taong dati ay sumasamba sa kanila. Ang imperyong pinangarap nilang itayo sa ibabaw ng aking mga luha ay gumuho sa loob lamang ng isang gabi.

Humarap ako sa mga naiwang bisita at sa mga camera. Inangat ko ang aking ulo, puno ng dignidad at kapangyarihan.

“Tapos na ang pagluluksa,” matapang kong anunsyo. “Ang mga bayani ay hindi nagnanakaw, at ang mga asawa ay hindi dapat tinatratong tanga.”

Tumalikod ako at marangyang naglakad palabas ng ballroom, ang aking kulay-dugong damit ay umaalon sa bawat hakbang. Wala na ang byudang mahina. Mula sa abo ng aking wasak na puso, isinilang ang isang reyna na hinding-hindi na kailanman paluluhurin ng sinuman.